Pierwszy raz Agassiego

/ Oskar Sozański , źródło: Open. Autobiografia tenisisty – Andre Agassi, foto: AFP

– Tato? To ja! Słyszysz mnie? No i co powiesz?
Cisza.
– Tato?
– Nie musiałeś oddawać tego czwartego seta.

Czy zastanawialiście się kiedyś, co byście powiedzieli swojemu synowi (lub córce), gdyby ten wygrał Wimbledon? Jak brzmiałyby pierwsze słowa?

Powyższa rozmowa była pierwszą konwersacją, jaką Andre Agassi przeprowadził ze swoim ojcem. Mike Agassi nawet w tak historycznym momencie był dla dziecka stanowczy. Jego syn miał być najlepszy i niepokonany. I nawet, kiedy zdobył tytuł na londyńskiej trawie, Mike widział w jego grze jakieś minusy. Jednak po chwili emocje wzięły górę i surowy oraz porywczy dotąd ojciec rozpłakał się. A mimo to nie pogratulował synowi, nie potrafił okazać tego, że jest z niego dumny. Ale Andre to wiedział. Wiedział, że jego staruszek nie umiał otworzyć się nawet przed nim. „Rodzinna klątwa”.

Londyn, 1992 rok.
Rozpoczyna się kolejna edycja Wimbledonu. Jim Courier jest najwyżej rozstawionym tenisistą. Jest Pete Sampra, jest Stefan Edberg. I w końcu – jest ten, który od samego początku nienawidził tenisa, Andre Agassi. Amerykanin zostaje rozstawiony w turnieju z numerem dwunastym. W pierwszej rundzie mierzy się z Rosjaninem Andriejem Czesnokowem. Wygrywa, choć jego gra daleka jest od ideału.

Ogrywając kolejnych rywali, Agassi dostaje się do ćwierćfinału. Tam czeka na niego Boris Becker. Niemiec w poprzednich siedmiu turniejach aż sześć razy docierał do finału Wimbledonu. Mimo to Amerykanin zna sposób na jego serwis. Po dwóch dniach pokonuje rywala i melduje się w półfinale.

Tym razem staje twarzą w twarz z Johnem McEnroe, trzykrotnym mistrzem The Championships, który zbliża się do końca kariery. Agassi zwycięża rodaka i dopingującą go publiczność. Jest w wielkim finale.

Skazywany na pożarcie krzyżuje rakiety z Goranem Ivaniseviciem, który niespodziewanie wyeliminował faworyzowanego Pete’a Samprasa. Jego atuty to doskonałe warunki fizyczne i silny serwis. Za Chorwatem przemawia też bilans bezpośrednich spotkań, w których dwukrotnie był lepszy od Agassiego. Mało tego, Amerykanin nie zdobył z nim nawet seta. Czyżby to był mecz do jednej bramki? Nic bardziej mylnego.

Tego dnia podanie Ivanisevicia funkcjonuje bez zarzutu. Piłka leci z nieprawdopodobną prędkością. Do tego dochodzi trajektoria. Chorwat notuje as za asem, a Agassi nie jest w stanie odeprzeć tak potężnego serwisu. Ani razu nie potrafi go przełamać i przegrywa pierwszego seta po tie-breaku.

W drugiej partii przeciwnik Amerykanina nie jest już tak bezbłędny. Pomyłki kosztują go utratę seta, mamy remis. Po dłuższej chwili Agassi triumfuje w trzeciej odsłonie. Ale Chorwat nie daje za wygraną i doprowadza do piątego seta.

W nim przy stanie 5:4 dla Agassiego, Ivanisević robi podwójny błąd serwisowy. 30-0, dwie piłki od Szlema. Chorwat wydaje się podłamany, ale jakimś cudem posyła na jego stronę dwa asy. W następnej wymianie ponownie psuje pierwszy serwis. Jednak drugi znajduje się w korcie. Agassi odpiera atak, ale rywal uderza z półwoleja. Amerykanin dobiega i mija przeciwnika. Meczowa.

