Wimbledon: kiedy cię nie widzą, zapominają o tobie

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Magdalena Rybarikova w marcu była 453. w rankingu WTA, Petra Martić w kwietniu 662. W poniedziałek zagrają w czwartej rundzie Wimbledonu, a jedna awansuje do ćwierćfinału.

Wimbledon ma w sobie aurę wyjątkowości sprzyjającą pisaniu pięknych historii. Rok temu świat zachwycał się Marcusem Willisem, Brytyjczykiem, prawie bankrutem, którego dziewczyna wypchnęła do Londynu na kwalifikacje. Przeszedł je, wygrał w turnieju głównym i zagrał na korcie centralnym z Rogerem Federerem. Szwajcara nawet raz przelobował. Tegoroczny turniej mógł być wspaniałą historią Magdaleny Rybarikovej. Mógł też być piękną historią Petry Martić. Kort, niczym oscarowy scenarzysta, wziął to w swoje ręce i napisał historię ich spotkania w czwartej rundzie. Taką, jakiej poważny producent filmu pewnie by nie przyjął. Bo kogo w ogóle stać na wymyślenie czegoś tak abstrakcyjnego?

Rok niepewności
Ta opowieść jest z pogranicza science fiction. Jeszcze kilka miesięcy temu zarówno Słowaczka, jak i Chorwatka – przed laty 31. i 42. tenisistki globu – zajmowały w rankingu miejsca, które skazywałyby je na grę w kwalifikacjach mocniej obsadzonego turnieju ITF z pulą 25 tysięcy dolarów. Od turnieju wielkoszlemowego dzieliły je tenisowe lata świetlne. Pozycje na listach WTA to jedno, ale obie były rekonwalescentkami. Kobietami po przejściach skłonnych na dobre odebrać chęć do gry, wiarę, nadzieję, nie mówiąc już o motywacji. Rybarikova i Martić ani chęci, ani motywacji, ani wiary i nadziei się nie wyzbyły.

Chorwatka nie grała przez 10 miesięcy, od czerwca 2016 roku do kwietnia 2017. Plecy postanowiły sprawdzić jej silną wolę. – Kiedy doznałam kontuzji, myślałem, że przerwa potrwa dwa miesiące, no, najwięcej trzy. Kiedy minęły trzy, powiedziałam sobie, okej, jeszcze miesiąc. Okej, jeszcze jeden. I jeszcze jeden. Wyszedł z tego cały rok – opowiadała 26-latka ze Splitu. – Zaczęłam wątpić, czy jeszcze kiedykolwiek znów wyjdę na kort. To było dla mnie najtrudniejsze. Gdybym od początku wiedziała, że tyle to potrwa, nie ma problemu. Rok i wracam, z takim przekonaniem byłoby dużo łatwiej. A tak ta niepewność była bardzo, ale to bardzo ciężka – mówiła po turnieju Rolanda Garrosa.

""
Petra Martić już w Paryżu była jedną z bohaterek turnieju (Fot. AFP)

Jeśli teraz w Wimbledonie dokonała czegoś wielkiego, to wtedy w Paryżu jej wyczyn wykraczał daleko poza obszary słowa „wielkie”. Dotrwała do czwartej rundy, a osiem tygodni wcześniej wróciła na kort i była 662. zawodniczką rankingu WTA. Dla niej Wielkim Szlemem był turniej ITF z pulą nagród 25 tys. dol. w Santa Margherita Di Pula. – Byłam strasznie podekscytowana. Kiedy wyszłam na kort, żeby zagrać pierwszy oficjalny mecz po kontuzji, czułam się, jakby to był Wielki Szlem – wspominała. Przeszła kwalifikacje, wygrała rozgrywki, w następnym tygodniu osiągnęła półfinał, pojechała na zawody wyższej rangi do Tunisu – też był półfinał, potem finał w Wiesenbaden i tak trafiła do kwalifikacji Rolanda Garrosa.

Czy ty jeszcze grasz?
Rybarikovą los doświadczył nie mniej niż Chorwatkę. Przez osiem miesięcy walczyła z rywalem dla tenisistki niewdzięcznym – nadgarstkiem. Problemy zdrowotne doświadczały ją zresztą wcześnej. U nas w Polsce miała grać w kwietniu w Katowicach. Wycofała się w sobotę, dzień wcześniej niż jej przeciwniczka Agnieszka Radwańska. W ubiegłorocznym Wimbledonie w pierwszej rundzie przegrała 3:6, 4:6 z Eugenie Bouchard. Potem w sezonie 2016 na kort już nie wyszła.

