Wimbledon: hit w półfinale

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Oczekiwany tuż po losowaniu półfinałowy hit Rogera Federera z Andym Murrayem stał się faktem. Szwajcar i Brytyjczyk bez żadnych problemów wygrali dzisiejsze mecze i w piątek zmierzą się ze sobą.

Pierwsze środowe ćwierćfinały mężczyzn potoczyły się zgodnie z planem i, co tu dużo pisać, bez większych emocji. Ani Roger Federer, ani Andy Murray nawet przez chwilę nie znaleźli się w sytuacji zagrożenia. Wygrali bardzo pewnie, nie tracąc seta, chociaż kilkakrotnie musieli schodzić do szatni, bo grę przerywał deszcz.

Federer pokonał Gillesa Simona 6:3, 7:5, 6:2. Pierwsze przełamanie zdobył już w drugim gemie i to wystarczyło do zwycięstwa. W drugim secie Szwajcar odebrał podanie rywalowi przy stanie 3:3, ale tym razem przewagi nie wykorzystał i nieoczekiwanie przegrał „na sucho” gema, w którym serwował po zwycięstwo. Reaktywacja Simona była krótkotrwała, bo dwa następne gemy i set padły łupem faworyta. W trzeciej partii przewaga Szwajcara była jeszcze wyraźniejsza i skończyło się na zwycięstwie do dwóch.

Andy Murray rywalizował z Vaskiem Pospisilem. Reprezentant Kanady dysponuje dobrym serwisem, ale Szkot znalazł na niego receptę. We wszystkich trzech partiach Murray wygrywał dzięki różnicy przełamania, triumfując w meczu 6:4, 7:5, 6:4. Grę dyktował Kanadyjczyk, notując aż 34 uderzenia kończące, ale i 23 niewymuszone błędy. W kluczowych momentach górą był jednak Szkot, który dla porównania 23 razy zagrał nie do odbioru, a 13 razy się pomylił.
 


Wyniki

Ćwierćfinały singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Gilles Simon (Francja, 12) 6:3, 7:5, 6:2
Andy Murray (Wielka Brytania, 3) – Vasek Pospisil (Kanada) 6:4, 7:5, 6:4

Jak jeden dzień – przywilej na szyi

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

Niektórzy z nas już pakowali laptopy i robili porządek na biurkach, inni dopiero kończyli pisać relacje, a pozostali zazdrościli im, że fajrant blisko. Wtedy ktoś przekazał wiadomość, że Agnieszka Radwańska rzekomo wyprosiła z konferencji prasowej dziennikarza TVN. Nie wyprosiła, bo nie miała kogo wypraszać.

To przykra, ale dobra okazja, aby opowiedzieć, jak na Wimbledonie – nie od wczoraj ani nawet nie od 1992 roku – wyglądają kontakty tenisistów z dziennikarzami. Najpierw należy dostać akredytację. Na Wimbledonie panuje jeszcze system niemal feudalny, bo różne kategorie akredytacji dają różne przywileje. Wspólny jest chyba tylko jeden: możliwość uczestniczenia w konferencjach prasowych. Wszystkich obowiązuje też ten sam zakaz (nie zawsze przestrzegany) – żadnych wywiadów bez wiedzy i zgody organizatorów.

Nikt – nawet TVN – nie dostanie akredytacji w trakcie turnieju. TVN, jak trzy lata temu, może jedynie wyczekiwać za bramą i liczyć na szczęście, że Agnieszka Radwańska akurat tędy opuści korty. Może też telefonicznie poprosić tenisistkę o spotkanie i rozmowę. Myślicie, że po tym, co spotkało ją po igrzyskach olimpijskich w Londynie, rzuciłaby wszystko i pobiegła stanąć przed kamerą?

Załóżmy – czysto teoretycznie – że jakimś cudem dziennikarz TVN dostał akredytację. Na konferencję prasową i tak nie wszedłby z kamerą, bo nikt by go z nią tam nie wpuścił. W salach konferencyjnych nie wolno nawet robić zdjęć – chociaż historia Wimbledonu, „Tenisklubu” i „Rzeczpospolitej” zna jeden wyjątek – a co dopiero filmować. Do przeprowadzania wywiadów telewizyjnych przeznaczone są wydzielone pomieszczenia, do których wstęp mają wyłącznie reporterzy stacji mających prawa telewizyjne do Wimbledonu, w naszym przypadku Polsat.

