Eckental: Janowicz przetrwał trudne chwile i wystąpi w finale

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz zagra o tytuł w turnieju Bauer Watertechnology Cup. W półfinale Polak w trzech setach pokonał Mathiasa Bachingera i awansował do drugiego w tym sezonie finału imprezy z cyklu ATP Challenger Tour.

W pierwszej partii sobotniego spotkanie niezwykle istotną rolę odgrywał serwis. W siódmym gemie łodzianin miał trzy okazje na przełamanie rywala, ale żadnej z nich nie wykorzystał. Jak się później okazało były to jedyne „breakpointy” w tej części pojedynku i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. „Trzynasty gem” miał niezwykle emocjonujący przebieg. Reprezentant Polski miał w nim cztery piłki setowe, ale faworyt gospodarzy wszystkie obronił. Przy wyniku 10:11 forhand półfinalisty Wimbledonu z 2013 roku wylądował w siatce i Niemiec objął prowadzenie 1:0 w meczu.

Niepowodzenie w tie-breaku nie podłamało Janowicza. W drugiej odsłonie spotkania warunki na korcie ponownie dyktowali serwujący. O losach tego seta zadecydował pojedynczy „break”, którego najlepszy polski tenisista zapisał po swojej stronie, ale dopiero w dziesiątym gemie.

Trzecia partia rozpoczęła się od dwóch przełamań, ale później gra toczyła się zgodnie z regułą własnego serwisu aż do ósmego gema. Przy wyniku 4:3 26-latek urodzony w Łodzi wykorzystał czwartą szansę na przełamanie, a chwilę później przypieczętował zwycięstwo własnym serwisem i po 2 godzianch i 17 minutach walki mógł wznieść ręce w geście triumfu.

Jerzy Janowicz o drugi tytuł w tym sezonie zagra z Maximilianem Marterem, który w dwóch setach pokonał Sebastiana Ofnera. W lutym Polak okazał się bezkonkurencyjny w zawodach z cyklu ATP Challenger Tour rozgrywanych w Bergamo
 


Wyniki

Półfinał singla
Jerzy Janowicz (Polska, 7) – Mathias Bachinger (Niemcy) 6:7(10) 6:4 6:3
 

WTA Elite Trophy: przyzwyczajone do zwyciężania

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

Coco Vandewghe i Julia Goerges zagrają o tytuł w Zhuhai. Amerykanka w półfinale WTA Elite Trophy zwyciężyła 6:3, 6:3 Ashleigh Barty, Niemka w takim samym rozrachunku Anastazję Sewastową.

Turniej w Zhuhai ledwie ruszał, a już jutro wieczorem kort centralny położonego poza ścisłym miastem kompleksu opustoszeje. Został tylko jeden mecz. Ten najważniejszy, który zdecyduje, czy z tytułem mistrzyni z Chin wyjedzie Julia Goerges czy Coco Vandeweghe. Obie przyzwyczaiły się ostatnio do wygrywania. Niemka kontynuuje serię zwycięstw, w sobotę odniosła ósme z rzędu. Amerykanka w Zhuhai nie pozostawia rywalkom złudzeń.

W półfinałach obie grały bliźniaczo podobnie. Nie pod względem stylu, ale wyniku. Pokonywały przeciwniczki w ten sam sposób, tracąc po trzy gemy w każdej partii. 29-letnia mistrzyni z Moskwy pod koniec sezonu złapała wiatr w żagle. Rozpędzona podcięła skrzydła Anastazji Sewastowej. – To był mój najlepszy mecz w tym tygodniu. Cieszę się, że taki występ przyszedł w półfinale – mówiła Goerges. Mecz kończyła z imponującą kolekcją wygrywających uderzeń. Nazbierała ich aż 41. – Moim zdaniem nieźle się poruszałam. Zawsze tak byłam ustawiona, że piłkę miałam przed sobą, a to bardzo ważne, jeśli chce się wykonać dobre uderzenie. Jeśli nie masz ulubionej pozycji, zawsze istnieje niebezpieczeństwo pomyłki. Ale grałam cierpliwie, a kiedy nadarzała się okazja, korzystałam z niej i trafiałam – wyjaśniała jedna z bohaterek końcówki sezonu.

