Mediolan: Jubileuszowe mistrzostwo Bednarka

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Peter Figura

Tomasz Bednarek sięgnął w sobotę po swój dwudziesty mistrzowski tytuł. Polak. w parze z Davidem Pelem, w cuglach wygrał finał deblowego turnieju rangi ATP Challenger Tour, który został rozegrany na nawierzchni ziemnej w Mediolanie.

Bednarek i Pele całkowicie zdominowali wydarzenia na korcie. Ich rywale, czyli Włosi Filippo Baldi oraz Omar Giacalone od pierwszej do ostatniej piłki pełnili rolę statystów, zdobywając w sumie zaledwie dwa gemy.

Polsko-holenderska „dwójka” rozgromiła reprezentantów gospodarzy 6:1, 6:1, a cały pojedynek trwał niespełna 50 minut.

Przypomnijmy, że Bednarek ma na swoim koncie m.in. cztery finały rangi ATP World Tour, ale po każdym z nich schodził z kortu pokonany.


Wyniki

Finał debla:
T. Bednarek, D. Pele (Polska/Holandia) – F. Baldi, O. Giacalone (Włochy, WC) 6:1, 6:1

Antalya: Pierwszy finał i pierwszy tytuł dla Sugity

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

Yuichi Sugita z pewnością na długo zapamięta turniej w Antalyi. Japończyk osiągnął w Turcji pierwszy w karierze półfinał oraz finał ATP. W sobotę, po zwycięstwie 6:1 7:6(4) nad Adrianem Mannarino, zdobył pierwszy tytuł ATP.

W drodze do decydującego spotkania, Francuz wygrał z Włochem Andreasem Seppim. Sugita awansował po kreczu Marcosa Baghdatisa, który przegrał z upałem i zszedł z kortu, po tym jak zasłabł z powodu odwodnienia.

W półfinałach tureckich rozgrywek nie znalazł się żaden z rozstawionych zawodników. Grający z „jedynką” Dominic Thiem odpadł już w drugiej rundzie z Ramkumarem Ramanthanem. Hindusa w ćwierćfinale pokonał Cypryjczyk.

Finałowy mecz trwał półtorej godziny. W pierwszym secie Mannarino nie miał nic do powiedzenia. Wygrał tylko jednego gema przy swoim serwisie. Japończyk przełamał rywala dwa razy i po 30 minutach cieszył się zwycięstwem w pierwszej partii.

Emocji nie zabrakło w drugim secie. Do stanu 3:4 panowie czterokrotnie oddali podanie. Następnie konsekwentnie wygrywali serwisy, doprowadzając do tie breaka. Po godzinie i 29 minutach Yuichi Sugita cieszył się pierwszym w karierze tytułem ATP. Jednocześnie był to trzeci finał ATP dla Adriana Mannarino, który cały czas czeka na zwycięskie trofeum w głównym cyklu.


Wyniki

Finał singla:
Yuichi Sugita – Adrian Mannarino 6:1 7:6(4)

 

Eastbourne: Wozniacki po raz czwarty wyprzedzona na ostatniej prostej

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Mistrzynią turnieju Aegon International została Karolina Pliszkova. Czeszka w decydującym meczu pokonała Caroline Wozniacki. Trzecia rakieta świata po raz drugi w karierze wygrała z Dunką i po raz drugi zrobiła to w finale.

W sobotnim pojedynku bardzo ważna rolę odgrywał serwis. O losach pierwszego seta  zadecydowało pojedyncze przełamanie, które reprezentantka naszych południowych sąsiadów zapisała na swoim koncie w piątym gemie. Była liderka światowego rankingu w tej części meczu nie miała ani jednej szansy na „breaka” i 25-latka urodzona w Louny zwyciężyła 6:4.