Agnieszka Radwańska jest profesjonalistką dobrze przygotowaną do wykonywania pracy tenisistki; dobrze zna swoje prawa i obowiązki. Jeśli po meczu musi przyjść na konferencję prasową, to przychodzi czy tego chce, czy nie (wyjątek: w 2012 rok po półfinale miała chore gardło); czy wygrała mecz, czy przegrała. Na pytania odpowiada pełnymi zdaniami, a nie tylko „Tak”, „Nie”, „Może”, „Nie wiem”… Nie ucieka wzrokiem pod biurko ani nie błądzi po ścianach, lecz patrzy pytającemu prosto w oczy. Nikomu nie wyrywa mikrofonu ani nikomu go nie oddaje, jeśli pytanie jest do niej.

Patrzę w prawo, patrzę w lewo – wszyscy mówią to samo: dziennikarza TVN nie mogła wyprosić, bo najpierw musiałby się wprosić.

Wozniacki: kobiety zasługują, żeby grać na dużych kortach

/ Anna Niemiec , źródło: wimbledon.com/własne, foto: AFP

Caroline Wozniacki, która w czwartej rundzie Wimbledonu przegrała z Garbine Muguruzą, uważa, że to niesprawiedliwe, że tenisistki dużo rzadziej od swoich kolegów mają szanse występować na najważniejszych stadionach All England Club.

W drugi poniedziałek londyńskiej imprezy tradycyjnie rozegrane zostały wszystkie pojedynki czwartej rundy, zarówno w turnieju mężczyzn jak i kobiet. Na trzech największych kortach zaplanowane były tylko trzy spotkania pań. W tym samym czasie kibice zgromadzenie na kortach numer 1 i 2 oraz na korcie centralnym mogli zobaczyć sześć męskich pojedynków.

Z takiej sytuacji nie jest zadowolona reprezentantka Danii, która swoje zdanie na ten temat wyraziła na konferencji prasowej po meczu z Muguruzą.

– Wszyscy ciężko pracują i trenują po to, żeby grać na największych kortach świata – powiedziała Wozniacki. – Kobiety tutaj naprawdę nie mają zbyt wielu okazji, żeby zagrać na głównych kortach. Na korcie centralnym i numer 1 mamy tylko jeden kobiecy mecz dziennie, a na korcie nr 2 przez większość czasu sytuacja wygląda podobnie. Na pewno nie jesteśmy równo traktowanei i to wszystko co mogę powiedzieć na temat. Myślę, że większość tenisistek czuje, że zasługuje na to, że również grać na dużych kortach przed liczną publicznością – zakończyła była liderka światowego rankingu.

Z opinią przyjaciółki zgodziła się Serena Williams. – Myślę, że to nie tylko problem na Wimbledonie – skomentowała Amerykanka. – Podobna sytuacja ma miejsce również na innych turniejach. Praktycznie na wszystkich turniejach gdzie mężczyźni grają równolegle z kobietami tak jest. To nie zaczyna się tutaj i czeka nas poważna dyskusja na ten temat – zapowiedziała młodsza z sióstr Williams.
 

Puchar Davisa: składy ćwierćfinalistów

/ Antoni Cichy , źródło: daviscup.com/własne, foto: AFP

Novak Dżoković, Milos Roanic i Gael Monfils to nieobecni w składach na ćwierćfinały Pucharu Davisa. Kanadyjczyk mecz z Belgią opuści z powodu kolejnych problemów zdrowotnych.

Większość kapitanów desygnowała do boju najmocniejszych zawodników. W składzie Serbii, która o półfinał zagra w Buenos Aires z Argentyną, zabrakło lidera światowego rankingu Dżokovicia. Mecz zostanie rozegrany zaledwie pięć dni po finale Wimbledonu. Sam tenisista zarzeka się, że nie jest to definitywna decyzja i może wspomóc reprezentację.