W rywalizacji serwujących jak z armaty górą była ta bardziej doświadczona i utytułowana, czyli Vandeweghe. 25-letnia reprezentantka Stanów Zjednoczonych szybko tak skalibrowała celownik, że Barty miała niewiele do powiedzenia. Przyznała to w pomeczowej rozmowie. – Przy tak grającej Coco trudno coś zrobić. Grałam już z tenisistkami z Top 10, czułam się komfortowo, ale ona byłaby dziś w stanie zmieść z kortu każdą przeciwniczkę. Zagrała świetne spotkanie – komplementowała rywalkę.

Dla byłej podopiecznej polskiego trenera Macieja Synówki to drugi finał sezonu 2017. Sezonu, który po raz pierwszy w życiu zakończy w Top 10. Nawet jeśli przegra w finale. – Myślę, że przez całą karierę albo szybko odpadam, albo dochodzę daleko. Im więcej gram, tym lepiej mi idzie. Lubię rywalizację, czuję wtedy większy komfort, większą pewność moich uderzeń. To powtarzalność. Wychodzisz, grasz, wygrywasz mecz, a potem przyzwyczajasz się do zwyciężania. Wygrywasz też drogi. I tak zaczyna się toczyć – powiedziała 25-latka.

Vandeweghe w Zhuhai przyzwyczaiła się już do zwyciężania. Goerges od przyjazdu do Moskwy, gdzie zdobyła tytuł, także. To zapowiedź wielkich emocji. Bo któraś musi przegrać, a żadna za nic nie będzie chciała do tego dopuścić.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy


Wyniki

Półfinały singla:
Coco Vandeweghe (USA, 2) – Ashleigh Barty (Australia, 9) 6:3, 6:3
Julia Goerges (Niemcy, 7) – Anastazja Sewastowa (Łotwa, 5) 6:3, 6:3

Shenzhen: Hurkacz w finale!

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz zagra o tytuł w turnieju Shenzhen Longhua Open. W półfinale Polak zrewanżował się Blazowi Kavciciowi za porażkę w Suzhou i awansował do pierwszego w karierze finału imprezy z cyklu ATP Challenger Tour.

W sobotę kluczem do zwycięstwa wrocławianina ponownie okazała się świetna dyspozycja serwisowa. W pierwszym secie reprezentant Polski wygrał 92% punktów po pierwszym serwisie i dzięki temu ani razu nie musiał się bronić przed stratą podania. W tej części meczu młodszy z tenisistów wypracował sobie trzy okazje na przełamanie rywala, ale żadnej z nich nie wykorzystał i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. W tej dodatkowej rozgrywce Słoweniec nie miał nic do powiedzenia i zdobył tylko jeden punkt.

Drugą partię lepiej rozpoczął tenisista rozstawiony z numerem 2, który jako pierwszy zapisał „breaka” na swoim koncie i odskoczył na 3:1. 20-latek z Dolnego Śląska szybko jednak odrobił stratę i później gra toczyła się zgodnie z regułą własnego serwisu aż do jedenastego gema. Przy wyniku 5:5 Hurkacz po raz drugi przełamał rywala, a chwilę później wykorzystał atut własnego podania i po godzinie i 31 minutach walki przypieczętował zwycięstwo.

Dzięki wygranej nad reprezentantem Słowenii podopieczny Aleksandra Charpantidisa powinien awansować w okolice 260 miejsca w światowym rankingu, co będzie jego najlepszym osiągnięciem w karierze.

Finałowym rywalem polskiego tenisisty będzie Radu Albot. Mołdawianin w półfinale oddał tylko pięć gemów turniejowej „jedynce”, Michaiłowi Jużnemu. Zwycięstwo nad reprezentantem Mołdawii pozwoliłoby Hurkaczowi planować występ w eliminacjach Australian Open.
 


Wyniki

Półfinał singla
Hubert Hurkacz (Polska, Q) – Blaz Kavcić (Słowenia, 2) 7:6(1) 7:5
 

Sant Cugat: nadzieja Serbii zatrzymała Leśniak

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Marta Leśniak nie zdołała awansować do finału turnieju ITF z pulą nagród 25 tysięcy dolarów. W półfinale reprezentantka Polski przegrała z Olgą Danilović. Utalentowana Serbka to obecnie dziewiąta juniorka świata.

