Wimbledon: nieudany comeback Nadala

/ Tomasz Górski , źródło: własne, foto: AFP

Rafael Nadal za burtą The Championship. Hiszpan odrobił straty od stanu 0-2 w pojedynku z Gillesem Mullerem. W piątym secie przegrał jednak 13:15, co było wielką niespodzianką.

Spotkanie na korcie numer jeden pomiędzy Rafaelem Nadalem a Gillesem Mullerem rozpoczęło się dosyć niespodziewanie. Po pięciu pewnie wygranych gemach przez serwujących Hiszpan stracił podanie. Luksemburczyk potwierdził breaka dobrymi serwisami. Po trzydziestu czterech minutach objął prowadzenie w meczu. Druga odsłona miała bardzo podobny przebieg. Tym razem „wieżowiec” z Luksemburga przełamał rywala w dziewiątym gemie. Na londyńskiej trawie zapachniało sensacją.

W trzecim secie sytuacja uległa zmianie. Dwukrotny zwycięzca Wimbledonu szybko wyszedł na prowadzenie 4:1, którego nie oddał już do końca partii. Po kolejnych czterdziestu minutach mieliśmy remis. O losach spotkania musiał zdecydować piąty set. W dziesiątym gemie Muller miał dwie piłki meczowe, ale zawodnik z Półwyspu Iberyjskiego skutecznie się bronił. Podczas walki na przedłużonym dystansie Hiszpan obronił jeszcze kolejne dwa meczbole. Po 135 minutach decydującej partii Luksemburczyk zakończył spotkanie wynikiem 15:13. Nadal był bliski wielkiego powrotu, ale tym razem musiał uznać wyższość rywala. Nie sprawdziło się sportowe powiedzenie, że kto nie wygrywa 3:0, przegrywa 2:3. Dzisiejsza wygrana Mullera była drugą w historii nad zawodnikiem urodzonym na Majorce. Wcześniej ograł Hiszpana na londyńskiej trawie w 2005 roku. Ponadto cztery razy schodził z kortu pokonany. Tegoroczny awans do ćwierćfinału jest jego największym osiągnięciem na Wimbledonie.

– Trudno jest, gdy grasz przeciwko graczowi takiemu jak on, który nie daje Ci złapać rytmu. Miałem na początku szanse. Ale grając w takich meczach, nie możesz popełnić błędów własnych – powiedział pokonany Nadal. – To, co zrobiłem dwa razy w pierwszym i drugim secie, kosztowało mnie bardzo dużo – dodał.

W nagrodę o półfinał Muller będzie rywalizował z Marinem Cziliciem. Chorwat bardzo szybko pokonał rywala w czwartej rundzie, którym był Roberto Bautista Agut. Pogromca Keia Nishikoriego dziś nie był w stanie zagrozić turniejowej siódemce. W każdym z setów Hiszpan ugrał tylko po dwa gemy. Tegoroczny występ tenisista z Półwyspu Iberyjskiego i tak będzie mógł zapisać do udanych, wyrównał on najlepszy rezultat w The Championship z 2015 roku. Czilić w ostatnich latach jest bardzo stabilny na trawie. Od sezonu 2014 zawsze dociera do ćwierćfinału. Czy tym razem tylko na tym się zakończy? Tego dowiemy się już w środę.

Najwyżej rozstawiony na londyńskiej trawie Andy Murray po ciężkim boju pokonał Benoita Paire’a. Choć Szkot nie stracił seta, to wynik nie oddaje w pełni tego co działo się na korcie centralnym. Obaj tenisiści wielokrotnie się przełamywali. Najdłużej trwała premierowa odsłona, która zakończyła się w tiebreaku. W kolejnych partiach, mimo bardzo wyrównanej rywalizacji, w końcówkach szalę zwycięstwa na swoją stronę przechylał lider rankingu ATP.

To, że groźny, ale i zarazem niestabilny był pogromca Jerzego Janowicza, pokazują statystyki. Francuz miał 50 zagrań kończących i aż 44 niewymuszone błędy. Dla porównania Brytyjczyk zakończył mecz z bilansem 25-8. Dzisiejsza konfrontacja była trzecią między Murrayem i Pairem. Wszystkie kończyły się wygraną tego pierwszego.