Turniejowa „trójka” z pierwszymi poważnymi problemami przy własnym serwisie musiała zmierzyć się dopiero w szóstym gemie drugiego seta. Przy wyniku 3:2 Wozniacki miała cztery okazje, żeby podwyższyć prowadzenie, ale żadnej z nich nie wykorzystała i po 11 minutach walki czeska tenisistka zdołała wyrównać. Chwilę później 26-latka urodzona w Odense sama nie była w stanie utrzymać podania, co pozwoliło Czeszce ponownie zwyciężyć 6:4.

– Myślę, że obie serwowałyśmy dzisiaj całkiem nieźle – powiedziała po meczu świeżo upieczona mistrzyni. – Sprawdziłam statystyki i obie miałyśmy wysoki procent pierwszego serwisu. Zadecydowało kilka punktów. Końcówka była dosyć nerwowa, więc bardzo się cieszę, że udało mi się wygrać dwa ostatnie punkty.

W Eastbourne Karolina Pliszkova zdobyła dziewiąty tytuł w karierze, a trzeci w tym sezonie. Z kolei Caroline Wozniacki wystąpiła w sobotę w czwartym finale w tym roku, ale jeszcze ani razu nie udało jej się sięgnąć po główne trofeum. Kilka miesięcy temu w Doha pokonała ją właśnie Czeszka.

– Na początku turnieju chciałam po prostu rozegrać kilka spotkań i wejść w uderzenie na trawie – przyznała na konferencji prasowej praworęczna z sióstr Pliszkovych. – Naprawdę nie spodziewałam się takiego początku sezonu na kortach trawiastych, ale to na pewno doda mi mnóstwo pewności siebie przed przyjazdem do Londynu. Podobnie było w zeszłym roku. Również grałam w finale, ale nie udało mi się zdobyć głównego trofeum. Jednak później kiepsko wypadłam na Wimbledonie, więc mam nadzieję, że tym razem będzie inaczej.
 


Wyniki

Finał singla
Karolina Pliszkova (Czechy, 3) – Caroline Wozniacki (Dania, 6) 6:4 6:4

Finał debla
Y. Chan, M. Hingis (Tajwan, Szwajcaria, 2) – A. Barty, C. Dellacqua (Australia) 6:3 7:5
 

Eastbourne: Finał dla Dżokovicia

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: AFP

Novak Dżoković nie miał sobie równych na kortach trawiastych w Eastbourne. Serb w walce o mistrzowski tytuł pokonał w dwóch setach Gaela Monfilsa. Tenisista z Bałkanów znakomicie zdał więc egzamin przed zbliżającym się wielkimi krokami Wimbledonem.

Dżoković w tym tygodniu sprawdził formę w zawodach rangi ATP World Tour 250 w Eastbourne. Były lider światowego rankingu pokazał, że przed trzecim wielkoszlemowym turniejem roku jest doskonale dysponowany.

Serb przez zmagania nad cieśniną La Manche przeszedł jak burza, bez większych kłopotów ogrywając w drodze do finału kolejno: Vaska Pospisila, Donalda Younga oraz Daniła Miedwiediewa, natomiast Monfils odprawił z kwitkiem Camerona Norriego, Bernarda Tomicia i swojego rodaka, Richarda Gasqueta.

„Djoko” z nieobliczalnym Francuzem zmierzył się już po raz szesnasty i dotychczas za każdym razem wychodził z tego pojedynku zwycięsko. Nie inaczej było w sobotę. Tenisista z Belgradu swój mecz z reprezentantem „Trójkolorowych” rozpoczął z wysokiego „C”, już przy pierwszej okazji przełamując podanie przeciwnika. Serb partię otwarcia zakończył tak jak ją zaczął, czyli kolejnym breakiem, triumfując 6:3.

W następnej i jak się okazało ostatniej odsłonie spotkania obaj panowie przez długi czas szli łeb w łeb, pilnując podania. Przy prowadzeniu 5:4 Dżoković niespodziewanie przerwał passę serwujących i po godzinie oraz 16 minutach gry postawił przysłowiową kropkę nad „i”. Warto zaznaczyć, że gwiazdor z Bałkanów podczas całego meczu posłał tylko jednego asa przy sześciu po stronie paryżanina.