Wrocławianka, która dzień wcześniej stoczyła trzygodzinny bój z Anastasią Zarycką, słabo rozpoczęła piątkowe spotkanie. 29-latka z Dolnego Śląska dwukrotnie straciła podanie i jej rywalka wyszła na prowadzenie 4:1. Polska zawodniczka zdołała odrobić stratę jednego przełamania, ale pierwszej partii już nie uratowała.

Na początku drugiej odsłony pojedynku obie tenisistki pilnowały własnych serwisów. W siódmym gemie jako pierwsza „breaka” na swoim koncie zapisała 16-latka urodzona w Belgradzie. Jak się później okazało był to decydujący moment tej części meczu i po godzinie i 44 minutach walki to Danilović mogła wznieść ręce w geście triumfu.

– W pierwszym secie obie grałyśmy bardzo nierówno, ale w ważnych momentach to ona spisała się lepiej – zrelacjonowała Leśniak. – Druga partii również była bardzo wyrównana, a o jej losach zadecydowało jedno przełamanie. Pomimo porażki i ogromnego zmęczenia, bardzo się cieszę z osiągniętego rezultatu. Myślę, że moja dzisiejsza przeciwniczka ma duży potencjał. Ma bardzo dobre warunki fizyczne i świetnie serwuje, co dzisiaj przyniosło jej wiele szybkich punktów, ale równocześnie bardzo dobrze porusza się po korcie. Jest bardzo młoda, ale na tle rówieśniczek wyróżnia się sprytem na korcie.

Dzięki punktom zdobytym w Hiszpanii Polce być może uda się poprawić „życiówkę”. W 2004 roku wrocławianka zajmowała najwyższe w karierze, 445 miejsce w światowym rankingu.
 


Wyniki

Półfinał singla
Olga Danilović (Serbia, WC) – Marta Leśniak (Polska, Q) 6:4 6:4
 

WTA Elite Trophy: Rosolska nie odczarowała Zhuhai

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

Alicja Rosolska nie odczarowała WTA Elite Trophy. W piątek stworzyły z partnerką i rywalkami znakomite widowisko, ale górą były Chinki. Polka już wie, jak sobie poradzić z klątwą Zhuhai.

Takiego show tu jeszcze nie było. Żaden mecz singla nie zgromadził tak licznej publiczności jak deblowa rywalizacja Rosolskiej i Anny Smtih oraz Xinyu Jiang i Qianhui Tang. Tenisistki wraz z kibicami wzajemnie się napędzały. Rozgrywały znakomite piłki, kończone niejednokrotnie efektownymi wolejami przy siatce, a tłum szalał. Kiedy szalał, Chinki grały koncertowo. Polka i Brytyjka też parę razy słyszały owację po wygranych akcjach.

– Dzisiaj faktycznie bardzo przyjemnie się grało, przyszło dużo ludzi. Reagowali wesoło, żywiołowo, czasami nawet za wcześnie klaskali podczas rozgrywanego punktu. Ale uprzedzano nas, że tu tak publiczność reaguje, żebyśmy były na to przygotowane. To nasz drugi mecz, więc wiedziałyśmy czego się spodziewać, ale miło się grało – opowiedziała nam o swoich wrażeniach najlepsza polska deblistka.

Pierwszą partię 6:3 ku uciesze publiczności wygrały Chinki. W drugiej też prowadziły, ale w końcówce częściej punktowały Rosolska i Smith i zwyciężyły 6:4. W super tie breaku inicjatywę na korcie znów przejęły Chinki. Wypracowały przewagę i jej nie oddały. Pokonały polsko-brytyjski duet 10-6. – Super tie break zazwyczaj rządzili się swoimi prawami. Dziewczyny trochę zmieniły taktykę, a my zagrałyśmy taktycznie dosłownie tak samo jak końcówkę drugiego seta, wtedy przynosiło nam to punkty. Ale z początku super tie breaka zmieniły taktykę, zaczęły czytać naszą grę. Zdobyła kilka punktów więcej i mogły nam odskoczyć – oceniła Rosolska.