„Jeszcze jedna piłka i sen stanie się rzeczywistością” – zdaje się myśleć 20-latek z Las Vegas. Ivanisević znowu trafia w siatkę. Za drugim razem serwuje na bekhend Agassiego. Tym razem trafia. Andre odbija piłkę i również posyła ją na bekhend. Ivanisević składa się do woleja, uderza, a piłka trafia w siatkę. Andre Agassi pada na kolana i przewraca się na brzuch. Amerykanin spełnia swoje największe marzenie.

„Jakiś Brytyjczyk, o którym można powiedzieć, że jest Anglikiem w każdym calu, podchodzi do mnie i prosi, żebym wstał. Podaje mi wielki, pozłacany puchar. Nie wiem, jak mam go trzymać ani gdzie mam z nim iść. Pokazuje mi, żebym zrobił rundkę wokół kortu. Niech pan trzyma trofeum nad głową, instruuje. Obchodzę kort, trzymając puchar nad głową. Publiczność wiwatuje. Jakiś człowiek stara mi się odebrać trofeum. Już chcę się z nim szarpać, ale informuje, że chce tylko wygrawerować. Moje nazwisko”.

W wieku dwudziestu lat Agassi zostaje mistrzem Wimbledonu. Triumf jest szczególny, gdyż to jego pierwsze zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym

Wimbledon: koniec turnieju, ale dla Mai to dopiero początek

/ Magdalena Kornet , źródło: własne, foto: Twitter @zdzichudyrma

To koniec Wimbledonu dla Mai Chwalińskiej. Polka odpadła także z turnieju debla. Świetny debiut na londyńskiej trawie daje jednak nadzieję na początek pięknych i wielkich zwycięstw 15-latki.

Dla młodej zawodniczki to była pracowita środa. Po trudnym, niestety przegranym meczu 3. rundy w singlu, rozegrała trzysetowy mecz pierwszej rundy debla. W parze z Hurricane Tyrą Black wystąpiła tylko raz. Polsko-amerykański duet uległ rozstawionym z „siódemką" Rosjankom: Aminie Anshbie i Jelenie Rybakinie 7:5 0:6 6:2.

Na początku Chwalińska i Black nie ustępowały rywalkom. Pierwsze odebrały serwis przeciwniczkom już w czwartym gemie, wychodząc na prowadzenie 3:1. Rosjanki natychmiast odłamały. Od tej pory zawodniczki konsekwentnie wygrywały podania aż do stanu 5:4 przy serwisie rozstawionych tenisistek. Polsko-amerykański duet wykorzystał pierwszą piłkę setową, wygrywając 6:4.

Drugą odsłonę od początku zdominowały faworytki. Drugą, a zarazem trzecią. Wygrały osiem kolejnych gemów, zdobywając po drodze seta i doprowadzając do wyniku 2:0 w decydującej partii. Gem serwisowy Polki na 1:2 był pierwszym wygranym w tym secie. Przy stanie 2:5 pojawiły się nawet dwie szanse na przełamanie. Niestety, mimo tego nie były odwrócić losów spotkania. Ansha i Rybakina wygrały 5:7 6:0 6:2.

Niezależnie od wyniku, Maja Chwalińska może z podniesioną głową opuścić korty All England Club. W debiutanckim występie w Wimbledonie doszła do 3. rundy, a jeszcze kilka tygodni temu wydawało się, że w Londynie w ogóle nie zagra.


Wyniki

Pierwsza runda debla juniorek:
A. Anshba, E. Rybakina (Rosja, Rosja) -M. Chwalińska, H. Black (Polska, USA) 5:7 6:0 6:2.

 

Wimbledon: Querrey postrachem liderów

/ Tomasz Górski , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Sam Querrey wyrzucił za burtę londyńskiego turnieju Andy’ego Murraya. Amerykanin po raz pierwszy w karierze awansował do wielkoszlemowego półfinału, w którym zmierzy się z Marinem Cziliciem.