– Jednym z najbardziej przyjemnych rzeczy, które mogę rzec na temat meczu, było to, że czułem, kontrolowałem wiele swoich uderzeń. Przygotowywałem kilka dobrych zagrań w biegu i utrudniłem dotarcie rywalowi do winnerów. To był plan mojej gry na dziś – powiedział po meczu Murray.

Dwukrotny triumfator Wimbledonu w ćwierćfinale spotka się z Samem Querreyem. Amerykanin wygrał ostatnie dwa mecze po pięciosetowych pojedynkach. Najpierw pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę, a dziś w nieco ponad trzy godziny ograł Kevina Andersona. Tym samym wyrzucił za burtę ostatniego przedstawiciela Afryki. Rodakowi Sereny Williams w odniesieniu zwycięstwa pomogła dobra dyspozycja serwisowa – zapisał na koncie trzydzieści jeden asów.

Kolejny z wielkich faworytów, Roger Federer, bardzo pewnie pokonał Grigora Dimitrova. Było to już jego szóste zwycięstwo nad Bułgarem. W każdym z setów Szwajcar dominował na korcie i ani razu nie został przełamany. Warto odnotować, że turniejowa trójka nie straciła jeszcze seta na kortach All England Clubu. I z każdym meczem zgłasza coraz większe aspiracje do ósmego tytułu na londyńskiej trawie. Sam awans do 1/4 jest pięćdziesiątym w karierze Federera na turniejach wielkoszlemowych.

W ćwierćfinale rywalem Szwajcara będzie Milos Raonic. Kanadyjczyk przegrywał już z Alexandrem Zverevem 1-2, a mimo to pozostawił Niemca na przegranym polu. W piątym secie oddał rywalowi zaledwie gema. Szwajcarsko-kanadyjskie starcie może być rewanżem za ubiegłoroczny półfinał. Wówczas Raonic wygrał 3-2.

Tomasz Berdych także zagwarantował sobie już udział w ćwierćfinale. Czech ograł Dominica Thiema. Na rywala będzie musiał jednak poczekać do jutra, ponieważ mecz Novaka Dżokovicia z Adrianem Mannarino został przełożony na jutro. Spowodowane jest to tenisowym maratonem Nadala i Mullera na korcie numer jeden.


Wyniki

Czwarta runda singla:
Andy Murray (Wielka Brytania, 1) – Benoit Paire (Francja) 7:6(1), 6:4, 6:4
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Grigor Dimitrov (Bułgaria, 13) 6:4, 6:2, 6:4
Gilles Muller (Luksemburg, 16) – Rafael Nadal (Hiszpania, 4) 6:3, 6:4, 3:6, 4:6, 15:13
Milos Raonic (Kanada, 6) – Alexander Zverev (Niemcy, 10) 4:6, 7:5, 4:6, 7:5, 6:1
Marin Czilić (Chorwacja, 7) – Roberto Bautista Agut (Hiszpania, 18) 6:2, 6:2, 6:2
Tomasz Berdych (Czechy, 11) – Dominic Thiem (Austria, 8) 6:3, 6:7(1), 6:3, 3:6, 6:3
Sam Querrey (USA, 24) – Kevin Anderson (RPA) 5:7, 7:6(5), 6:3, 6:7(11), 6:3

Radwańska: fizycznie w ogóle nie byłam przygotowana do Wimbledonu

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska zakończyła Wimbledon na czwartej rundzie. Po ostatnich perypetiach to dobry rezultat. – Nie wyobrażam sobie, jakbym się czuła, gdybym miała grać codziennie. W tej chwili to byłby dla mnie jakiś absurd – przyznała po ostatnim meczu.

Krakowianka przegrała 2:6, 4:6 ze Swietłaną Kuzniecową. Mimo wygranych trzech pierwszych piłek spotkania źle weszła w meczu. – Na pewno początek szybko uciekł. Te pierwsze cztery gemy… nagle ich nie było. Trudno wrócić, jak się ma dwa przełamania w plecy. Owszem, drugi set był wyrównany, pojawiły się szanse. Szkoda tego ostatniego gema… – oceniła pojedynek z Kuzniecową. W gemie, o którym wspomniała, dwukrotnie stanęła przed szansą, żeby odłamać i wyrównać na 5:5. Nie wykorzystała jednak obu break pointów.