Przeszła w sumie dwie operacje. Nadgarstka i kolana, które uszkodziła w Trnawie, 30 minut od domu. – Nie byłam w stanie zagrać bekhendu, ale uznałam, że skoro to tak blisko domu, zagram i będę posyłać bekhendowe slajsy. To był błąd. W pierwszym meczu zrobiłam doślig, źle stanęłam, nadwyrężyłam kolano – opowiadała o kontuzji doznanej na własne życzenie. Przez kilka miesięcy zaciskała zęby. – Musiałam być cierpliwa. Kiedy podczas meczu Pucharu Federacji wspierałam nasze tenisistki, reakcje wielu osób były zabawne. Pytali: czy ty jeszcze grasz w tenisa? Myśleli, że już skończyłam z tenisem. Chwilami trudno było tego słuchać. Kiedy ludzie cię nie widzą, zapominają o tobie – przyznała niedawno.

""
Magdalena Rybarikova po zwycięstwie nad Karoliną Pliszkovą (Fot. AFP)

Wróciła dopiero w lutym. Zdążyła spaść na 453. miejsce w rankingu WTA, kiedy odpisano jej punkty za ćwierćfinał Indian Wells. Do połowy kwietnia pięła się bardzo mozolnie w rankingu. Kilka pozycji w górę, to znowu kilka w dół. W pełni się odbudować pozwoliła jej azjatycka ziemia. W ciągu dwóch tygodni w Japonii – najpierw w Gifu, za chwilę w Fukuoce – wygrała turnieje z pulą 80 tys. dol. i 60 tys. dol. Na kortach Rolanda Garrosa doszła do drugiej rundy, a później zaczął się renesans wielkiej formy. Tytuł w Surbiton (pula nagród 100 tys. dol.), półfinał rozgrywek WTA w Nottingham i tytuł w Ilkley (pula nagród 100 tys. dol.). Rybarikova odżyła.

Finał w czwartej rundzie
Obie mają za sobą ścieżki zdrowia. Martić z Londynu wyjechałaby już dawno, gdyby nie jej ambicja, ale i nieporadność Aleksandry Krunić. Serbka w finale kwalifikacji prowadziła z Chorwatką 5:2 i miała sześć piłek meczowych. To już historia. Martić drugi raz z rzędu, zaczynając w eliminacjach, doszła do czwartej rundy. Rybarikova pokonała aspirującą do pozycji liderki rankingu WTA – i wciąż możliwe, że już niedługo tenisistkę numer jeden na świecie – Karolinę Pliszkovą. – To chyba najtrudniejsze losowanie, jakie kiedykolwiek miała w drugiej rundzie turnieju wielkoszlemowego – mówiła przed konfrontacją z Czeszką. Losowanie może było trudne, ale nie dla 28-letniej Słowaczki w tej dyspozycji.

W poniedziałek z Martić zagrają w przedwczesnym finale. Jedna z nich po raz pierwszy w karierze osiągnie ćwierćfinał turnieju wielkoszlemowego. Po miesiącach walki w gabinetach lekarskich, po lekcji cierpliwości i wiary w siebie, po spadku do czwartego, jak nie piątego szeregu. Po sprawiających ból pytaniach, czy jeszcze grają. W poniedziałek takiego nie zada nikt. Jedynym będzie, kto w ćwierćfinale: Martić czy Rybarikova?

Antoni Cichy
 

Fręch jedzie na dwa turnieje WTA

/ Maciej Mikołajczyk, Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Prywatne archiwum Magdaleny Fręch

Magdalena Fręch rozgrywki w Darmstad kończyła z ćwierćfinałem i z drobną kontuzją. Problem z nogą nie powinien pokrzyżować jej planów, a te zakładają występ w dwóch turniejach WTA.

Młoda Polka od kilku tygodni stale utrzymuje się w okolicach 250. miejsca rankingu WTA. W ubiegłym tygodniu udział w turnieju ITF z pulą nagród 25 tys. dol. w Darmstad zakończyła na ćwierćfinale i dopisała do swojego dorobku 9 punktów.