Spotkanie na korcie centralnym rozpoczęło się zgodnie z przewidywaniami. Murray szybko wyszedł na prowadzenie 3:0 i do końca seta nie dał się dogonić rywalowi. Po dwudziestu trzech minutach faworyt gospodarzy wygrał 6:3. Druga odsłona była bardziej wyrównana. Jako pierwszy breaka zapisał na swoim koncie Szkot, ale pomimo tego nie zdołał wygrać seta. Przy stanie 4:3 serwował nowymi piłkami, ale został odłamany. Kolejne dwa gemy z rzędu zgarnął Querrey i mieliśmy w meczu remis.

Na początku trzeciego seta to znów Murray był przeważającą stroną. Prowadził już 5:4 i serwował na partię. Jednak 29-letni Amerykanin zdołał wrócić do walki. Zdobył powrotnego breaka i wszystko rozstrzygnęło się w tie breaku. Tam Querrey zmarnował prostego smecza i nie dał rady nawiązać wyrównanej walki z Brytyjczykiem. Nic nie wskazywało jednak na to, co wydarzyło się w czwartej odsłonie. Murray wygrał w niej zaledwie gema. Na niesamowite obroty wszedł zawodnik urodzony w Kalifornii i dominował w każdym elemencie.

O losach meczu musiał rozstrzygnąć piąty set. W nim Murray obudził się dopiero przy stanie 0:3. Jak się okazało wygrany wówczas gem był jedynym zdobytym w decydującej partii przez lidera rankingu ATP. Nie do zatrzymania okazał się Querrey. Jego dyspozycja serwisowa była w końcówce meczu niesamowita. Wygrywał kolejne gemy serwisowe „na sucho” i po 166 minutach awansował do półfinału. Warto jednak dodać, że problemy zdrowotne dopadły reprezentanta gospodarzy. Co i tak nie zmienia faktu, że swoją grą rodak Sereny Williams oczarował wielu fanów tenisa.

– W końcówce byłem zaskoczony swoją znakomitą formą serwisową – powiedział Querrey, pierwszy Amerykanin w wielkim półfinale od 2009 roku, kiedy do tego etapu dotarł Andy Roddick. – Nie zacząłem najlepiej, ale starałem się trzymać blisko Murraya. Zagrałem lepiej dopiero w trzecim i czwartym secie. To jest marzenie, aby być w półfinale. Będę cieszę się tym przez chwilę, a potem zaczynam przygotowania do piątkowego półfinału.

Amerykanin posłał 27 asów, miał 70 winnerów i tylko 30 niewymuszonych błędów. Dla Querreya awans do półfinału jest życiowym rekordem na turniejach wielkiego szlema. Wcześniej najlepszym wynikiem był ćwierćfinał z przed roku na londyńskiej trawie. Rozstawiony z numerem 24 tenisista z Kalifornii drugi raz z rzędu wyeliminował z The Championships lidera rankingu ATP. Rok temu w trzeciej rundzie Querrey okazal się lepszy od Novaka Dżokovicia.

W walce o finał reprezentantn Stanów Zjednoczonc zmierzy się z Marinem Cziliciem. Chorwat rozstrzygnął rywalizację z Gillesem Mullerem także w pięciu setach. Luksemburczyk rozpoczął spotkanie w podobny sposób, w jaki zakończył mecz z Rafaelem Nadalem. Pewnie wygrywał gemy serwisowe i do tego w końcówce premierowego seta dwukrotnie przełamał Czilicia. W kolejnych partiach lekki kryzys zaczął jednak dopadać tenisowego „wieżowca”. Zwycięzca US Open 2014 wygrał drugą odsłonę meczu w tie-breaku, a trzecią za sprawą przełamania w dwunastym gemie. W czwartej części meczu podczas szóstego i ósmego gema Muller bronił break pointów. Nie oddał jednak serwisu, a sam chwilę później przełamał Chorwata. Potwierdził to doskonałymi serwisami, doprowadzając do piątej odsłony. W niej na korcie istniał już tylko jeden zawodnik. Chorwat zdobył szybkie dwa przełamania i wyszedł na prowadzenie 5:0. Reprezentant Luksemburga zdobył honorowego gema, ale po trzech godzinach i trzydziestu trzech minutach turniejowy numer siedem wykorzystał pierwszą piłką meczową.

