– Jeśli cała trójka odpadnie w pierwszej rundzie, będzie to jedynie potwierdzenie ich fatalnej formy – pisze Antoni Cichy w komentarzu do losowania Wimbledonu.
Dawno żadne losowanie turnieju wielkoszlemowego nie wzbudzało takich emocji. Albo było dobre i to bezdyskusyjnie (w Paryżu dla Radwańskiej czy Linette), albo skrajnie odwrotnie, czyli fatalne – jak US Open dla Janowicza (rywalem Dżoković) czy Linette, która grała z Cibulkovą. Los pozbawiał nas możliwości uzasadnionego dyskutowania. Teraz postanowił się zabawić i podgrzać emocje na kilkadziesiąt godzin przed odbiciem pierwszej piłki na wimbledońskich dywanach.
Syndrom piłkarski
Z niemałym zaskoczeniem odnalazłem w komentarzach po losowaniu to, co jeszcze kilka lat temu nierozłącznie kojarzyło się z meczami piłkarskiej reprezentacji. Najważniejsze było to, kogo wylosujemy, a nie jak zagramy. Ważne, żebyśmy trafili najsłabszych rywali. No to trafiliśmy na Euro 2012 rozgrywanym w Polsce i u naszych sąsiadów na Ukrainie i wylecieliśmy z wielkim hukiem. Okazało się kilka lat później, że można mieć grupę wątpliwie łatwą (eliminacje Euro 2016) i spokojnie awansować, ustąpiwszy tylko mistrzom świata.
Ta analogia jest – przynajmniej moim skromnym zdaniem – nadwyraz trafna. Część miłośników tenisa stara się przykryć niedostatki naszych reprezentantów złym losowaniem. Już teraz usprawiedliwić ewentualne – i niestety możliwe – niepowodzenia. Nie zamierzam swoich przemyśleń ukrywać. Jeśli cała trójka odpadnie w pierwszej rundzie, będzie to jedynie potwierdzenie ich fatalnej formy. Awansu dwojga nie uznam za epokowy wyczyn, ale bardzo przyzwoity wynik. Wygra troje? Dobrze, wciąż bez euforii.
Shapovalov to nie Federer
Kiedy napisałem, że do Janowicza „los się uśmiechnął”, w komentarzach przeczytałem o swojej niewiedzy, braku pojęcia o tenisie. Może kogoś rozczaruję, ale wiem, kim jest Denis Shapovalov. Wiem, jak wielkie papiery na światowe granie posiada. Wiem, że rok temu wygrał juniorski Wimbledon. Ale jest 164. w rankingu ATP. Cechuje go naturalna dla młodych tenisistów nieprzewidywalność. Nieomal pokonał Tomasa Berdycha, a wcześniej dwukrotnie odpadł w 1. rundzie challengerów. Jeśli to jest przeciwnik, z którym Janowicz nie ma czego szukać, to należy „Jerzykowi” sugerować, żeby odłożył rakietę, bo myśl o pojedynku z Nadalem mogłaby wywołać palpitacje serca.
Nie bez kozery cały tenisowy świat wspomina łodzianina jako półfinalistę Wimbledonu z 2013 roku. Wiele czasu jednak upłynęło, wiele się zmieniło. Ranking też nie ten sam. To koronny argument, żeby nie wybrzydzać. Janowicz jest obecnie zawodnikiem z okolic 150. pozycji (dokładne miejsce nie ma tu akurat kolosalnego znaczenia). Z jego rankingiem i wiedzą, że po raz ostatni korzysta z zamrożonego rankingu, trzeba cieszyć się nawet takim losowaniem. Zgodzę się z tymi, który ochrzcili Kanadyjczyka „trudnym przeciwnikiem”. To trudny rywal, niełatwo zaprzeczyć. Ale ilu ze 127 pozostałych zawodników byłoby łatwym konkurentem? Czy w ogóle tacy byli? Tacy „łatwi”, nie „trudni’? Równie dobrze Janowicz mógł wpaść na Rogera Federera czy nawet Milosa Raonica i prawdopodobnie zastanawialibyśmy się teraz, czy przekroczy granicę 10 gemów w 3 setach.