– Uważam, że najlepszy mecz w Darmstadt zagrałam w drugiej rundzie. Niestety każde spotkanie kosztowało mnie bardzo dużo sił ze względu na doskonałą dyspozycje swoich przeciwniczek. W ćwierćfinale nie byłam w stu procentach sprawna, przez co ciężko było mi skupić się na grze. Anelina Kalinina grała natomiast nieprzewidywalnie i bardzo solidnie serwowała – wraca do wydarzeń z Darmstad w rozmowie z Tenisklubem 19-letnia Fręch.

Polce przeszkadzała drobna kontuzja. – Grałam z naciągniętym udem – wyjaśnia. Dolegliwość nie powinna jednak wpłynąć na jej plany. – Mam nadzieję, że mi nie przeszkodzi. Od poniedziałku wracam do treningów – uspokaja Fręch.

To dobra wiadomość, bo łodzianka ma w planie występy w turniejach WTA. Nie licząc Katowic, gdzie mogła liczyć na dzikie karty, tylko raz, w ubiegłym roku, grała w kwalifikacjach zawodów tej rangi w Seulu. – Mam pewne miejsce w kwalifikacjach turniejów WTA w Bukareszcie i Nanchang – odkrywa swój kalendarz jedna z najzdolniejszych polskich tenisistek.

Z Magdaleną Fręch rozmawiał Maciej Mikołajczyk

Brunszwik: trudne losowanie Jerzyka

/ Tomasz Górski , źródło: własne, foto: AFP

Od poniedziałku Jerzy Janowicz będzie walczył w challangerze Sparkassen Open o punkty, które dadzą mu miejsce w głównej drabince US Open. Losowanie nie rozpieściło Polaka, a cel jest jasny: dotrzeć do półfinału.

Jerzy Janowicz szybko po zakończeniu przygody na trawiastych kortach Wimbledonu przeniósł się do Niemiec. W Brunszwiku powalczy o bardzo cenne punkty, które będą mogły zagwarantować start w ostatnim tegorocznym US Open. Za półfinał Polak otrzyma 45 punktów, za ćwierćfinał 25. Sam mówił, że brakuje mu około 30, żeby ze spokojem patrzeć na ogłoszenie listy zgłoszeń do nowojorskiego szlema.

Losowanie postawiło przed Janowiczem bardzo trudne zadanie. W pierwszej rundzie zmierzy się z Uladzimirem Ignatikiem, z którym zmierzył się do tej pory tylko raz i wygrał w 2012 roku bez straty seta podczas rywalizacji w Pucharze Davisa. Faworytem spotkania będzie Jerzyk, który plasuje się obecnie dziesięć lokat wyżej w rankingu ATP. W poniedziałek znajdzie się jeszcze wyżej, bo aktualna lista nie uwzględnia jeszcze 90 punktów wywalczonych w Londynie.

Strome schody dla Janowicza mogą się zacząć w drugiej rudzie. Polak trafił do dolnej część drabinki i już w 1/8 może spotkać się ze specem od gry na mączce, rozstawionym z numerem 2 Thomazem Belluccim lub Gastao Eliasem. Obaj zawodnicy są wyżej notowani od łodzianina. Ewentualnym rywalem w ćwierćfinale będzie Taro Daniel. Japończyka "Jerzyk" dobrze zna. To on wyrzucił naszego zawodnika już w pierwszej rundzie tegorocznego Rolanda Garrosa. W Brunszwiku rewanż za turniej we Francji, jeśli dojdzie do spotkania, byłby wielce pomocny.

W jednej połówce z najwyżej notowanym Polakiem są także Rogerio Dutra da Silva (nr 3) i Norbert Gombos ( nr 6). To jego potencjalni rywale w półfinale.

W górnej części drabinki znaleźli się m.in. Horacio Zeballos (nr 1), Carlos Berlocq (nr 4), Dustin Brown (nr 7) oraz Guido Pella (nr 8).
Turniej jest mocno obsadzony i droga Polaka do głównej drabinki US Open nie będzie prosta.

Rosolska: miałam szczęście w nieszczęściu

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Twitter @AlaRosolska

Alicja Rosolska ma za sobą nieudany występ w Wimbledonie. Warszawiankę w ostatnim czasie nękały problemy zdrowotne, przez co zaliczyła nieudany sezon na trawie. Na zielone korty się jednak nie obraża.