Po trzech ćwierćfinałowych porażkach Chorwat zdołał w końcu awansować do najlepszej czwórki Wimbledonu. Dzisiejszy mecz był trzecim w historii obu zawodników. Za każdym razem w lepszym nastroju z kortu schodził Czilić.

Muller, mimo porażki, tegoroczny Wimbledon zapisze do udanych. Pierwszy raz dotarł do 1/4 na londyńskiej trawie. Dodatkowo pokonał po wspaniałym boju wielkiego Rafaela Nadala.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla

Sam Querrey (USA, 24) – Andy Murray (Wielka Brytania, 1) 3:6, 6:4, 6:7(4), 6:1, 6:1
Marin Czilić (Chorwacja, 7) – Gilles Muller (Luksemburg, 16) 3:6, 7:6(6), 7:5, 5:7, 6:1
 

Wimbledon: przed Murrayem czapki z głów

/ Artur St. Rolak , źródło: własne, foto: AFP

O pojedynku Johna Isnera z Nicolasem Mahutem przypomina tabliczka wmurowana w ścianę kortu numer 18. Każdy kibic tenisa i bez tego wie, kto wygrał i jak długo trwało to spotkanie. Mało kto jednak pamięta, że na drugim miejscu na liście najdłuższych meczów Wimbledonu zapisali się Sam Querrey i Marin Czilić.

Pięć lat temu Amerykanin i Chorwat zmierzyli się w trzeciej rundzie. Czilić wygrał wtedy w 17:15 piątym secie, co zajęło mu trzy i pół godziny plus minutę. Właśnie przyszedł czas na niespodziewany rewanż – pojutrze już w półfinale.

O ile zwycięstwa Czilicia nad Gillesem Mullerem można było się spodziewać, to na wyeliminowanie Andy’ego Murraya przez Querreya – przynajmniej przed końcem trzeciego seta – postawiliby tylko nałogowi hazardziści. Wprawdzie Szkot przegrał jedną partię, ale – tak się wydawało z wysokości trybun – mecz miał po kontrolą.

W czwartym secie spod kontroli Murraya wymknęło się kontuzjowane biodro. Przez cztery rundy medycy skutecznie pomagali mu jakoś oszukiwać ból, aż przyszedł czas prawdy. Z gemu na gem obrońca tytułu coraz bardziej słaniał się na nogach, serwował jak junior (albo jeszcze wolniej), krzywił po każdym przegranym punkcie, ale walczył.

W piątej partii była taka wymiana, podczas ktorej obaj tenisiści biegali wzdłuż i wszerz kortu, a Querrey wyrzucil rywala poza linię boczną i zdobył punkt łatwym wolejem. Amerykanin zdjął czapkę, aby otrzeć pot z czoła. W tym momencie każdy kibic obecny na trybunach kortu centralnego powinien wstać z krzesełka i zdjąć z głowy, co tam na niej miał. Można bowiem – jak Murray – w zaledwie 49 minut przegrać ostatnie dwie partie, zdobywając w nich 17 punktów z 61, a jednak zasłużyć na owację na stojąco. Podczas konferencji prasowej Szkot zachował się bardzo honorowo – nie zasłaniał się kontuzją, a chwalił Amerykanina za dobrą grę.

Murray od roku nie wygrał meczu pięciosetowego, natomiast dla jego rywala jest to już trzecie z rzędu takie zwycięstwo w tym turnieju. Warto również dodać, że Querrey został pierwszym od ośmiu lat Amerykaninem, który awansował do półfinału turnieju Wielkiego Szlema (ostatnio Andy Roddick, Wimbledon 2009).

Brunszwik: Janowicz dziś nie zagra, wszystkie mecze odwołane

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz nie zagra dziś z Gastao Eliasem. Ze względu na opady deszczu wszystkie mecze Sparkassen Open zostały odwołane i przełożone na czwartek.

