Brunszwik: tak blisko i tak daleko; Janowicz przegrywa w ćwierćfinale

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

Podczas Sparkassen Open, Jerzemu Janowiczowi przyświecał jeden cel: półfinał i około 45 punktów na koncie. Słowem: główna drabinka US Open bez eliminacji. Sukcesywnie przybliżał się do mety, zabrakło jednego meczu. Polak przegrał w ćwierćfinale z Oscarem Otte 6:4, 5:7, 5:7.

W czwartek, obydwaj tenisiści oprócz meczu o półfinał grali, przełożony z deszczowej środy, mecz drugiej rundy. „Jerzyk” i 170-ty w rankingu Niemiec, po przeciwnych stronach siatki spotkali się po raz pierwszy.

Początek nie pozostawiał złudzeń, że to będzie łatwy mecz. Gemy były długie i wyrównane. Pierwszy przełamał reprezentant gospodarzy. Łodzianin wyrównał i dołożył jeszcze jednego breaka, wygrywając partię otwarcia 6:4. W drugim secie, do stanu 5:6 zawodnicy konsekwentnie wygrywali podania. W tym momencie, przeciwnik odebrał serwis Polaka i wygrał 7:5.

W decydującej partii, Panowie mimo zmęczenia, nie odpuszczali żadnej piłki. Niemiec miał lekką przewagę i szanse na przełamania. Janowicz skutecznie oddalał breaka, ponownie aż do stanu 5:6. Otte miał 3 piłki meczowe przy serwisie łodzianina. Przy drugiej zakończył spotkanie, po błędzie „Jerzyka”.

Po challengerze w Brunszwiku, Janowicz awansuje maksymalnie na 105. miejsce w rankingu. Awans do głównej drabinki US OPEN będzie możliwy po wycofaniu się wyżej klasyfikowanych tenisistów.


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Oscar Otte (Niemcy) – Jerzy Janowicz (Polska) 4:6 7:5 7:5

Wimbledon: To ja, Venus!

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Twarze tenisistek mówiły więcej niż tablice wyników. Venus Williams przyszła na konferencję prasową nie tylko dyskretnie uśmiechnięta i widocznie zrelaksowana, ale także z umalowanym okiem i starannie ułożoną fryzurą. Z koka Johanny Konty każdy włos wyrywał się w inną stronę i mówił „Przegraliśmy…”.

To była inna Venus Williams niż niecałe dwa tygodnie temu. Po meczu pierwszej rundy zalała się łzami na wspomnienie o śmiertelnym wypadku, w którym niedawno uczestniczyła. Dziś im głębiej w las pytań, tym więcej uśmiechu było na twarzy Amerykanki.

Skoro dwa dni temu Simona Halep nie miala powodu skarżyć się na wimbledońską publiczność, to tym bardziej Venus Williams. Zbiorowa pamięć o jej zwycięstwach jest przekazywana z pokolenia na pokolenie kibiców. Amerykanka debiutowała tu 20 lat temu przegranym meczem z Magdaleną Grzybowską. – Pamiętam… To była totalna katastrofa biednej, małej Venus. Nigdy później nie byłam już tak zdenerwowana jak wtedy. –A później, pierwszy raz w 2000 roku, pięciokrotnie zwyciężała w The Championships

Dzisiaj nerwy zjadły Kontę. – Grałam przeciwko faworytce publiczności, więc spodziewałam się, że na trybunach będzie bnardzo głośno. Kibice byli za Johanną, ale nie przeciwko mnie – podkreśliła Williams. Dodala, że na korcie nie zwracała na to uwagi, bo interesowała ją tylko piłka. Brawa usłyszała dopiero po ostatniej, wtedy już mogła pozwolić sobie na relaks.

Wspomniała też, jak bardzo tęskni za Sereną (i tę tęsknotę dało się słyszeć w jej głosie). Bo siostra (to co, że młodsza) zawsze ją inspirowała. – Mam nadzieję, że doświadczenie zdobywane przez lata pojutrze zaprocentuje w finale – przynajmniej tym Serena nie musi się dzielić z Venus.