Porażka w dwóch setach nie powinna wypaczyć obrazu. Polka prezentowała się całkiem dobrze, ale to Rosjanka rozgrywała znakomite zawody. – To nie tak, że źle grałam. Najgorszy był zdecydowanie ten pierwszy mecz z Janković. Zero pewności siebie, kompletnie nie czułam piłki, niewybiegana, niewytrenowana. Dlatego też tyle mnie kosztowało tamto spotkania, bo walczyłam właściwie sama z sobą. Dzisiaj grało mi się dobrze – mówiła Radwańska.

Krakowianka doceniała dyspozycję przeciwniczki. Kto oglądał mecz, ten widział, że przypominała maszynę. – Grała bardzo dobrze, solidnie. Generalnie, nie tylko na tym turnieju, gra dobrze. W ostatnich dwóch sezonach widać, że jest pewna siebie na każdej nawierzchni. Ze stylem, który prezentuje, radzi sobie tutaj bardzo dobrze. To na pewno jeden z jej najlepszych sezonów – powiedziała najlepsza polska tenisistka.

Finalistka Wimbledonu z 2012 roku przyjechała do Londynu z tylko jednym meczem na trawie. Plany były inne, ale pokrzyżował je wirus. – Wiadomo, że fizycznie w ogóle nie byłam przygotowana do tego turnieju, a gra na trawie kosztuje trzy razy więcej sił niż na ziemi czy twardej nawierzchni. Mecze czuć w nogach. Nie wyobrażam sobie, jakbym się czuła, gdybym miała grać codziennie. W tej chwili to byłby dla mnie jakiś absurd. Fizycznie zabrakło i to sporo, a z taką przeciwniczką to ma bardzo duże znaczenie – przyznała Polka.

 

Wimbledon: Matkowski nie do zatrzymania, zagra o półfinał

/ Magdalena Kornet , źródło: własne, foto: Peter Figura

Marcin Matkowski zawalczy o pierwszy półfinał Wimbledonu. W trzeciej rundzie Polak wraz z Maxem Mirnym pokonali Nicka Monroe i Artema Sitaka 6:3 3:6 6:3 6:4.

Matkowski do poniedziałkowej potyczki przystępował z miłymi wspomnieniami. Na paryskiej mączce raz z Edouardem Rogerem Vasselin w 1. rundzie pokonali Nicka Monroe i Artema Sitaka 5:7, 6:4, 6:4. Na londyńskiej trawie powtórzył zwycięstwo sprzed kilku tygodniu. Tym razem w parze z Białorusinem i to na wagę awansu do ćwierćfinału.

Matkowski i Mirnyi od pierwszych minut zaznaczyli swoją przewagę. Wygrali trzy kolejne gemy, wychodząc na prowadzenie 3:0. Po niespełna pół godzinie mieli piłkę setową przy serwisie rywali. Ostatecznie zakończyli pierwsza partię przy podaniu Polaka, zwyciężając „na sucho”, do 0.

Drugi set był lustrzanym odbiciem pierwszego, tym razem na korzyść przeciwników. Monroe i Sitak odebrali podanie rywali pierwszy i ostatni raz. Wygrali 6:3. W trzeciej odsłonie obie pary szły gem za gem aż do stanu 3:2 dla polsko-białoruskiego duetu. Kolejne dwa także padły ich łupem. Znowu 6:3, po raz drugi dla pary Matkowski, Mirnyi.

W czwartej, jak się okazało ostatniej, partii „Matka” i jego partner przełamali rywali w pierwszym gemie. Utrzymali je do końca, kończąc spotkanie przy serwisie Polaka 6:4.

Mimo że trawa nie jest ulubioną nawierzchnią warszawianina, w przeszłości potrafił na niej osiągać dobre wyniki. Poniedziałkowym zwycięstwem wyrównał swój najlepszy wynik na kortach All England Club.

To ważne zwycięstwo. Ten rok nie jest łatwy dla Matkowskiego. Sezon na trawie to pierwszy fragment sezonu, w którym gra z jednym zawodnikiem – Mirnym. Partner Polaka wie, jak okiełznać londyńskie korty. Przed laty wygrał Wimbledon w grze mieszanej z Sereną Williams. W zeszłym roku występował w półfinale debla.

O półfinał polsko-białoruski duet zagra z parą rozstawioną z „szesnastką” Oliverem Marachem i Mate Paviciem. Austriak był niegdyś partnerem deblowym „Matki” i razem osiągnęli wiele dobrych wyników. Tym razem sprawdzą się po przeciwnych stronach siatki.