– Wciąż jest możliwe, że znajdę się w drużynie. Jest taka możliwość. To jeszcze nie finał, a kapitan ma prawo zmienić skład na kilka dni przed konfrontacją – mówił we wtorek na konferencji prasowej po spotkaniu z Andersonem „Nole”.

Z innych powodów w szranki z belgijskimi zawodnikami nie stanie Raonic. – Jestem podłamany faktem, iż nie będę zdrowy na tyle, by walczyć w kanadyjskiej reprezentacji daviscupowej z Belgią. Będę ciężko pracował, żeby wrócić do zdrowia tak szybko, jak tylko to możliwe – napisał na twitterze najlepszy kanadyjski tenisista.

W składzie Australii na mecz z Kazachstanem z wiadomych przyczyn nie znalazł się Bernard Tomic, który po prostu został wyrzucony z reprezentacji. Australijczycy i tak przyjadą do Kazachstanu w bardzo mocnym składzie, bowiem zagrają Nick Kyrgios, Sam Groth, Thanasi Kokkinakis i Lleyton Hewitt.

Pierwszych rakiet nie zabrakło w drużynach Wielkiej Brytanii i Francji. W londyńskim The Queen’s Club wystąpią zarówno Andy Murray, jak i Jo-Wilfried Tsonga. Nie pojawi się natomiast Gael Monfils.

Argentyna: Leonardo Mayer, Diego Schwartzman, Federico Delbonis, Carlos Berlocq
Serbia: Wiktor Troicki, Dusan Lajovic, Janko Tipsarević, Nenad Zimonjić

Belgia: David Goffin, Steve Darcis, Ruben Bemelmans, Kimmer Coppejans
Kanada: Vasek Pospisil, Frank Dancevic, Felipe Peliwo, Daniel Nestor

Wielka Brytania: Andy Murray, James Ward, Jamie Murray, Dominic Inglot
Francja: Jo-Wilfried Tsonga, Gilles Simon, Richard Gasquet, Nicolas Mahut

Australia: Nick Kyrgios, Sam Groth, Thanasi Kokkinakis, Lleyton Hewitt
Kazachstan: Michaił Kukuszkin, Ołeksandr Niedowiesiow, Andriej Gołubiew, Dimitrij Popko

 

Wimbledon: Azarenka nie znalazła sposobu na Williams

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Serena Williams i Wiktoria Azarenka w londyńskiej imprezie zmierzyły się po raz trzeci w tym roku. Białorusinka za każdym razem stawiała zacięty opór rywalce, ale trzykrotnie z kortu zwycięska schodziła Amerykanka.

Białorusinka dobrze rozpoczęła wtorkowe spotkanie. W pierwszym secie okazała się lepsza o jedno przełamanie. W drugiej partii mecz był wyrównany do wyniku 2:2. W piątym gemie dwukrotna mistrzyni Australian Open miała nawet okazję na przełamanie serwisu rywalki, ale Amerykanka się wybroniła. Turniejowa „jedynka” wygrała siedem gemów z rzędu, dzięki czemu wyrównała stan rywalizacji i objęła prowadzenie 3:0 w decydującej odsłonie spotkania. Przełamanie, które 20-krotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych zdobyła w drugim gemie trzeciego seta, okazało się wystarczającą zaliczką do zwycięstwa.

– Skłamałabym, gdyby powiedziała, że nie jestem zawiedziona, bo to normalna reakcja po przegranej – powiedziała po meczu Azarenka. – Tak się jednak złożyło. To był mecz na wysokim poziomie. Nie mogę powiedzieć, że zagrałam dzisiaj słabo. Wszyscy zobaczyli dlaczego Serena jest numerem 1 na świecie. Nie widziałam jej jeszcze tak dobrze grającej, nawet w naszym poprzednim meczu – przyznała reprezentantka Białorusi.

Młodsza z sióstr Williams mocno komplementowała rywalkę na konferencji prasowej. – Myślę, że zawsze rozgrywamy z Wiktorią wspaniałe mecze. Ona zawsze zmusza mnie do trzysetowych batalii i są to wspaniałe mecze. Zawsze gdy widzę swoje nazwisko obok niej, jestem podekscytowana, bo wiem, że będę miała okazję sprawdzić w jakiej tak naprawdę jestem formie. Gramy ze sobą praktycznie w każdym turnieju, więc przyzwyczaiłam się już do tego – podsumowała amerykańska gwiazda.