To wszystko Williams mówiła tonem raczej refleksyjnym, bliskim zadumy; innym, niż przed laty. – Jestem tu, gdzie chciałam dziś być. Pukam do drzwi, za którymi czeka kolejny tytuł. Jestem podekscytowana, ale staram się tego nie okazywać, bo przede mną ciągle jeszcze wiele do zrobienia i na tym się koncentruję.

Chyba nie trzeba być prorokiem, aby przewidzieć, że w sobotę trybuny staną murem za Venus Williams.

Korespondencja z Wimbledonu, Artur St. Rolak
 

Historia pewnej porażki. O Kubocie przy nowojorskim stoliku

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Peter Figura

– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – to słowa Łukasza Kubota. Kilka miesięcy temu był w tenisowym piekle, by teraz sięgać raju.

Późny wieczór. Może półtorej, może dwie godziny wcześniej w skwarze na korcie 17 Łukasz Kubot i Alexander Peya przegrali ćwierćfinał US Open z Guillermo Garcią-Lopezem i Pablo Carreno Bustą. W pierwszym secie nie wykorzystali pięciu piłek setowych. W decydującym trzecim Polak serwował o pozostanie. Ale to nie był jego dzień. Odpadli, a jemu po raz drugi uciekł półfinał nowojorskiej lewy Wielkiego Szlema.

„Łukasz Kubot… interview room number” – słyszę przez megafon. Tak się w Nowym Jorku oznajmia, że wzywany tenisista idzie na konferencję. Właściwie to na rozmowę, bo kiedy zawodnik siada w boksach przy biurze prasowym, wiadomo, że tłumów dziennikarzy nie będzie.

– Sam jesteś? – pyta Kubot.
– Tak, sam – odpowiadam.

Jest wyraźnie przybity. Nie ma sensu przywoływać chwytliwych opisów, czy oczy były wilgotne, czy nie. Ton głosu wyrażał wszystko.

– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – zaczyna.

Opowiada o meczu z wyrzutami sumienia. Wie, że był pierwszy set z szansami, ale przede wszystkim ten ostatni gem serwisowy.

– Ja zawaliłem przy ważnych piłkach, a to takie detale, które zadecydowały o zwycięstwie Hiszpanów. Muszę potraktować to jako naukę, wyciągnąć wnioski i iść dalej – opowiada nie zawodnik, który właśnie zadebiutował i po przegranej wyjaśnia, że zbiera doświadczenie i przyjechał po naukę. Mówi to tenisista, która grał w ćwierćfinale Wimbledonu, wygrał w deblu Australian Open. On też musi się wciąż uczyć.

Jestem sam. Jeden jedyny polski dziennikarz. Wciąż siedzimy. Na korcie centralnym ktoś gra, na innych kortach ktoś gra. Zaczyna się robić ciemno. Dyktafon wciąż pracuje, lecą kolejne cyferki. A Kubot przez kilkanaście minut opowiada o porażce, o tym, jak bardzo zawinił.

– Przyznaję otwarcie, że nie poradziłem sobie z presją tego spotkania. Oczywiście, to też głowa, koncentracja, mentalność, może za bardzo chciałem… – nie ukrywa. Mówi momentami łamiącym się głosem. Pytam o plany, ale porażka go gryzie. Wraca do niej. – Nic mnie nie usprawiedliwia. Biorę odpowiedzialność na siebie, grałem słabo, zabrakło mi przysłowiowych jaj w ważnych momentach. I przegraliśmy – przyznaje dosadnie.

W końcu mówię „dziękuję”. Idę w swoją stronę. Łukasz w swoją.

Miał wtedy 34 lata. Teraz z 35 na karku gra sezon, kto wie, czy nie życia. Czy wtedy, pod trybunami Arthur Ashe Stadium wierzył, że taki rok nadejdzie, że jeszcze zagra o mistrzostwo Wimbledonu, pewnie wie teraz tylko on sam. Na pewno ciężko na to pracował. Na to, żeby w sobotę na korcie centralnym przeżywać – mam nadzieję – najpiękniejsze chwile w karierze.

Antoni Cichy
 

Wimbledon: horror z happy endem! Kubot i Melo w finale!