Wyniki

Trzecia runda debla:
M.Matkowski, M. Mirnyi (Polska, Białoruś) – N. Monroe, A. Sitak (USA, Nowa Zelandia) 6:3 3:6 6:3 6:4

Wimbledon: czar wspomnień, magiczny sen Ivanisevicia

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

Dzika karta doprowadziła go do upragnionego zwycięstwa w Wielkim Szlemie. Dokładnie wczoraj minęło 16 lat od historycznego triumfu Gorana Ivanisevicia na londyńskiej trawie. Chorwat w 2001 roku wygrał Wimbledon grając z „dziką kartą”.

W przeszłości aż trzy razy docierał do finału The Championships. Za każdym razem jednak przegrywał. Najpierw w 1992 roku uległ Andre Agassiemu. Następnie dwukrotnie lepszy od niego był Pete Sampras w 1994 i 1998 roku. Poważne problemy zdrowotne (kontuzja barku) sprawiły, że na długo wypadł z czołówki światowego tenisa. I gdy wydawało się, że to już koniec, nastąpił przełomowy moment.

Wszystko zmieniło się w 2001 roku. Chorwat zajmował 125. miejsce w rankingu ATP. Do Wimbledonu wszedł dzięki „dzikiej karcie” otrzymanej od organizatorów za zasługi. Jego głośne nazwisko miało przyciągnąć tłumy na londyńskie korty. Ivanisević w ogóle nie był wymieniany w gronie kandydatów do końcowego zwycięstwa. Świadczy o tym choćby fakt, że za każdego dolara postawionego na wygraną Chorwata można było zarobić aż 150. Już w czwartej rundzie turnieju doszło do sensacji. Broniący tytułu Pete Sampras nieoczekiwanie odpadł z 20-letnim wówczas Rogerem Federerem. Z kolei Ivanisević grał jak z nut. Krok po kroku robił swoje i odprawiał rywali z kwitkiem.

Na początek wyeliminował Fredrika Jonssona. W drugiej rundzie 30-latek ograł Carlosa Moyę, a w trzeciej Andy’ego Roddicka. W walce o ćwierćfinał nie dał żadnych szans Gregowi Rusedskiemu. Chorwat na tym nie poprzestał. Przy okazji robił wielkie show – całował piłki, awanturował się z sędziami, miał pretensje do samego siebie. W najlepszej ósemce londyńskich zawodów rozprawił się z Maratem Safinem. W półfinale po niezwykle emocjonującej, pięciosetowej batalii pokonał ulubieńca angielskiej publiczności, specjalizującego się w grze serve & volley – Tima Henmana. W finale zmierzył się z Australijczykiem Patrickiem Rafterem.

""
Goran Ivanisević po ostatniej piłce finału. (Fot. AFP)

W wyniku złej pogody decydujący mecz rozegrano w poniedziałek. Do wyłonienia triumfatora znowu potrzeba było pięć setów. Ostatecznie, w zaciętym i trzymającym do końca w napięciu spotkaniu górą był Goran Ivanisević. Startujący z „dziką kartą” Chorwat wygrał 6:3, 3:6, 6:3, 2:6, 9:7 i dzięki temu spełnił w końcu swoje największe marzenie, jakim było zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym. Za jego wygraną na londyńskich kortach bukmacherzy za jednego dolara płacili 150. Ponadto Ivanisević zaserwował najwięcej asów w historii The Championships (212 asów w siedmiu meczach).

Chorwacki tenisista do dziś pozostaje jedynym zawodnikiem, który wygrał Wimbledon grając z „dziką kartą”. Jest też najniżej notowanym graczem, który sięgnął po tytuł w Londynie.

Wimbledon: piękny debiut Mai

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Twitter @zdzichudyrma

Maja Chwalińska odniosła zwycięstwo w debiutanckim występie w juniorskim Wimbledonie. Nasza zdolna 15-latka pokonała 7:6(5), 6:3 Victorię Flores. To jej pierwsza wygrana w Wielkim Szlemie.

Pierwszy mecz na kortach Wimbledonu Chwalińska na pewno zapamięta na długo. Młodziutka Polka do turnieju głównego dotarła z kwalifikacji rozgrywanych w Roehampton. Trafiła na starszą o ponad 2 lata Victorię Flores – notowaną dużo wyżej w rankingu juniorskim, ale niżej na listach WTA.