Wyniki

Finał singla:
Novak Dżoković (Serbia, 1) – Gael Monfils (Francja, 2) 6:3, 6:4

Mrągowo: przegrany półfinał Matuszewskiego

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Tomasz Matuszewski

Piotr Matuszewski nie zdołał sprawić niespodzianki i na półfinale zakończył rywalizację w turnieju ITF w Mrągowie (pula nagród 15 tys. dolarów). 19-letni kaliszanin przegrał z najwyżej rozstawionym Alexandrem Mullerem 3:6, 1:6.

Zarówno Matuszewski, jak i Muller doszli do półfinał w Mrągowie bez straty seta. Wczoraj, ze względu na opady deszczu, rywalizację przeniesiono do hali, na korty sztuczne. Dzisiaj aura już nieco ustąpiła, chociaż pierwotnie mecze miały rozpocząć się o godzinie 10, a tenisiści ostatecznie przystąpili do rywalizacji trzy godziny później.

Piotr Matuszewski jako jedyny nasz reprezentant znalazł się w gronie półfinalistów. Niestety, finał jeszcze tym razem okazał się poza zasięgiem. Kaliszanin musiał uznać wyższość 316. w rankingu Alexandra Mullera, przegrywając w godzinę oraz trzy minuty. Francuz wykorzystał pięć z siedmiu okazji na przełamanie, tylko raz tracąc własne podanie.

Dla Piotra Matuszewskiego był to trzeci w karierze singlowy półfinał turnieju ITF (i trzeci przegrany). Występ ten dał mu sześć punktów rankingowych.

W poniedziałek rozpocznie się drugi męski „futures” w Mrągowie (dzisiaj wystartowały eliminacje).


Wyniki

Półfinał singla:
Alexander Muller (Francja, 1) – Piotr Matuszewski (Polska) 6:3, 6:1

Toruń: półfinały Bella Cup bez Polek

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Bella Cup

Magdalena Fręch i Maja Chwalińska nie spotkają się w półfinale turnieju ITF Bella Cup w Toruniu (łączna pula nagród 25. tys. dol.). Obie przegrały ćwierćfinałowe pojedynki.

Nadzieje okazały się płonne. Nie dojdzie do polskiego półfinału Bella Cup i nie będzie też polskiej finalistki. Przeniesione na sobotnie przedpołudniu mecze ćwierćfinałowe nie zakończyły się zwycięstwami Polek.

Przez trzy długie sety o wygraną z Priscillą Hon, mistrzynią debla z Warsaw Sports Group Open, walczyła Magdalena Fręch. Zaczęła dobrze, była lepsza w pierwszym secie o jedno przełamanie. Niestety, w dwóch kolejnych partiach tego jednego breaka więcej zaliczyła Australijka.

Maja Chwalińska nie sprostała Słowaczce Chantal Skamlovej. Przegrała 4:6, 1:6, ale swoje w Toruniu ugrała. Wyrównała najlepszy rezultat w rozgrywkach z taką pulą nagród, a w poniedziałek znajdzie się na najwyższej pozycji w rankingu WTA w karierze. Awansuje w okolice 610. miejsca.

Na ćwierćfinale rywalizację w Bella Cup zakończyła też jedna z faworytek, Wiera Łapko. Białorusinka uległa Czeszce Miriam Kolodziejovej.

Wimbledon: losowanie żadnym alibi

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

– Jeśli cała trójka odpadnie w pierwszej rundzie, będzie to jedynie potwierdzenie ich fatalnej formy – pisze Antoni Cichy w komentarzu do losowania Wimbledonu.

Dawno żadne losowanie turnieju wielkoszlemowego nie wzbudzało takich emocji. Albo było dobre i to bezdyskusyjnie (w Paryżu dla Radwańskiej czy Linette), albo skrajnie odwrotnie, czyli fatalne – jak US Open dla Janowicza (rywalem Dżoković) czy Linette, która grała z Cibulkovą. Los pozbawiał nas możliwości uzasadnionego dyskutowania. Teraz postanowił się zabawić i podgrzać emocje na kilkadziesiąt godzin przed odbiciem pierwszej piłki na wimbledońskich dywanach.