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

Jest finał Wimbledonu! Łukasz Kubot i Marcelo Melo po niesamowicie emocjonującym spotkaniu ograli Henriego Kontinena oraz Johna Peersa 6:3, 6:7(4), 6:2, 4:6, 9:7 i już tylko jedno zwycięstwo dzieli ich od mistrzostwa.

Londyńskie trawinki tak jak w pamiętnym 2013 roku są szczęśliwe dla Kubota. Wtedy grał w ćwierćfinale singla i zapisał się do prestiżowego klubu Last Eight. Teraz jest o krok od historycznego wyczynu, bo nazwiska zwycięzców Wimbledonu przechodzą do historii tenisa. Kubot i jego partner mogą do niej trafić już po kolejnym meczu. Drogę do finału otworzyło im zwycięstwo nad Kontinenem i Peersem po kolejnym dreszcowcu.

Pierwszy set padł łupem polsko-brazylijskiej pary. Kubot i Melo dobrze spisywali się przy siatce, byli szybsi od rywali. Do jedynego przełamania w tej partii doszło w szóstym gemie. „Nasz” duet wyszedł na prowadzenie 4:2 i ostatecznie triumfował w pierwszej odsłonie 6:3.

W drugim secie Kontinen i Peers rozkręcali się z gema na gem i jako pierwsi zanotowali przełamanie. Kubot oraz Melo natychmiast odrobili stratę, a następnie doprowadzili do remisu 3:3 przy swoim podaniu. Kolejne gemy bez większych problemów wygrywali serwujący. Do rozstrzygnięcia drugiej partii potrzebny był tie-break. W nim więcej zimnej krwi zachowali Fin oraz Australijczyk, którzy zwyciężyli 7:4.

Trzecia odsłona to absolutny popis liderów rankingu Race To London. Kubot i Melo dominowali na korcie. Przełamali przeciwników dwukrotnie, a ich zwycięstwo 6:2 w trzecim secie przypieczętował kapitalny return Polaka.

Para Kontinen/Peers podniosła się w czwartej partii. O jej losach zdecydowało przełamanie w siódmym gemie. Fińsko-australijski duet nie oddał już prowadzenia, dzięki czemu triumfował 6:4. O wyłonieniu finalistów musiała zadecydować piąta odsłona.

Dla Kubota oraz Melo była to trzecia pięciosetówka w tym turnieju. Rozstrzygająca partia była niezwykle wyrównana. Tenisiści konsekwentnie wygrywali swoje podania. Przełamanie nastąpiło dopiero w szesnastym gemie. Polsko-brazylijska para wykorzystała okazję i wygrała seta 9:7, a cały mecz 6:3, 6:7(4), 6:2, 4:6, 9:7.

Łukasz Kubot po raz pierwszy zagra w finale Wimbledonu. Z kolei dla jego partnera, Marcelo Melo będzie to drugi finał na kortach All England Club. Poprzedni osiągnął cztery lata temu z Chorwatem Ivanem Dodigiem. Wówczas nie sprostali braciom Bryanom. Teraz Brazylijczyk ma szansę poprawić swoją życiówkę i podobnie jak Kubot, zdobyć drugi wielkoszlemowy tytuł. Do tej pory Polak triumfował w Australian Open 2014 (w parze z Robertem Lindstedtem), zaś Brazylijczyk jest mistrzem Roland Garros z 2015 roku (wspólnie z Ivanem Dodigiem).


Wyniki

Półfinał debla:
Ł. Kubot, M. Melo (Polska, Brazylia, 4) – H. Kontinen, J. Peers (Finlandia, Australia, 1) 6:3, 6:7(4), 6:2, 4:6, 9:7

Wimbledon: Venus znów błyszczy na zielonym dywanie

/ Antoni Cichy, Maciej Mikołajczyk , źródło: , foto: AFP

Po 9 latach Venus Williams znów zagra w finale Wimbledonu. 37-letnia Amerykanka pokonała 6:4, 6:2 Johannę Kontę. Drugą finalistką została Garbine Muguruza, która brutalnie zakończyła sen Magdaleny Rybarikovej.