Maja z Amerykanką, która też awansowała z kwalifikacji, poradziła sobie wzorowo. Już na "dzień dobry" przełamała przeciwniczkę. Prowadziła 3:1, ale dała się dogonić. Przy stanie 3:3 znów spróbowała przełamać, ale Flores obroniła dwa break pointy i po raz pierwszy w meczu objęła prowadzenie. Chwalińskiej to nie zbiło z tropu i po breaku na 6:5 serwowała na seta. Straciła serwis – trudno, w tie breaku znów była lepsza. Po 9 piłkach miała przewagę, wygrywała 6-3. Dwóch setboli nie wykorzystała, ale kiedy Amerykanka niebezpiecznie się zbliżyła, zakończyła seta.

Początek drugiej partii był bardziej wyrównany. Nasza młoda zawodniczka znalazła się nawet w tarapatach. Obroniła trzy break pointy, żeby wyjść na prowadzenie 3:2. To ją wzmocniło, przełamała na 4:2, rywalka odłamała,ale Maja znów odebrała jej serwis. Przy stanie 5:3 nie zadrżała jej ręka. Serwowała na mecz i nie zaprzepaściła szansy.

Maja dopiero drugi raz w karierze zagrała w turnieju głównym juniorskiego Wielkiego Szlema. Odniosła pierwsze zwycięstwo. O kolejne będzie trudno, bo po drugiej stronie siatki stanie Marta Kostiuk, rewelacyjna 15-letnia Ukrainka – mistrzyni Australian Open, szósta juniorka świata i zawodniczka z początku szóstej "100" rankingu WTA. Ale Chwalińska swoje już zrobiła i nie ma nic do stracenia.


Wyniki

Pierwsza runda singla juniorek:
Maja Chwalińska (Polska, Q) – Victoria Flores (USA, Q) 7:6(5), 6:3

Wimbledon: Kubot i Melo znowu to zrobili

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Łukasz Kubot i Marcelo Melo powalczą o półfinałach zawodów na kortach All England Club. W poniedziałek Polak i Brazylijczyk po raz drugi z rzędu wytrzymali trudy „pięciosetówki” i wyeliminowali duet Aisam-ul-Haq Quereshi/Florin Mergea.

W pierwszym secie jako pierwsi przełamanie na swoim koncie zapisali Rumun i Pakistańczyk, którzy wyszli na prowadzenie 3:1. Para rozstawiona z numerem 4 odrobiła stratę w siódmym gemie i o losach tej odsłony meczu musiał zadecydować tie-break. Tej dodatkowej rozgrywce 7:3 zwyciężyli niżej sklasyfikowani z tenisistów.

O losach drugiej partii zadecydowało pojedynczy „break”, które duet pakistańsko-rumuński zdobył w trzecim gemie.

Po porażce w drugim secie faworyci mecz znaleźli się pod ścianą i nie mogli pozwolić sobie już na błędy. Taka presja podziałała bardzo mobilizująco na mistrzów z Halle, którzy oddali rywalom w tej części meczu tylko jednego gema.

W czwartym secie zawodnicy rozstawieni z numerem 14 co chwila byli w tarapatach przy własnym serwisie. W trzecim i piątym Quereshi i Mergea obronili po dwa „breakpointy”, ale w dziewiątym nie zdołali już utrzymać serwisu i obie pary mogły przygotowywać się do decydującej odsłony spotkania.

W piątym secie Kubot i Melo byli już zdecydowanie lepszą parą, przełamali przeciwników dwukrotnie, dzięki czemu zwyciężyli 6:2.

W ćwierćfinale liderzy deblowego rankingu Race To London zmierzą się albo z Mercelo Demolinerem i Marcusem Daniellem albo z Kenem i Nealem Skupski.
 


Wyniki

Trzecia runda debla
Ł. Kubot, M. Melo (Polska, Brazylia, 4) – A. Quereshi, F. Mergea (Pakistan, Rumunia, 14) 6:7(3) 4:6 6:1 6:4 6:2
 

Wimbledon: Oczyma Kuzniecowej

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Posłuchaliśmy, co o meczu z Agnieszką Radwańską miała do powiedzenia Swietłana Kuzniecowa, więc możemy spojrzeć na ten mecz jej oczyma. Wyglądał trochę inaczej niż z drugiej strony siatki, czemu dziwić się nie wypada.