Deszcz pokrzyżował plany Polaka i Portugalczyka. Ich mecz miał być drugim na korcie nr 7. Zawodnicy rozgrywający pierwsze spotkanie zdołali doprowadzić do stanu 1:1 w secie otwarcia.

Na oficjalnej stronie challegnera pojawił się komunikat : – Niestety, z powodu deszczu, wszystkie dzisiejsze mecze zostają odwołane i przełożone na jutro.

Wimbledon: koniec pięknej przygody Chwalińskiej

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Twitter @zdzichudyrma

Maja Chwalińska zakończyła udział w turnieju singla w juniorskim Wimbledonie. Polka przegrała 6:7(4), 2:6 z Ann Li. Za nią i tak wspaniały debiut. Doszła do trzeciej rundy, a jeszcze kilka tygodni temu do Londynu miała w ogóle nie jechać.

15-latka z Dąbrowy Górniczej nie zdołała awansować do ćwierćfinału juniorskiego Wimbledonu jako pierwsza tenisistka znad Wisły od 10 lat. We wtorek w imponującym stylu wyrzuciła z rozgrywek jedną z faworytek, Martę Kostiuk, ale w 3. rundzie zatrzymała ją o rok starsza Amerykanka Ann Li.

Początek spotkania pokazał, że przeciwniczka postawi bardzo trudne warunki. Od razu przełamała Maję, a kiedy Polka odłamała, znów doprowadziła do breaka. Chwalińska stratę odrobiła w szóstym gemie. Później obie utrzymywały podanie i losy partii rozstrzygały się w tie breaku. Kluczowe były trzy pierwsze piłki po przerwie. Od stanu 3-3 Amerykanka wygrała trzy wymiany i prowadzenia już nie roztrwoniła. Wygrała 7-4. W drugim secie Li już dominowała oddała Mai tylko dwa gemy i zakończyła jej piękną londyńską przygodę w singlu.

Chwalińskiej został jeszcze debel. Bez względu na wyniki w grze podwójnej już może być zadowolona z debiutu. Kilka tygodni temu wydawało się, że do Londynu w ogóle nie poleci. Była siódma na liście oczekujących do kwalifikacji. Dostała się w końcu do turnieju eliminacyjnego. Wygrała dwa mecze i trafiła do głównej drabinki. W drugiej rundzie zwyciężyła trzecią juniorkę świata Martę Kostiuk. A wszystko to w pierwszym w karierze występie na Wimbledonie.


Wyniki

Trzecia runda singla juniorek:
Ann Li (USA) – Maja Chwalińska (Polska, Q) 7:6(4), 6:2

Bastad: Laaksonen za mocny dla Majchrzaka

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Kamil Majchrzak nie zdołał awansować do ćwierćfinału challengera w Bastad. Polak dość gładko przegrał z rozstawionym z numerem trzy Henrim Laaksonenem – 4:6, 1:6.

Henri Laaksonen to rywal dobrze znany Kamilowi Majchrzakowi, ale nasz tenisista nie miał ze spotkań ze Szwajcarem zbyt dobrych wspomnień. W 2013 roku przegrał z nim w pierwszej rundzie challengera w Poznaniu, przed rokiem w tej samej fazie uległ mu w Libercu.

Teraz mieliśmy więc nadzieję, że spełni się powiedzenie o tym, iż do trzech razy sztuka. Tak się jednak nie stało. Pierwszy set był jeszcze dość zacięty, ale najważniejsze punkty wygrywał Laaksonen. Najpierw obronił dwa break pointy w trzecim gemie, aby zaraz potem przełamać Majchrzaka. I choć Polak odrobił stratę breaka w końcówce partii, a potem miał dwie okazje na doprowadzenie do remisu 5:5, to Szwajcar wywalczył trzy piłki setowe i wygrał 6:4.

Druga partia to już dużo większa dominacja Laaksonena. Spory wpływ na to miała bardzo słaba dyspozycja serwisowa Majchrzaka, który nie wygrał ani jednego z trzech swoich gemów serwisowym. Honorowego gema zdobył za to przy podaniu rywala, ale cały mecz zakończył się porażką Polaka 4:6, 1:6.