Jeszcze dwa tygodnie temu świat tenisa zastanawiał się, czy starsza z sióstr Williams pozbiera się po tym, jak na jaw wyszła sprawa wypadku samochodowego. Nie tylko wzięła się garść. Zagrała najlepszy Wimbledon od 2008 roku. To właśnie wtedy, 8 lat temu, grała po raz ostatni w finale The Championships. Jej dwie poprzednie rywalki – Ana Konjuh i Jelena Ostapenko – miały wtedy po 11 lat.

W pierwszym secie zadecydowało doświadczenie i stalowe nerwy Venus. Przez osiem gemów ani ona, ani nadzieja gospodarzy, Joanna Konta, nawet nie zbliżyły się do przełamania. Przy stanie 4:4 Brytyjka miała dwa break pointy, ale pięciokrotna mistrzyni Wimbledonu odparła atak. I sama przełamała na 6:4.

W drugiej partii 37-latka wcześniej osiągnęła przewagę. Konta długo się broniła, ale za trzecim podejściem starsza z sióstr Williams przełamała na 3:1. O stracie serwisu nie było mowy. Przy własnym podaniu Amerykanka grała bardzo pewnie, dwukrotnie oddała rywalce tylko jedną piłkę. Zwycięstwo przypieczętowała kolejnym przełamaniem w tasiemcowym gemie, w którym Brytyjka obroniła aż dwa meczbole. Do trzech razy sztuka.

W finale Amerykanka spotka się z finalistką Wimbledonu sprzed dwóch lat. Muguruza w imponującym stylu zakończyła doskonałą passę Magdaleny Rybarikovej, Słowaczki, która jeszcze w marcu znajdowała się w piątej "100" rankingu WTA, w Londynie doszła do półfinału.

23-letnia Hiszpanka mecz ze Słowaczką rozpoczęła od piekielnie mocnego uderzenia. Wygrała pięć gemów z rzędu, a chwilę później całą partię otwarcia 6:1. Bardzo podobny przebieg miał drugi set. Muguruza imponowała znakomitym podaniem oraz świetną grą przy siatce i ponownie całkowicie zdominowała wydarzenia na korcie, także wygrywając 6:1. Na pokonanie Rybarikovej potrzebowała raptem 64 minut.

Muguruza stanie przed szansą rewanżu za finał z 2015 roku. Co prawda, zrewanżować może się nie swojej pogromczyni Serenie Williams, ale jej siostrze – Venus. Dla starszej z sióstr Williams to drugi w tym sezonie finał Wielkiego Szlema. Ostatnio taki rok miała… 14 lat temu, w 2003. Grała o tytuł – tak jak w 2017 – w Melbourne i Londynie. Wtedy w Melbourne przegrała, teraz też. Tamten Wimbledon przegrała, tego jeszcze nie.

Brunszwik: Janowicz wygrywa, US Open coraz bliżej

/ Magdalena Kornet , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz wykonał drugi krok w kierunku głównej drabinki US Open. W drugiej rundzie Sparkassen Open pokonał Gastao Eliasa 6:4 7:6(4) i już na pewno jego konto zasili przynajmniej 25 punktów.

– To ostatnie zawody, które liczą się do rankingu na US Open. Potrzebuję około 30 punktów, żeby mieć zapewnione miejsce w głównej drabince – mówił Janowicz przed wyjazdem do Niemiec. W Brunszwiku już zdobył 25 oczek. Jeszcze jeden wygrany mecz i będzie 45 oczek. Tylko tyle i aż tyle potrzebuje łodzianin, żeby zagrać w US Open bez eliminacji.

Janowicz i 115. w rankingu Elias, w II etapie rywalizacji skrzyżowali rakiety po raz pierwszy. Przeciwnik w rundzie otwarcia, w dwóch setach wyeliminował turniejową „dwójkę” Thomaza Belluciego. Nie znalazł jednak sposobu na „Jerzyka”.