Syndrom piłkarski
Z niemałym zaskoczeniem odnalazłem w komentarzach po losowaniu to, co jeszcze kilka lat temu nierozłącznie kojarzyło się z meczami piłkarskiej reprezentacji. Najważniejsze było to, kogo wylosujemy, a nie jak zagramy. Ważne, żebyśmy trafili najsłabszych rywali. No to trafiliśmy na Euro 2012 rozgrywanym w Polsce i u naszych sąsiadów na Ukrainie i wylecieliśmy z wielkim hukiem. Okazało się kilka lat później, że można mieć grupę wątpliwie łatwą (eliminacje Euro 2016) i spokojnie awansować, ustąpiwszy tylko mistrzom świata.

Ta analogia jest – przynajmniej moim skromnym zdaniem – nadwyraz trafna. Część miłośników tenisa stara się przykryć niedostatki naszych reprezentantów złym losowaniem. Już teraz usprawiedliwić ewentualne – i niestety możliwe – niepowodzenia. Nie zamierzam swoich przemyśleń ukrywać. Jeśli cała trójka odpadnie w pierwszej rundzie, będzie to jedynie potwierdzenie ich fatalnej formy. Awansu dwojga nie uznam za epokowy wyczyn, ale bardzo przyzwoity wynik. Wygra troje? Dobrze, wciąż bez euforii.

Shapovalov to nie Federer
Kiedy napisałem, że do Janowicza „los się uśmiechnął”, w komentarzach przeczytałem o swojej niewiedzy, braku pojęcia o tenisie. Może kogoś rozczaruję, ale wiem, kim jest Denis Shapovalov. Wiem, jak wielkie papiery na światowe granie posiada. Wiem, że rok temu wygrał juniorski Wimbledon. Ale jest 164. w rankingu ATP. Cechuje go naturalna dla młodych tenisistów nieprzewidywalność. Nieomal pokonał Tomasa Berdycha, a wcześniej dwukrotnie odpadł w 1. rundzie challengerów. Jeśli to jest przeciwnik, z którym Janowicz nie ma czego szukać, to należy „Jerzykowi” sugerować, żeby odłożył rakietę, bo myśl o pojedynku z Nadalem mogłaby wywołać palpitacje serca.

Nie bez kozery cały tenisowy świat wspomina łodzianina jako półfinalistę Wimbledonu z 2013 roku. Wiele czasu jednak upłynęło, wiele się zmieniło. Ranking też nie ten sam. To koronny argument, żeby nie wybrzydzać. Janowicz jest obecnie zawodnikiem z okolic 150. pozycji (dokładne miejsce nie ma tu akurat kolosalnego znaczenia). Z jego rankingiem i wiedzą, że po raz ostatni korzysta z zamrożonego rankingu, trzeba cieszyć się nawet takim losowaniem. Zgodzę się z tymi, który ochrzcili Kanadyjczyka „trudnym przeciwnikiem”. To trudny rywal, niełatwo zaprzeczyć. Ale ilu ze 127 pozostałych zawodników byłoby łatwym konkurentem? Czy w ogóle tacy byli? Tacy „łatwi”, nie „trudni’? Równie dobrze Janowicz mógł wpaść na Rogera Federera czy nawet Milosa Raonica i prawdopodobnie zastanawialibyśmy się teraz, czy przekroczy granicę 10 gemów w 3 setach.

Może w ten sposób trzeba spojrzeć na problem losowania? W taki, że to forma Janowicza demonizuje rywala? Może warto zweryfikować pogląd na losowania i nie grymasić.Umówmy się, jeśli na kort wyjdzie „Jerzyk” z Eastbourne ze spotkania z Franko Skugorem, to w tej dyspozycji nawet w mistrzostwach Polski sukcesem byłoby zwycięstwo.