W singlu nie mamy już więc w Bastad ani jednego polskiego tenisisty. Majchrzakowi i Hubertowi Hurkaczowi pozostał jeszcze debel. Mecz ćwierćfinałowy Polacy zagrają jutro.


Wyniki

Druga runda singla:
Henri Laaksonen (Szwajcaria, 3) – Kamil Majchrzak (Polska) 6:4, 6:1

Wimbledon: kankan w ćwierćfinale, Kubot zagra o finał!

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: Peter Figura

Na trawie nie ma na nich mocnych! Łukasz Kubot i Marcelo Melo pokonali braci Kena i Neala Skupskich 7:6(11), 6:4, 6:4 i awansowali do półfinału Wimbledonu.

Polak zrewanżował się Brytyjczykom za ubiegłoroczną porażkę w pierwszej rundzie turnieju na kortach All England Club, a zemsta była wyjątkowo słodka. Dała miejsce w półfinale Wimbledonu, miejsca jakże szczęśliwego dla Kubota.

W mecz lepiej weszła para rozstawiona z numerem czwartym, która pewnie wygrała gem otwarcia. Drugi podwójny błąd serwisowy przeciwników w czwartym gemie sprawił, że Polak i Brazylijczyk prowadzili już 3:1. Jednak to nie podłamało rywali. Brytyjczycy najpierw zaliczyli przełamanie powrotne, a następnie wyrównali przy swoim podaniu. Kolejne gemy wygrywali serwujący. O losach pierwszego seta zdecydował tie-break. W nim Kubot oraz Melo obronili trzy piłki setowe i po nieprawdopodobnych emocjach zwyciężyli 13:11.

W drugiej partii liderzy rankingu Race To London od razu przełamali rywali. Polsko-brazylijski duet dominował przy swoim serwisie. Brytyjczycy ani przez moment nie zagrozili „naszej” parze. Trzecia odsłona rozpoczęła się identycznie jak druga. Łukasz Kubot i Marcelo Melo znowu przełamali braci Skupskich w gemie otwierającym partię, a w kolejnych konsekwentnie realizowali swój cel. Ostatecznie wygrali 6:3 i triumfowali w całym spotkaniu 7:6(11), 6:4, 6:4.

Dzięki temu zwycięstwu Łukasz Kubot po raz pierwszy w karierze awansował do półfinału gry podwójnej Wimbledonu. Polak i Brazylijczyk w dalszym ciągu pozostają niepokonani w tym sezonie na trawie (bilans 12-0).

Teraz przed nimi walka o wielki finał zawodów na kortach All England Club. Ich rywalami będą najwyżej rozstawieni w turnieju – Henri Kontinen i John Peers. Fin oraz Australijczyk w pięciu setach uporali się z aktualnymi mistrzami Rolanda Garrosa, Ryanem Harrisonem i Michaelem Venus 6:4, 6:7(5), 6:7(4), 7:6(7), 6:1.

Wimbledon: Konta rozstrzygnęła grę o tron

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W półfinale zawodów rozgrywanych na kortach All England Club zmierzą się Garbine Muguruza i Magdalena Rybarikova oraz Venus Williams i Johanna Konta, która umieściła na fotelu liderki światowego rankingu Karolinę Pliszkovą.

Brytyjka w zdecydowanie najbardziej dramatycznym ze wszystkich wtorkowych pojedynków pokonała Simonę Halep, dla której stawką był nie tylko awans do półfinału, ale również pozycja nr 1 wśród najlepszych tenisistek świata. Spotkanie lepiej rozpoczęła 25-latka urodzona w Konstancy, która przełamała serwis rywalki w drugim gemie, dzięki czemu wyszła na prowadzenie 3:0 i 4:1. Faworytka gospodarzy zdołała odrobić stratę w siódmym gemie i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. W tej dodatkowej rozgrywce zdecydowanie lepiej zaprezentowała się turniejowa „dwójka”, która straciła tylko dwa punkty.