Zaczęło się groźnie. Pierwsza szansa na przełamanie pojawiła się w piątym gemie, właściwie trzy. Bynajmniej nie dla Polaka. Portugalczyk wygrał przy podaniu łodzianina „na sucho”, do 0. Na szczęście „Jerzyk” natychmiast wyrównał. Od stanu 4:4 polski reprezentant wygrał sześć kolejnych gemów i osiągnął prowadzenie 4:0, a następnie 5:2 w drugim secie. W tym momencie zaczęła się pogoń Eliasa, który wygrał 3 kolejne gemy, wyrównał i ostatecznie doprowadził do tie breaka. Szczęśliwie, po godzinie i 41 minutach Janowicz domknął seta i mecz: 6:4 7:6(4).

W walce o półfinał rywalem Polaka będzie Niemiec Oscar Otte, który pokonał w trzech setach Maximiliana Marterera. Zawodnicy nigdy wcześniej nie grali ze sobą. Ćwierćfinałowy mecz zaplanowano na dziś, rocznie się nie wcześniej niż o godzinie 16:00.


Wyniki

Druga runda singla:
Jerzy Janowicz (Polska) – Gastao Elias (Portugalia) 6:4, 7:6(4)

Wimbledon: Federer broni honoru „wielkiej czwórki”

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Roger Federer jako jedyny z „wielkiej czwórki” zrobił swoje. Szwajcar w imponującym stylu pokonał w środę Milosa Raonica i zagra w półfinale tegorocznego Wimbledonu. Stawkę półfinalistów po kreczu Novaka Dżokovicia uzupełnił Tomas Berdych.

To był setny mecz Federera w głównej drabince londyńskiego Wielkiego Szlema. Tenisista z Bazylei już po raz trzynasty w karierze zmierzył się z Raonicem i w konfrontacji z kanadyjskim gigantem odniósł dziesiąte zwycięstwo. 35-latek zrewanżował się reprezentantowi Kraju Klonowego Liścia za zeszłoroczny półfinał na kortach All England Clubu, gdy przegrał po pięciosetowym dreszczowcu 3:6, 7:6(3), 6:4, 5:7, 3:6.

Federer przy stanie 2:2 zdobył jedynego breaka w partii otwarcia, a potem dopełnił formalności, wygrywając 6:4. W drugim secie dominacja szwajcarskiego mistrza nie podlegała dyskusji. W trzeciej i jak się okazało ostatniej odsłonie spotkania do gry powrócił Raonić i wszystkie gemy padły łupem serwujących, więc konieczne było rozegranie tie breaka. Wojnę nerwów lepiej wytrzymał doświadczony zawodnik z Bazylei. Federer tenisową dogrywkę wygrał 7-4, choć pierwsze trzy piłki należały do jego młodszego przeciwnika.

Szwajcar w ciągu godziny i 57 minut posłał 11 asów, odnotował 46 uderzeń kończących i tylko 9 niewymuszonych błędów. Jego półfinałowym rywalem będzie nie Novak Dżoković, a Tomas Berdych.

Czech pokonał Serba 7-2 w tie breaku inauguracyjnej partii, a na początku kolejnego seta pokusił się o przełamanie podania tenisisty z Bałkanów. „Nole” przy wyniku (2)6:7, 0:2 z powodu kontuzji barku nie był w stanie kontynuować walki, przez co gwiazdor naszych południowych sąsiadów zakwalifikował się do swojego trzeciego półfinału w Londynie – najdalej zaszedł w 2010 roku, gdy w meczu o tytuł przegrał z Rafaelem Nadalem, eliminując po drodze m.in. Dżokovicia i Federera.

Przypomnijmy, że wcześniej w najlepszej „czwórce” tegorocznego Wimbledonu zameldowali się Marin Czilić oraz Sam Querrey. Amerykanin sprawił dzisiaj nie lada sensację, wyrzucając za burtę Andy’ego Murray’a. Brytyjczyk mimo porażki za sprawą urazu Dżokovicia w dalszym ciągu pozostanie liderem światowego rankingu.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Milos Raonić (Kanada, 6) 6:4, 6:2, 7:6(4)
Tomas Berdych (Czechy, 11) – Novak Dżoković (Serbia, 2) 7:6(2), 2:0 i krecz