Nasza najwyżej notowana deblistka po raz drugi grała w WTA Elite Trophy. Po raz drugi zakończyła rywalizację bez zwycięstwa. Warszawianka ma już pomysł, jak uniknąć Zhuhai, które szczęśliwym miejscem dla niej nie jest. Chętnie już by tu nie przyjeżdżała. – Z jednej strony tak, ale uparta dziewczyna ze mnie i chciałabym ten turniej wygrać. Mam jednak nadzieję, że w przyszłym roku będę już w WTA Finals, a nie tutaj, może to najlepsze rozwiązanie. Uniknąć Zhuhai, bo grać w większym mastersie – zapowiedziała.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy


Wyniki

Grupa "orchidea":
X. Jiang, Q. Tang (Chiny, 5) – A. Rosolska, A. Smith (Polska, Wielka Brytania, 2) 6:3, 4:6, 10-6

WTA Elite Trophy: wszystko już jasne

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

Julia Goerges uzupełniła stawkę półfinalistek WTA Elite Trophy. Z Chinami nie przeprosiła się Sloane Stephens. Po pięciu przegranych gemach poddała mecz z Barborą Strycovą. To był jeden z dwóch kreczów tego dnia.

Po czwartkowych meczach zostało jedno miejsce w półfinale. Trzy zgarnęły Ashleigh Barty, Anastazja Sewastowa i Coco Vandeweghe. O czwarte walczyły Julia Goerges i Kristina Mladenovic. W znacznie lepszym położeniu znajdowała się Niemka, bo ona w przeciwieństwie do Francuzki pierwszą potyczkę w Zhuhai wygrała i wystarczył jej jeden zwycięski set. Po pierwszym wszystko było jasne, bo mistrzyni z Moskway straciła tylko dwa gemy. Już miała bilet do ćwierćfinału, ale żeby nie tracić sił, rozstrzygnęła pojedynek w dwóch partiach. W drugiej po tie breaku 7:6(4).

Na pierwszy rzut oka sytuacja Goerges wyglądała na wręcz komfortową. Pozornie. – Trochę dziwnie się czułam, wiedząc, że jak tylko wygram jednego seta, wchodzę do półfinału. Nie za często spotykamy się z czymś takim. To dziwne, muszę przyznać. Zazwyczaj wolę wygrać pojedynek albo przegrać pojedynek, a nie jeden set i przechodzę dalej. To dla mnie nowość – przyznała po wygranej Georges, która śrubuje serię zwycięstw. To nad Mladenović było jej siódmym z rzędu.

O pozostałych dwóch meczach można napisać tyle, że się odbyły. I to też w niepełnym wymiarze. Jeden ograniczył się do seta i jednego gema, drugi do pięciu gemów. Ale stawka sportowa była bliska zeru, bo choć trochę punktów do zdobycia zostało, to półfinał już odjechał.

Sloane Stephens do Zhuhai przyleciała wreszcie ugrać coś w Chinach. Organizatorzy najwyraźniej też na to liczyli, bo głównie to jej wizerunkiem promowali imprezę. Chińskie korty wciąż jednak mistrzyni US Open nie służą. Szans na awans już nie miała, bo rywalizacja w grupie „kamelia” toczyła się pod dyktando Anastazji Sewastowej. Ale ładnego pożegnania z mastersem nie było. Po pięciu gemach, wszystkich przegranych, pojedynku z Barborą Strycovą, opuściła kort. Kreczowała. – Lewe kolano mnie nie słuchało. Lepiej było przerwać rywalizację, skoro i tak niezbyt żwawo się poruszałam – tłumaczyła dziennikarzom niezbyt rozmowna Amerykanka.

Przed amerykańsko-czeską potyczką rozegrano jeszcze jedno spotkanie – Jeleny Wiesniny z jedyną reprezentantką gospodarzy, Shuai Peng. Niewiele różniło się od rywalizacji Stephens ze Strycovą. Rosjanka już wczoraj skarżyła się na problemy z plecami, nie potrafiła zagrozić Coco Vandeweghe. W piątek zdrowia i animuszu wystarczyło na pierwszą partię i kawałek drugiej. Chinka wygrała 6:2, 2:0.