Polka może mówić o sporym pechu. Za zielonej nawierzchni nie odniosła w tym roku żadnego zwycięstwa, ale zdrowie jej nie pomagało. – Sezon na trawie nie był dla mnie szczęśliwy. Podczas pierwszego turnieju w Birmingham byłam przeziębiona, z kolei w Eastbourne w czasie meczu, na początku drugiego seta, skręciłam kostkę i przez pięć dni nie biegałam ani nie trenowałam. Można powiedzieć, że miałam jednak szczęście w nieszczęściu, bo w miarę szybko doszłam do siebie i mogłam na Wimbledonie zagrać – mówi w rozmowie z Tenisklubem 31-letnia tenisistka.

Rosolska w parze z Nao Hibino odpadły już w pierwszej rundzie The Championships. Polsko-japoński duet nie dał rady Mirjanie Lucić-Baroni oraz Andrei Petković, przegrywając z chorwacko-niemieckim deblem 2:6, 6:3, 3:6. – Niestety wyniki nie były dobre, choć ze swojej postawy jestem dość zadowolona. Trenerzy przeciwniczek gratulowali mi udanego spotkania i niezłej gry przy siatce. Niestety, w tym meczu przeciwniczki były lepsze. Obie są znane z ofensywnego stylu i tego dnia popełniały mało błędów, poza tym bardzo dobrze serwowały. Grały niezwykle agresywnie z głębi kortu, często spychając nas do defensywy. Zdobywałyśmy większość punktów atakując i grając dobrze przy siatce – relacjonuje warszawianka.

Rosolska pomimo ostatnich porażek nie traci optymizmu. – Mimo braku dobrych wyników na trawie, bardzo lubię startować na tej nawierzchni i mam nadzieję, że w przyszłym sezonie pójdzie mi znaczniej lepiej – wierzy Polka.

Z Alicją Rosolską rozmawiał Maciej Mikołajczyk

Wimbledon: austriacki kapral na trawie

/ Adam Romer , źródło: , foto: AFP

Przed dwoma tygodniami mało kto znał Sebastiana Ofnera, nawet w jego ojczystej Austrii. 21-latek ze Styrii w ostatniej chwili załapał się do eliminacji najsłynniejszego turnieju świata i jak burza doszedł do trzeciej rundy turnieju głównego. Jak potoczy się teraz jego kariera?

Jest przyzwyczajony do cierpliwości i czekania na swoją szansę. – W wieku 14 lat należał do czołówki młodzików w kraju, ale potem wszyscy go poprzerastali o głowę. Gdy miał 16 lat miał niewiele ponad 160 cm wzrostu i rówieśnicy mu odjechali – opowiadała dziennikarzom mama Sebastiana, która wraz z mężem na Wimbledon dotarła dopiero na piąty mecz syna. Pod okiem rodziców Austriak pokonał w nim w pięciu setach rozstawionego Jacka Socka.

– To niesamowita historia. Zawsze marzył, by zagrać turniej wielkoszlemowy. Gdy po finale challengera w Mestre okazało się, że ma wystarczający ranking, od razu zgłosił się do eliminacji na Wimbledonie, choć nigdy nie grał wcześniej na trawie – relacjonowali rodzice, dla których sama wizyta na terenie All England Lawn Tennis Club była niespodzianką. „Przylecieliśmy, bo nikt nie przypuszczał, że Sebastian zajdzie tak daleko” – przyznawali w rozmowie z dziennikarzami po meczu z Sockiem.

Sebastian zawsze miał smykałkę do sportu. Zaczynał od piłki, potem przerzucił się na tenisa, który stał się jego pasją. Zadziwiające, w rodzinnym domu żadnych sportowych tradycji nie było. Ani rodzice, ani starszy brat nie uprawiali żadnego sportu. – Oczywiście, jak to u nas wszyscy jeżdżą na nartach, ale tenis… nie nikt z nas nie gra – mówiła pani Ofner.

Sebastian dość szybko powędrował do szkoły sportowej z internatem pod Wiedniem, gdzie trenują najlepsi austriaccy młodzi tenisiści. Centrum w Suedstadt, to miejsce gdzie trenują kadry Austriackiego Związku Tenisowego, ale także ze swoimi podopiecznymi pracuje Guenther Bresnik, trener nowej gwiazdy austriackiego tenisa – Dominika Thiema (i od niedawna także Jerzego Janowicza). Głównym trenerem młodego Ofnera jest obecnie ojciec Dominika – Wolfgang Thiem.