Pięciokrotna mistrzyni Wimbledonu o finał zagra z Marią Szarapową, z którą w bilansie bezpośrednich spotkań prowadzi 17:2. – Uwielbiam grać z Marią. Myślę, że ona wydobywa ze mnie to co najlepsze, a ja wydobywam to co najlepsze z niej – zdradziła Serena Williams. – Zagrałyśmy wspaniały finał podczas Australian Open. Ten mecz był niezwykle interesujący, a ona zagrała wtedy bardzo dobrze. Ja przed następnym pojedynkiem nie będę odczuwała żadnej presji. W zeszłym roku obie przegrałyśmy tutaj dosyć wcześnie, więc będziemy cieszyć się tą chwilą i na koniec dnia jedna z nas awansuje do finału – zakończyła Amerykanka.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Serena Williams (USA, 1) – Wiktoria Azarenka (Białoruś, 23) 3:6 6:2 6:3
 

Jak jeden dzień – ja, Kim i Andy

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Cała Polska widziała – a jeśli nie, to na pewno już słyszała – jak Agnieszka Radwańska awansowała do półfinału Wimbledonu. Zdrowy trzon społeczeństwa bardzo się ucieszył, a internetowa trollownia – dobrze jej tak! – jeszcze bardziej się zmartwiła. Mecz z Garbine Muguruzą dopiero pojutrze, więc możemy zmienić temat.

Różnica między całym wiekiem XX a drugą dekadą XXI polega na tym, że dla prasy szkockiej Wimbledon był imprezą niemal lokalną, prawie obcą i bez większego znaczenia. Dzienniki z Glasgow, Edynburga i okolic dołączyły do chóru „Timesów”, „Telegraphów”, „Guardianów”, „Sunów”, „Mirrorów”, „Standardów” oraz innych gazet płatnych i darmowych dopiero, gdy pierwszą rakietą Wielkiej Brytanii został Szkot.

Zanim przejdziemy do Andy’ego i Kim Murrayów, powspominajmy Tima Henmana. Dwadzieścia pięć lat temu, że przypomnę najmłodszym czytelnikom, polskie dziennikarstwo wróciło do Europy i wreszcie mogliśmy wyjeżdżać w delegacje nie tylko złotówkowe. Do mnie los uśmiechnął się bardzo szeroko i posłał na Wimbledon. Przyznaję, że początkowo byłem zdziwiony, gdy zewsząd – na lotnisku, w metrze, na przystanku, w supermarkecie – przyglądał mi się z reklam Tim Henman. Bałem się zajrzeć do szafy, bo właśnie mógł przymierzać moje ubrania, do łazienki, bo mógł golić się moim kremem, do lodówki, bo mógł wypić mi piwo, chociaż chyba nie pił.

Nie tylko Henmana wszędzie było pełno. Podczas meczów z jego udziałem kamery BBC nigdy nie zmarnowały okazji, aby pokazać rodziców tenisisty. Równie dobrze realizator transmisji mógłby korzystać z nagrań archiwalnych, bo chyba nikt nie zauważyłby drobnych różnic w strojach państwa Henmanów, a tym bardziej w ich minach.

Prawie wszystko się zmieniło wraz z nadejściem ery Andy’ego Murraya. W jego „boksie” nigdy nie jest spokojnie, bo żona (wcześniej jako dziewczyna, a potem narzeczona) i mama toczą stojące na wysokim poziomie pojedynki na najbardziej emocjonalną reakcję po wyjątkowo dobrych lub złych zagraniach Andy’ego. Tych samych sukienek, bluzek czy garsonek też nigdy nie widzieliśmy dwa razy.