Rosjanka nie zgodziła się z sugestią, jakoby to był najłatwiejszy z jej osiemnastu dotychczasowych pojedynków z Polką. Owszem, wiedziała i widziała, że Radwańska miała kłopoty zdrowotne i jeszcze nie wróciła do swej normalnej dyspozycji. Nie znaczy to jednak, że „Isię” – a już zwłaszcza na Wimbledonie – da się pokonać ot tak.

Radwańska ma znakomity wzrok i wcale nie chodzi tu o trafione lub nie challenge; Radwańska widzi każdy ruch rywalki, w mgnieniu oka analizuje sytuację na korcie i wyciąga z nich zazwyczaj trafne wnioski. No tak, dziś wnioski może i były słuszne, a decyzje podjęte na ich podstawie prawidłowe, ale Radwańskiej zabrakło skutecznego wykonania.

Kuzniecowa nie potrafiła wskazać jednej przyczyny dzisiejszego zwycięstwa czy kluczowego momentu, w którym mecz ruszył w oczekiwanym przez nią kierunku. Nawet pierwszemu gemowi, który Polka przegrała mimo prowadzenia 40-0 przy własnym serwisie, Rosjanka nie przypisała szczególnego znaczenia. Jeśli już, to liczyły się breakpointy – te wykorzystane przez „Kuzi” i zmarnowane przez „Isię”.

Interpretacja słów Radwańskiej o „równej babce”, czyli o Kuzniecowej, rozszerzonych w pytaniu podczas konferencji prasowej do „dobrej przyjaciółki”, poszła zbyt daleko. Rosjanka potwierdziła tylko, że bardzo się nawzajem szanują, nawet lubią, że często rozmawiają, a podczas players party chętnie siadają przy tym samym stoliku, bo „z Agnieszką zawsze jest wesoło”. Przyjaciółkami jednak nie są, na wspólne kolacje razem nie chodzą, a tym bardziej nie plotkują.

Chcieliśmy się także dowiedzieć, czy Radwańska miała rację mówiąc, że od początku roku Kuzniecowa gra nie tylko bardzo dobrze, ale nawet lepiej niż wtedy, gdy była wiceliderką rankingu WTA. Nie dowiedzieliśmy się, bo Rosjanka tylko się szeroko uśmiechnęła i odpowiedziała pytaniem: – A bo ja pamiętam, jak grałam kiedyś?

„Kiedyś”, czyli prawie 10 lat temu – tak dawno, więc można zapomnieć. Kuzniecowa dobrze natomiast pamiętała, że początek tego roku wcale nie był aż tak udany, jak mówiła Radwańska. Rosjanka opuściła turnieje w Doha i Dubaju, bo czuła przesyt tenisem i podróżami. Decyzja była ryzykowna, ale słuszna. Wróciła pasja, chęć wygrywania i dobre samopoczucie.

Dziś „Kuzi” poczuła się jeszcze lepiej, ale nie aż tak dobrze, żeby dostrzec w lustrze faworytkę Wimbledonu. Nie ma Sereny, nie ma Maszy, czyli nazwisk wagi ciężkiej, a wygrać może każda. Pod tym względem Kuzniecowa i Radwańska były całkowicie zgodne.

Artur St. Rolak, Korespondencja z Wimbledonu

Wimbledon: Radwańska przegrała z maszyną

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska nie zagra w ćwierćfinale Wimbledonu. Polka w czwartej rundzie zderzyła się z imponująco solidną Swietłaną Kuzniecową i przegrała 2:6, 4:6.

Trudnego meczu z Kuzniecową spodziewał się każdy, bo z poprzednich 17 z Radwańską wygrała aż 13. O tym, że to ona będzie faworytką, też wszyscy wiedzieli. Rosjanka bardzo dobrą grą może aż tak nie zaskoczyła, ale na pewno zaskoczyła tym, że przez dwa sety grała jak maszyna. Albo, może to bardziej adekwatne, karabin maszynowy. Polka prezentowała się nieźle, parę raz w swoim stylu próbowała zaskoczyć finezyjną piłką, ale i na firmowe zagrania naszej najlepszej tenisistki 32-letnia rywalka znajdywała zabójcze odpowiedzi.