""
Sebastian Ofner w meczu z Jackiem Sockiem. (Fot. AFP)

– Rodzice uznali, że tenis jest ważny, ale nie najważniejszy i najpierw miałem skończyć szkołę. Właściwie na poważnie, po sześć godzin dziennie, trenować zacząłem po maturze – mówił sam zainteresowany po zwycięstwie z Sockiem. Wtedy też okazało się kto jest głównym sponsorem młodego Austriaka.

– Od dwóch lat jestem żołnierzem kontraktowym. Mam teraz stopień kaprala, a armia wspiera mnie i pomaga w karierze – wyjaśniał Ofner dlaczego jedną z naszywek reklamowych na jego stroju jest znak armii austriackiej. Zaskoczenia nie kryli licznie obecni na konferencji prasowej niemieccy dziennikarze, dla których wsparcie armii w tenisie jest czymś zupełnie nowym. – Biatlon, sporty zimowe, może lekka atletyka tak, ale tenis? To niespotykane – dziwili się Niemcy.

Ofner z zaskakującym, jak na 21-latka, luzem opowiadał o innych aspektach swojej błyskawicznej kariery na Wimbledonie. Gdy dotarł na Roehampton, przed pierwszym meczem w eliminacjach, udało mu się potrenować zaledwie dwie godziny, bo potem spadł deszcz. Okazało się, że trawa wyjątkowo mu przypasowała. – Dobrze serwuję, co jest ważne na trawie, mam pewny bekhend, trochę się martwiłem o forhend, ale dałem radę – żartował Austriak, który pierwszy pięciosetowy mecz rozegrał już w decydującej fazie eliminacji, gdy wybronił się ze stanu 0-2 w setach.

– Chyba się nie spodziewałem, że zajdę tak daleko, bo zabrałem tylko dwa komplety strojów, ale jakoś dałem radę. Jak awansowałem do turnieju głównego, to za bon prezentowy kupiłem sobie w sklepie na Wimbledonie nową białą bluzę i jest ok – opowiadał ze swadą. O tym, że nie ma kontraktu sprzętowego nawet nie musiał dodawać, bo wszystko co zakładał na mecze było „od Sasa do Lasa” – koszulka Asics, spodenki Erima, skarpetki Puma, buty Babolat. Najważniejsze było, że wszystko zgodnie z regułami najstarszego turnieju tenisowego – białe.

""
Sebastian Ofner podczas spotkania z Alexandrem Zverevem. (Fot. AFP)

Austriak żartował też ze swojego podobieństwa do występującego przed laty pop gwiazdy sceny (nie tylko austriackiej) Falco. Autor „Rock me Amadeus” był swego czasu na listach przebojów połowy Europy, a Ofner ze swoją fryzurą i wyrazem twarzy jest łudząco do niego podobny.
Zainteresowanie niemieckich dziennikarzy Ofnerem nie było przypadkowe. W trzeciej rundzie grał bowiem z najzdolniejszym 20-latkiem w tourze Saszą Zwierewem. Obaj mieli z sobą już do czynienia w młodszych kategoriach wiekowych.

– Wydaje mi się, że Sebastian był w reprezentacji Davis Cup Junior, z którą graliśmy, ale był zawodnikiem rezerwowym i nie grał ani singla, ani debla – opowiadał Zwierew przed ich pierwszym dorosłym meczem. Tak samo pamiętał to też Ofner, dla którego już wtedy Zwierew był gwiazdą.

– Po prostu inaczej się rozwijaliśmy – mówił Austiak. Dziś ciągle to Niemiec ma przewagę i w meczu trzeciej rundy nie dał austriackiemu kapralowi szans, wygrywając pewnie w trzech setach. Ofner podchodzi do tego jednak ze spokojem. – Mam czas, mam wsparcie i liczę, że teraz po występie w Londynie dostanę kolejnych parę szans w turniejach w Austrii. Może w Kitzbuhel, może w wiedeńskiej Stadthalle. Zobaczymy – zastanawiał się 21-latek, który dzięki pięciu wygranym meczom na Roehampton i Wimbledonie przeskoczy z miejsca nr 217 w okolice 152.

– Nikt z nas się tego nie spodziewał. Przynajmniej nie w takim tempie. Ale to nie jest ostatnie słowo Sebastiana. Tego akurat jestem pewna – prorokuje mama Sebastiana Ofnera. A wszyscy w kraju gór i narciarzy zastanawiają się jak daleko zajdzie chłopak z Bruck an der Mur. Pewne na razie jest, że na trawie gra już lepiej niż jego krajan ze Styrii – Thomas Muster. Były lider rankingu ATP i mistrz Rolanda Garrosa z 1995 roku nigdy nie wygrał meczu na wimbledońskiej trawie.