Specjalistka od trawy bez zwycięstw na trawie
Równie wielkie emocje wzbudziła rywalka, którą los przydzielił Magdzie Linette. Bethanie Mattek Sands. Na sam dźwięk nazwiska już zapala się lampka: wybitna deblistka, raczej nie singlistka. Czy to naprawdę aż tak niewdzięczna przeciwniczka dla poznanianki? Czytając niektóre komentarze, gotów byłem pomyśleć, że Linette zagra co najmniej z Wiktorią Azarenką. Jak na specjalistkę od trawy, bo taki wyłonił się obraz Amerykanki z komentarzy, bilans 5 z ostatnich 6 sezonów bez ani jednego zwycięstwa na trawie jakoś szczególnie nie imponuje. W 2015 roku doszła do 3. rundy Wimbledonu. W 2011, 2013 i 2016 grała na trawie jeden mecz i ten mecz przegrała. W 2012 i 2014 nawet nie zdecydowała się na żaden pojedynek na zielonych kortach.

Jeśli to ma być przeciwniczka, przed którą Linette powinna klęknąć i trząść się ze strachu od losowania aż do rozpoczęcia do meczu, to strach pomyśleć, jakie emocje wywołałoby wylosowanie Petry Kvitovej. Mimo ogromnego szacunku dla Linette i podziwu za świetny występ w Roland Garros, dostrzegam, że wielu tenisistek w 127-osobowej grupie potencjalnych rywalek, które nie byłyby faworytkami w meczach z Polką, nie ma. Tak, mogła trafić na Aljaksandrę Sasnowicz, pewnie dysproporcja szans byłaby mniejsza. Mogła na kwalifikantkę Petrę Martic, ale ktoś miałby prawo powiedzieć, że ta wygrała z Aleksandrą Krunić, a Krunić na trawie umie grać, więc to losowanie niekorzystne. I mogła też Linette spotkać się jak CiCi Bellis, wielce utalentowana młoda dziewczyna, z Wiktorią Azarenką. Mogła z Petrą Kvitovą. Mogła z każdą inną wyżej notowaną od siebie rywalką.

Losowanie slabej formy nie zrekompensuje
Wreszcie najciekawsze losowanie. Bez krzty ironii. Mecz Agnieszki Radwańskiej z Jeleną Janković w pierwszej rundzie to spotkanie, którego wypada życzyć organizatorom każdego turnieju. Bez względu na formę, nazwiska zawsze robią swoje. Pospieszyli się jednak ci, którzy zaczęli głosić nowinę o rychłej porażce krakowianki. Może przegra, ale w aktualnej dyspozycji Serbka jest jedną z najsłabszych zawodniczek w całej stawce Wimbledonu. To, jak gra ostatnio Radwańska, to odrębny temat. Wcale niewiele milszy.

Otóż Janković ostatnie zwycięstwo odniosła 15 maja na mączce. Generalnie od 14 lutego wygrała trzy mecze – z Iriną Falconi, Jekateriną Aleksandrową i Alison Riske. W tym czasie 10 spotkań przegrała. Może nazwisko dalej działa i straszy, ale trafienie w 1. rundzie na tenisistkę z tak przygnębiającym bilansem (wobec tak wspaniałego nazwiska) dalekie jest od trudnego losowania. A gdyby nawet ktoś uparł się, żeby to losowanie tak określić, musiałby się natrudzić, żeby znaleźć kilka mocnych argumentów. Ten o słabej dyspozycji Radwańskiej odrzucam z miejsca, bo tu losowanie nie ma nic do rzeczy.

I tak to trochę wygląda. Nazwiska znane, mocne, z potencjałem jak u Shapovalova, ale najbardziej boli brak formy. Zamiast szukać ewentualnego usprawiedliwienia porażek w losowaniu, lepiej powiedzieć sobie szczerze: w turnieju wielkoszlemowym żadne losowanie nie zrekompensuje mizernej dyspozycji. I głównym winowajcą ewentualnych porażek naszych zawodników w pierwszej rundzie będzie właśnie forma. A raczej jej brak.