Po pierwszych trzech piłkach można było być optymista. Po trzech kolejnych już mniej. Radwańska prowadziła 40-0, by dać się przełamać już w pierwszym gemie. Kuzniecowa narzuciła swój styl, wywierała presję, wchodziła w kort. Przynosiło efekt, bo stłamszona krakowianka nie grała źle, ale była bezradna. Nawet kiedy rozgrywała akcje w swoim magicznym stylu, „Swieta” i tak była na miejscu, by odegrać piłkę i jeszcze zdobyć punkt. Pierwszego gema Polka wygrała dopiero, kiedy Rosjanka miała na koncie już cztery. W końcówce sytuacja nieco się wyrównała, bo Radwańska nie traciła serwisu i miała nawet break pointa, ale na więcej niż wygranie dwóch gemów Kuzniecowa naszej tenisistce nie pozwoliła.

Początek drugiej partii przebiegał w myśl scenariusza: zacięta walka przy podaniu Polki, krótsze gemy serwisowe Rosjanki. Nadzieję na przełom mimo wielkich trudności dawała batalia przy stanie 1:1. Po 12 minutach, obronie czterech break pointów i kilku równowagach krakowianka w końcu utrzymała podanie. Ale zaraz dwukrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych skarciła krakowiankę utrzymanym podaniem na „sucho” i paroma świetnymi piłkami przy podaniu Radwańskiej. Finalista z 2012 roku znów musiała bronić break pointa, ale i tym razem uciekła spod noża. Scenariusz niestety ponownie sprawdził się tylko przy podaniu Rosjanki. Nasza najlepsza tenisistka straciła serwis i straty już nie odrobiła mimo dwóch szans na przełamanie powrotne przy wyniku 4:5. Przegrała 4:6.

Krakowianka powtórzyła wynik sprzed roku, kiedy po dramatycznym spotkaniu uległa Dominice Cibulkovej. Czwarta runda wobec ostatnich przejść Polki – choroby, długiej przerwy – i mało optymistycznego wejścia na trawę (mecz z Lauren Davis w Eastbourne) to dobry wynik. Na pewno lepszy niż przewidywania na starcie Wimbledonu.

 


Wyniki

Czwarta runda singla:
Swietłana Kuzniecowa (Rosja, 7) – Agnieszka Radwańska (Polska, 9) 6:2, 6:4

Wimbledon: seria z „kałacha”

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Ponieważ inne portale, nawet te mniej życzliwe, włączyły się do promocji książki „Jestem Isia”, chyba nie ma powodu, aby nie przytoczyć wypowiedzi Agnieszki Radwańskiej na temat dzisiejszej rywalki:

„W sporcie nie można być w formie przez 365 dni w roku – są okresy lepsze i gorsze. Dołki muszą się zdarzyć. Czasem trwają kilka tygodni, czasem kilka miesięcy, a bywa, że cały sezon. Są tenisistki, które wracają do wielkiej formy dopiero po kilku latach – Swieta jest tu świetnym przykładem. Powiedziałabym nawet, że ostatnio gra wręcz lepiej niż dziesięć lat temu, kiedy była druga w rankingu. Cały czas robiła swoje, aż wreszcie coś kliknęło, coś zaskoczyło i Kuzi wyszła z dołka. Weszła na poziom, z którego prędko nie spadnie”.

Już tu, w Londynie, Polka mówiła o Rosjance z sympatią. „To równa babka” – oceniła. Ma podstawy tak sądzić, bo znają się od dawna i nie tylko z widzenia. Od 2007 roku spotkały się na korcie aż 17 razy, w tym dwukrotnie na Wimbledonie. Kuzniecowa wygrywała znacznie częściej, za to w The Championships do dzisiaj był remis.

Dziesięć lat temu spotkały się w trzeciej rundzie. Zaczęły w sobotę, ale w połowie drugiego seta z powodu deszczu nie dało się grać dalej. Nie lało jednak tak strasznie, aby trzeba było wracać na kort w niedzielę, więc wszystkie rozbabrane mecze – w tym Radwańskiej z Szarapową – zostały dokończone w poniedziałek.

Kto by nie chciał mieć wolnej niedzieli… Zadzwonili jednak z redakcji, której już nie ma (tenisklub.pl jeszcze nie było), i poprosili o rozmowę, choćby króciutką, z Radwańską. Klient płaci, klient wymaga… Poszliśmy więc z Krzysztofem Rawą (na co dzień „Rzeczpospolita”, raz na dwa miesiące „Tenisklub”) na korty treningowe, aby się czegoś dowiedzieć. Najpierw spotkaliśmy Kuzniecową i możemy potwierdzić, że to nie tylko równa babka, ale również grzeczna i dobrze wychowana młoda kobieta.