Adam Romer, Wimbledon

Wimbledon: Radwańska na trójce

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska mecz ze Swietłaną Kuzniecową zacznie o 12:30 czasu polskiego w poniedziałek. Polka o ćwierćfinał zagra na korcie numer 3.

Znamy już plan gier na poniedziałek. Dzień, w którym Radwańska spróbuje pokonać odwieczną rywalkę Kuzniecową i awansować do ćwierćfinału.

Krakowianka w sobotę podczas pomeczowej konferencji przewidywała, że na korcie centralnym po raz kolejny nie zagra, ale może wyjdzie na "dwójkę" lub "jedynkę", na której występowała sporadycznie. Przydzielono jej "trójkę".

Pojedynek Radwańska – Kuzniecowa będzie pierwszym, czyli rozpocznie się o 12:30, na korcie numer 3. W następnych dwóch meczach na tym obiekcie zmierzą się Caroline Wozniacki z Coco Vandeweghe i Dominic Thiem z Tomasem Berdychem.

Wimbledon: polski duch walki

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W sobotę stawkę 16 najlepszych tenisistek tegorocznej edycji The Championships uzupełniły zawodniczki z górnej części turniejowej drabinki. Spod noża uciekły Angelique Kerber i Caroline Wozniacki.

Liderka światowego rankingu i 26-latka urodzona w Odense pokonały odpowiednio Shelby Rogers i Anett Kontaveit. Przebieg obydwu spotkań był bardzo podobny. Niżej sklasyfikowane z tenisistek wygrały pierwsze sety, a w drugich wypracowały sobie przewagę „breaka” i wydawało się, że pewnie zmierzają do zwycięstwa. Zawodniczki polskiego pochodzenia nie zamierzały się jednak poddawać. Obie odrobiły stratę przełamania, doprowadziły do tie-breaków, w których zachowały więcej zimnej krwi i wyrównały stan rywalizacji. W decydujących odsłonach spotkania doświadczenie Kerber i Wozniacki wzięło górę i to ona awansowały do czwartej rundy londyńskich zawodów.

– W drugim secie przegrywałam 2:4 i ona miała chyba piłkę, żeby podwyższyć prowadzenie – przypomniała po meczu reprezentantka naszych zachodnich sąsiadów. – Długo nie mogłam znaleźć swojego rytmu gry w tym spotkaniu, a ona grała bardzo dobrze od pierwszego punktu. Uderzała piłki bardzo mocno. W drugim secie zaczęłam trochę lepiej czuć piłkę, ale kluczem do zwycięstwa było to, że nawet na chwilę się nie poddałam i cały czas walczyłam, bez względu na to jaki wynik był na tablicy.

Następną rywalką ubiegłorocznej finalistki będzie Garbine Muguruza, która oddała tylko cztery gemy Soranie Cirstei. Z kolei Wozniacki zmierzy się z Coco Vandeweghe, która wyrzuciła z turnieju rodaczkę, Alison Riske.

O miejsce w ćwierćfinale powalczą również Petra Martić i Magdalena Rybarikova, która po wyeliminowaniu Karoliny Pliszkovej poszła za ciosem i straciła tylko trzy gemy w meczu przeciwko Lesii Curenko.
 


Wyniki

Druga runda
Agnieszka Radwańska (Polska, 9) – Timea Bacsinszky (Szwajcaria, 19) 3:6 6:4 6:1
Angelique Kerber (Niemcy, 1) – Shelby Rogers (USA) 4:6 7:6(2) 6:4
Caroline Wozniacki (Dania, 5) – Anett Kontaveit (Estonia) 3:6 7:6(3) 6:2
Swietłana Kuzniecowa (Rosja, 7) – Polona Hercog (Słowenia, Q) 6:4 6:0
Garbine Muguruza (Hiszpania, 14) – Sorana Cirstea (Rumunia) 6:2 6:2
Coco Vandeweghe (USA, 24) – Alison Riske (USA) 6:2 6:3
Petra Martić (Chorwacja, Q) – Zarina Dijas (Kazachstan, WC) 7:6(6) 6:1
Magdalena Rybarikova (Słowacja) – Lesia Curenko (Ukraina) 6:2 6:1