W drugiej odsłonie meczu gra była równie wyrównana. Żadna z tenisistek nie zdołała wypracować przewagi „breaka” i losach tej części spotkania także musiał zadecydować „trzysnasty gem”, w którym tym razem górą była Konta.

O rozstrzygnięciu w decydującym secie zadecydowało pojedyncze przełamanie, które Brytyjka zdobyła w piątym gemie. Halep już do końca pojedynku nie zdołała odrobić straty. Przy pierwszej piłce meczowej podopieczna Darrena Cahilla popełniła błąd z forhandu i Konta przy akompaniamencie wybuchu radości zgromadzonej publiczności mogła wznieść ręce w geście triumfu.

Najlepszej rumuńskiej tenisistce we wtorek brakowało tylko jednego wygranego seta, aby po raz pierwszy w karierze zostać liderką światowego ranking. Na zwycięstwie Brytyjki skorzystała Karolina Pliszkova i to ona zdetronizowała Angelique Kerber.

– To miłe być od tylu lat w czołowej dziesiątce rankingu – wyjaśniła Halep. – Jestem zadowolona ze swojego dzisiejszego występu. Oczywiście jednym z moich celów jest zostanie numerem 1 na świecie i właśnie miałam kolejną szansę, żeby to zrobić. To jednak aż tak mnie nie zabolało, bo wiem, że mam jeszcze kilka lat, żeby to osiągnąć. Jestem naprawdę blisko, mam nadzieję, że będę mieć kolejne szanse, więc muszę dalej pracować. Myślę, że Pliszkova zasłużyła na to. Ma najlepszy serwis, zaraz po Serenie. Grała bardzo dobrze w tym roku. Na pewno jest bardzo szczęśliwa i należą jej się gratulacje.

Johanna Konta jest pierwszą reprezentantką gospodarzy, której udało się awansować do półfinału Wimbledonu od czasów Virginii Wade w 1978 roku.

– Awansować do półfinału Wielkiego Szlema przed własną publicznością na korcie centralnym wypełnionym po brzegi to coś specjalnego – powiedziała na konferencji prasowej 26-latka. – Myślę, że poziom tenisa jaki dzisiaj zaprezentowałyśmy był niesamowity. Jestem bardzo uradowana, że mogłam być częścią tego meczu. Szczęście mi dopisuje podczas tej edycji The Championships.

O miejsce w finale reprezentantka Wielkiej Brytanii powalczy ze starszą z sióstr Williams. Amerykańska gwiazda w dwóch setach pokonała mistrzynię Roland Garros, Jelenę Ostapenko. Po meczu siedmiokrotna triumfatorka turniejów wielkoszlemowych bardzo komplementowała młodszą rywalkę.

– Ona rozegrała wspaniałe spotkanie – przyznała reprezentantka Stanów Zjednoczonych. – Cały czas walczyła i pokazywała swoim zachowaniem, że jest w meczu. Myślę, że wiele rzeczy robiła dzisiaj bardzo dobrze i sprawiła, że ten mecz cały czas był zacięty. To dzięki temu masz okazję, żeby wygrać seta lub mecz. Ona zrobiła wszystko, żeby mieć na to szanse.

Do półfinału nie zdołała awansować pogromczyni Agnieszki Radwańskiej, Swietłana Kuzniecowa. Rosjankę zatrzymała świetnie dysponowana Garbine Muguruza. Hiszpanka zmierzy się teraz z Magdaleną Rybarikovą, która oddała tylko pięć gemów Coco Vandeweghe.
 


Wyniki

Ćwierćfinały singla
Johanna Konta (Wlk. Brytania, 6) – Simona Halep (Rumunia, 2) 6:7(2) 7:6(5) 6:4
Garbine Muguruza (Hiszpania, 14) – Swietłana Kuzniecowa (Rosja, 7) 6:3 6:4
Venus Williams (USA) – Jelena Ostapenko (Łotwa, 13) 6:3 7:5
Magdalena Rybarikova (Słowacja) – Coco Vandeweghe (USA, 24) 6:3 6:3