Dopiero po godzinie błąkania się między kortami treningowymi a stołówką dla zawodników w Aorangi, spotkaliśmy całą krakowską rodzinkę. Posadziliśmy Agnieszkę przed dyktafonami i obiecaliśmy, że nie zamęczymy jej pytaniami. Stanęło na czterech.

Czy widziała się pani dziś z Kuzniecową? – brzmiało ostanie.
– Tak. Kiedy się spotkałyśmy, Swieta strzeliła do mnie z rakiety tak, jakby to był karabin. Ja odpowiedziałam strzałem z pistoletu, czyli z wyciągniętych palców. Uśmiechnęłyśmy się do siebie i poszłyśmy każda w swoją stronę.

Tego meczu Rosjanka nie wypuściła z rąk. Rok później Polka zrewanżowała się jej za tę porażkę, po raz pierwszy w karierze grając na korcie centralnym Wimbledonu. Tego szczegółu – jak przyznała – już nie pamięta, nie zapomniała natomiast, że w trzecim secie Kuzniecowa prowadziła aż 4:1.

– 1:4… To nie jest kwestia tego, czy jeszcze wierzyłam w zwycięstwo, czy nie. To czwarta runda Wielkiego Szlema, więc do ostatniej piłki trzeba walczyć o każdy punkt i nie oglądać się na wynik. Nie zastanawiam się nad tym, czy będzie 1:6, czy 6:4. Po prostu gram do końca – tak Radwańska oceniła krytyczny moment tamtego meczu.

Artur Rolak, Korespondencja z Wimbledonu
 

Bastad: zwycięskie otwarcie Majchrzaka

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Kamil Majchrzak od zwycięstwa rozpoczął udział w challengerze w Bastad. Polak pokonał w pierwszej rundzie Juana Ignacio Londero 4:6, 6:2, 6:3. Jeszcze dziś razem z Hubertem Hurkaczem zagra w deblu.

Kamil Majchrzak i Hubert Hurkacz w tym tygodniu zdecydowali się na występ w challengerze w szwedzkim Bastad. Pierwszy miał pewne miejsce w głównej drabince, drugi z sukcesem przebił się przez dwustopniowe eliminacje.

Losowanie Majchrzaka było całkiem korzystne, bo Polak trafił na jednego z niewielu niżej notowanych tenisistów – Juana Ignacio Londero. Argentyńczyk, podobnie jak Hurkacz, musiał w Szwecji grać w eliminacjach. Majchrzak już kiedyś go ograł – w 2016 roku obaj tenisiści mierzyli się w eliminacjach do challengera w Neapolu.

Początek meczu był dobry w wykonaniu Polaka. Już w trzecim gemie nasz tenisista wywalczył przełamanie, a przy stanie 4:2 miał dwie szanse na podwójnego breaka. Nie wykorzystał ich, a na korcie wszystko obróciło się o 180 stopni. Londero sam najpierw odrobił stratę breaka, a później przełamał naszego tenisistę raz jeszcze i niespodziewanie wygrał 6:4.

Później wszystko wróciło już jednak do przyjemnej dla nas normy. W drugiej partii Majchrzak także wywalczył przełamanie w trzecim gemie i choć później wiele gemów było zaciętych, to Polak zapisywał kolejne z nich na swoim koncie. Wynik 6:2 może być jednak nieco mylący – wcale tak łatwo nie było.

W trzecim secie na początku wszystko toczyło się pod dyktando serwujących – do stanu 3:3 nie mieliśmy nawet równowagi. W końcówce Majchrzak okazał się zdecydowanie skuteczniejszy, dwukrotnie przełamując rywala. Dzięki temu wygrał 4:6, 6:2, 6:3 i awansował do drugiej rundy.

W niej zmierzy się z Tristanem Lamasinem lub rozstawionym z numerem trzy Henrim Laaksonenem. Jeszcze dziś Hurkacz i Majchrzak rozegrają wspólnie debla – rywalami będą wspomniany Lamasine i Kimmer Koppejans. Hurkacz w pierwszej rundzie singla zagra we wtorek z rozstawionym z numerem sześć Arthurem de Greefem.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Kamil Majchrzak (Polska) – Juan Ignacio Londero (Argentyna, Q) 4:6, 6:2, 6:3