Znacznie ciekawsze wydarzenia działy się poza kortem. Rozlosowano pary półfinałowe. Całych salw niczym z armaty należy spodziewać się w rywalizacji Coco Vandeweghe z Ashleigh Barty. W drugim półfinale zagrają ze sobą Anastazja Sewastowa i Julia Goerges.

Korespondencja z Zhuhai, Antoni Cichy


Wyniki

Grupa "azalia":
Julia Goerges (Niemcy, 7) – Kristina Mladenovic (Francja, 1) 6:2, 7:6(4)

Grupa „kamelia”:
Barbora Strycova (Czechy, 11) Sloane Stephens (USA, 3) 5:0 i krecz

Grupa "bugenwilla":
Shuai Peng (Chiny, 12, WC) – Jelena Wiesnina (Rosja, 6) 6:2, 2:0 i krecz
 

Eckental: Janowicz już w półfinale

/ Tomasz Górski , źródło: atptennis.com/własne, foto: AFP

Jerzy Janowicz kontynuuje zwycięską passę w Eckental Challanger. Dziś w ćwierćfinale pokonał najwyżej rozstawionego zawodnika – Rubena Bemelmansa 6:4, 6:4.

Janowicz dobrze wszedł w spotkanie. Już w pierwszym gemie przełamał serwis Bemelmansa, który jest jednym z jego głównych atutów. Polak także potrafi znakomicie serwować i udowodnił to podczas trwania całego, premierowego seta. Nie dał rywalowi żadnej okazji na breaka, a co więcej stracił w swoich gemach serwisowych tylko dwa punkty.

Drugi set był wyrównany do stanu 2:2. Jeszcze w czwartym gemie Polak męczył się mocno przy serwisie. Bemelmans miał wówczas nawet dwa, jedyne w całym meczu, break pointy. Ale Belg nie był w stanie skutecznie returnować i przełamania nie był. A niewykorzystane okazję lubią się mścić. Tym razem było podobnie. Chwilę później reprezentant Polski wywalczył breaka oddając serwującemu przeciwnikowi tylko punkt. W dalszej części z obu stron dominował mocny serwis i pewnie wygrywane po nim akcje. Tym samy Janowicz dowiózł do końca swoją przewagę. Po godzinie i czterech minutach zakończył mecz przy pierwszej okazji.

Dzisiejsze spotkanie było pierwszym pojedynkiem obu tenisistów. Dzięki wygranej Janowicz awansował do półfinału pierwszy raz od marca, kiedy tak daleko dotarł w Guadalajarze.

O finał Polak powalczy już jutro ze zwycięzcą meczu pomiędzy Alexem De Minaurem a Matthiasem Bachingerem. W dolnej części drabinki Challangera w Eckental pozostali Maximilian Marterer (nr 2), Sebastian Ofner (nr 8) oraz Corentin Moutet.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla:

Jerzy Janowicz (Polska, 7) – Ruben Bemelmans (Belgia, 1) 6:4, 6:4
 

Shenzhen: życiówka Hurkacza

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: AFP

Hubert Hurkacz powalczy o finał turnieju Shenzhen Longhua Open. Polak pokonał Soon Woo Kwona i po raz pierwszy w karierze awansował do najlepszej czwórki imprezy z cyklu ATP Challenger Tour.

W piątek wrocławianin, tak jak w poprzednim spotkaniu, świetnie spisywał się przy własnym podaniu. W pierwszej partii 20-latek z Dolnego Śląska tylko raz musiał bronić się przed stratą własnego serwisu i zrobił to skutecznie. Podopieczny Aleksandra Charpantidisa wypracował sobie siedem okazji na przełamanie rywala, z czego wykorzystał tylko jedną, ale pozwoliło mu to zwyciężyć 6:3.

Druga odsłona spotkania miała bardzo podobny przebieg. Polak dominował przy własnym serwisie i obronił jedynego „breakpointa”, którego miał Kwon. Z kolei koreański zawodnik sześć razy był pod ścianą przy własnym podaniu. Pięć razy udało mu się oddalić zagrożenie, ale tenisista z kwalifikacji jedną z okazji zamienił na przełamanie i po godzinie i 21 minutach mógł się cieszyć z pierwszego w karierze awansu do najlepszej czwórki zawodów z cyklu ATP Challenger Tour.