Może w ten sposób trzeba spojrzeć na problem losowania? W taki, że to forma Janowicza demonizuje rywala? Może warto zweryfikować pogląd na losowania i nie grymasić.Umówmy się, jeśli na kort wyjdzie „Jerzyk” z Eastbourne ze spotkania z Franko Skugorem, to w tej dyspozycji nawet w mistrzostwach Polski sukcesem byłoby zwycięstwo.
Specjalistka od trawy bez zwycięstw na trawie
Równie wielkie emocje wzbudziła rywalka, którą los przydzielił Magdzie Linette. Bethanie Mattek Sands. Na sam dźwięk nazwiska już zapala się lampka: wybitna deblistka, raczej nie singlistka. Czy to naprawdę aż tak niewdzięczna przeciwniczka dla poznanianki? Czytając niektóre komentarze, gotów byłem pomyśleć, że Linette zagra co najmniej z Wiktorią Azarenką. Jak na specjalistkę od trawy, bo taki wyłonił się obraz Amerykanki z komentarzy, bilans 5 z ostatnich 6 sezonów bez ani jednego zwycięstwa na trawie jakoś szczególnie nie imponuje. W 2015 roku doszła do 3. rundy Wimbledonu. W 2011, 2013 i 2016 grała na trawie jeden mecz i ten mecz przegrała. W 2012 i 2014 nawet nie zdecydowała się na żaden pojedynek na zielonych kortach.
Jeśli to ma być przeciwniczka, przed którą Linette powinna klęknąć i trząść się ze strachu od losowania aż do rozpoczęcia do meczu, to strach pomyśleć, jakie emocje wywołałoby wylosowanie Petry Kvitovej. Mimo ogromnego szacunku dla Linette i podziwu za świetny występ w Roland Garros, dostrzegam, że wielu tenisistek w 127-osobowej grupie potencjalnych rywalek, które nie byłyby faworytkami w meczach z Polką, nie ma. Tak, mogła trafić na Aljaksandrę Sasnowicz, pewnie dysproporcja szans byłaby mniejsza. Mogła na kwalifikantkę Petrę Martic, ale ktoś miałby prawo powiedzieć, że ta wygrała z Aleksandrą Krunić, a Krunić na trawie umie grać, więc to losowanie niekorzystne. I mogła też Linette spotkać się jak CiCi Bellis, wielce utalentowana młoda dziewczyna, z Wiktorią Azarenką. Mogła z Petrą Kvitovą. Mogła z każdą inną wyżej notowaną od siebie rywalką.
Losowanie slabej formy nie zrekompensuje
Wreszcie najciekawsze losowanie. Bez krzty ironii. Mecz Agnieszki Radwańskiej z Jeleną Janković w pierwszej rundzie to spotkanie, którego wypada życzyć organizatorom każdego turnieju. Bez względu na formę, nazwiska zawsze robią swoje. Pospieszyli się jednak ci, którzy zaczęli głosić nowinę o rychłej porażce krakowianki. Może przegra, ale w aktualnej dyspozycji Serbka jest jedną z najsłabszych zawodniczek w całej stawce Wimbledonu. To, jak gra ostatnio Radwańska, to odrębny temat. Wcale niewiele milszy.
Otóż Janković ostatnie zwycięstwo odniosła 15 maja na mączce. Generalnie od 14 lutego wygrała trzy mecze – z Iriną Falconi, Jekateriną Aleksandrową i Alison Riske. W tym czasie 10 spotkań przegrała. Może nazwisko dalej działa i straszy, ale trafienie w 1. rundzie na tenisistkę z tak przygnębiającym bilansem (wobec tak wspaniałego nazwiska) dalekie jest od trudnego losowania. A gdyby nawet ktoś uparł się, żeby to losowanie tak określić, musiałby się natrudzić, żeby znaleźć kilka mocnych argumentów. Ten o słabej dyspozycji Radwańskiej odrzucam z miejsca, bo tu losowanie nie ma nic do rzeczy.
I tak to trochę wygląda. Nazwiska znane, mocne, z potencjałem jak u Shapovalova, ale najbardziej boli brak formy. Zamiast szukać ewentualnego usprawiedliwienia porażek w losowaniu, lepiej powiedzieć sobie szczerze: w turnieju wielkoszlemowym żadne losowanie nie zrekompensuje mizernej dyspozycji. I głównym winowajcą ewentualnych porażek naszych zawodników w pierwszej rundzie będzie właśnie forma. A raczej jej brak.