Żona Henmana, Lucy, chociaż pracowała w telewizji, nigdy nie błyszczała przed kamerą. A szkoda, bo to ten typ urody, który nie pozwalał oderwać wzroku od ekranu. Pod tym względem pani Murrayowej tym bardziej nie można niczego zarzucić, ale czasy już inne i inne obyczaje. Media piszą, że Kim wniosła w posagu 30 milionów funtów. Nie w gotówce, nie w kosztownościach czy nieruchomościach rzecz jasna. Zdaniem specjalistów od marketingu właśnie o taką kwotę wzrósł potencjał marketingowy tenisisty. Coraz częściej można usłyszeć, że Murrayowie będą nowymi Beckhamami.

Nadal boję się zajrzeć do lodówki. Zostały dwa piwa, a nas jest troje – ja,  Kim i Andy.

PS. Aha, jeszcze jedno – Robertowi Radwańskiemu melduję, że od trzeciej rundy chodzę na korty, dopinguję Agnieszkę i nawet narażam się sąsiadom na trybunach. Też chcę mieć udział w tym sukcesie. 😉

Radwańska: nie mogłabym być szczęśliwsza

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Agnieszka Radwańska po zwycięstwie nad Madison Keys i awansie do półfinału Wimbledonu nie kryła radości. Polka uważa, że jej spotkanie z Garbine Muguruzą może wyglądać bardzo podobnie do tego przeciwko Amerykance.

– Nie mogłabym czuć się lepiej – powiedziała w pomeczowym wywiadzie krakowianka. – Jestem przeszczęśliwa, że udało mi się utrzymać w tym meczu. Pojedynek był niezwykle zacięty, punkt za punkt, gem za gem. Tak trzeba było grać. O losach decydującego seta zadecydowało tylko jedno przełamanie i to chyba wszystko tłumaczy. W tym meczu sporo było dobrych wymian i wspaniałych zagrań. Ona jest naprawdę utalentowaną i niezwykle mocno grającą zawodniczką – skomplementowała przeciwniczkę starsza z sióstr Radwańskich.

O finał Wimbledonu nasza najlepsza tenisistka zagra z Garbine Muguruzą, która pokonała w dwóch setach Timeę Bacsinszky. W bilansie bezpośrednich spotkań pomiędzy Polką a tenisistką z Półwyspu Iberyjskiego jest remis 2:2.

– Widziałam kilka jej spotkań w tym turnieju i ona prezentuje się tutaj naprawdę wspaniale – przyznała Radwańska. – Ona gra podobnie to Keys, więc ten mecz może mieć bardzo podobny przebieg do tego przeciwko Amerykance. To jest już półfinał, więc nie ma nic do stracenia. Wszystkie zawodniczki, które dotrwały do tej fazy turnieju, grają wspaniale. Będę walczyć o każdy punkt i spróbuję zagrać najlepiej jak potrafię. Teraz czeka mnie dzień odpoczynku i będę gotowa do walki – zakończyła Polka.
 

Wimbledon: Matkowski i Zimonjić odpadają w ćwierćfinale

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: Peter Figura

Marcin Matkowski i Nenad Zimonjić drugi wspólny start wielkoszlemowy zakończyli tak samo jak pierwszy – na ćwierćfinale. Dziś przegrali z Jeanem-Julienem Rojerem i Horią Tecau 4:6, 3:6, 6:7(2).

Rozstawieni z numerem cztery Holender i Rumun mieli zdecydowanie łatwiejszą drogę do ćwierćfinału – po drodze przegrali dwa sety, podczas gdy "nasza" para musiała rozegrać aż 14 partii, przegrywając pięć z nich.

Dziś Rojer i Tecau okazali się o klasę lepsi od Polaka i Serba – w całym meczu ani razu nie musieli bronić się nawet przed przełamaniem! W pierwszym secie mieli jednego break pointa przy serwisie Matkowskiego i Zimonjicia. Wykorzystali go, wygrywając 6:4.

W drugiej partii Holender i Rumun znów byli zabójczo skuteczni. Tym razem mieli dwie okazje na przełamanie polsko-serbskiego duetu. Przy obu uzyskiwali breaka, dzięki czemu zwyciężyli 6:3.

Trzecia odsłona była najbardziej zacięta. Tym razem Matkowski i Zimonjić zdołali wybronić dwa break pointy i doprowadzić do tiebreaka, ale tam rywale nie dali im najmniejszych szans. Rojer i Tecau wygrali 7-2, triumfując w całym spotkaniu 6:4, 6:3, 7:6(2).


Wyniki

Ćwierćfinał debla:
J-J. Rojer, H. Tecau (Holandia, Rumunia, 4) – M. Matkowski, N. Zimonjić (Polska, Serbia, 7) 6:4, 6:3, 7:6(2)

Wimbledon: Muguruza w półfinale

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: własne/wimbledon.org, foto: AFP

Garbine Muguruza pokonała Timeę Bacsinszky 7:5, 6:3 i awansowała do półfinału Wimbledonu. To życiowy sukces Hiszpanki.

Urodzona w Wenezueli 21-letnia Muguruza od początku turnieju spisuje się znakomicie. Zaczęła od zwycięstw nad Varvarą Lepchenko i Mirjaną Lucić-Baroni, a potem ograła dwie znacznie wyżej notowane tenisistki – najpierw Angelique Kerber, później Caroline Wozniacki. Jej przygoda z Wimbledonem trwa, bo w ćwierćfinale wyeliminowała Timeę Bacsinszky.

W trwającym półtorej godziny spotkaniu dużo emocji było szczególnie w pierwszym secie. W piątym gemie Hiszpanka miała szanse na przełamanie, ale ich nie wykorzystała i tak obie tenisistki dobrnęły do wyniku 6:5 bez straty serwisu. Tie breaka jednak nie było, bo w ostatniej chwili Muguruza dopięła swego i odebrała podanie rywalce, wygrywając od razu seta. Drugiego zaczęła źle, bo sama przegrała serwis. Stratę odrobiła natychmiast, a pod koniec partii zadała decydujący cios, zdobywając drugie przełamanie. Chwilę potem zakończyła mecz.

Półfinał to, jak dotąd, najlepsze osiągnięcie Muguruzy w turniejach wielkoszlemowych. Wcześniej Hiszpanka dwukrotnie była w ćwierćfinałach Rolanda Garrosa – rok temu i kilka tygodni temu. Kolejną rywalką Hiszpanki będzie zwyciężczyni pojedynku Agnieszka Radwańska – Madison Keys.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla:
Garbine Muguruza (Hiszpania, 20) – Timea Bacsinszky (Szwajcaria, 15) 7:5, 6:3 

Telfs: zmiennie szczęście Polaków

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: pekaoszczecinopen.pl

Grzegorz Panfil w turnieju w austriackim Telfs został rozstawiony z numerem jeden, ale niespodziewanie przegrał już w pierwszej rundzie. Lepiej wiedzie się Marcinowi Gawronowi.

Grzegorz Panfil w tym roku wygrał już cztery singlowe tytuły ITF, lecz w tym tygodniu na pewno nie dołoży do swojej kolekcji kolejnego triumfu. Polak niespodziewanie przegrał już w pierwszej rundzie z notowanym w drugim tysiącu rankingu ATP Jacobem Kahounem. Szwajcar przebijał się do turnieju głównego przez eliminacje.

Panfilowi nie udał się zupełnie pierwszy set – Polak okazał się gorszy o dwa przełamania i przegrał 2:6. Drugą partię nasz reprezentant wygrał co prawda 6:3, lecz w trzeciej jedno przełamanie wystarczyło, aby to Kahoun triumfował w całym pojedynku 6:2, 3:6, 6:3. Szwajcar wykorzystał 5 z aż 18 okazji na przełamanie.

Po porażce Panfila na tym samym korcie pojawili się Marcin Gawron i Philipp Schroll. Tu także Polak był faworytem i rozpoczął ten mecz znakomicie – w pierwszym secie nie oddał rywalowi ani jednego gema.

Druga partia była już dużo bardziej zacięta, ale Gawron wygrał ją ostatecznie w tirebreaku, triumfując w całym pojedynku 6:0, 7:6(2), W drugiej rundzie rywalem naszego reprezentanta będzie kolejny Austriak, rozstawiony z numerem trzy Bastian Trinker.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Jacob Kahoun (Szwajcaria, Q) – Grzegorz Panfil (Polska, 1) 6:2, 3:6, 6:3
Marcin Gawron (Polska) – Philipp Schroll (Austria, WC) 6:0, 7:6(2)