Dzięki piątkowemu zwycięstwu reprezentant Polski powróci do Top 300 światowego rankingu.

Półfinałowym rywalem Huberta Hurkacza będzie Blaz Kavcić, który pokonał naszego tenisistę tydzień temu w  ćwierćfinale w Suzhou, ale dopiero w tie-breaku trzeciego seta. Oprócz wrocławianina i Słoweńca oznaczonego nr 2, o finał Shenzhen Longhua Open powalczą także turniejowa „jedynka”, Mihaił Jużnyj i rozstawiony z numerem 3, Radu Albot.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Hubert Hurkacz (Polska, Q) – Soon Woo Kwon (Korea Płd.) 6:3 6:4
 

Sant Cugat: zwycięski maraton Leśniak

/ Anna Niemiec , źródło: własne, foto: własne

W czwartek Marta Leśniak po raz pierwszy w karierze awansowała do najlepszej czwórki turnieju ITF z pulą nagród 25 tysięcy dolarów. W ćwierćfinale Polka przez prawie trzy godziny walczyła z Anastasią Zarycką.

Spotkanie rozpoczęło się od trzech przełamań z rzędu. Jako pierwsza serwis utrzymała wrocławianka, dzięki czemu wyszła na prowadzenie 3:1 i 4:2. Reprezentantka naszych południowych sąsiadów odrobiła stratę w ósmym gemie. Od stanu 4:4 żadna z tenisistek nie była w stanie utrzymać podania i do rozstrzygnięcia potrzebny okazał się tie-break. Tę dodatkową rozgrywkę lepiej rozpoczęła 29-latka z Dolnego Śląska, która odskoczyła na 4:0 i 6:2. 19-latka urodzona w Pradze obroniła trzy piłki setowe, ale przy czwartej musiała już skapitulować.

Druga odsłona spotkania rozpoczęła się tak samo jak pierwsza, od trzech przełamań z rzędu, ale tym razem to Zarycka jako pierwsza utrzymała podanie, dzięki czemu odskoczyła na 3:1 i 4:2. Jednak Leśniak również zdołała doprowadzić do remisu. Czeszka w jedenastym gemie ponownie odebrała serwis rywalce i miała szansę, żeby doprowadzić do wyrównania przy pomocy własnego podania, ale polska tenisistka błyskawicznie odrobiła stratę i do rozstrzygnięcia ponownie potrzebny był „trzynasty gem”. Tym razem w tie-breaku walka od początku była bardzo wyrównana i w końcówce więcej zimnej krwi zachowała młodsza z tenisistek.

Pierwsze dwie partie polsko-czeskiej batalii trwały ponad dwie godziny, a zawodniczki rozegrały w nich prawie 200 punktów. W decydującej odsłonie spotkania trudy dotychczasowej walki dużo lepiej zniosła Leśniak, która oddała rywalce już tylko jednego gema.

– To był niesamowicie wyczerpujący mecz – przyznała 29-latka z Wrocławia. – Wiedziałam, że w trzecim secie muszę zagrać agresywnie i nie dopuszczać do długich wymian, bo inaczej mogę wytrzymać fizycznie tego pojedynku. Grałam bardziej ryzykownie, kiedy tylko mogłam wchodziłam w kort i kończyłam akcję z powietrza. Jestem bardzo zmęczona, ale przede wszystkim bardzo szczęśliwa, bo jeszcze nigdy nie osiągnęłam półfinału w turnieju tej rangi.

Marta Leśniak o finał hiszpańskich zawodów powalczy z Olgą Danilović. 16-letnia Serbka, która w ćwierćfinale odprawiła Pannę Udvardy, to jedna z czołowych juniorek świata.

– Jutro czekam mnie kolejny bardzo trudny mecz – przyznała Polka. – Zmierzę się z młodą, bardzo agresywnie grającą tenisistką. Będę musiała zagrać przede wszystkim mądrze, ale na razie koncentruję się na regeneracji, bo jutro rozegram szósty pojedynek z rzędu, bez żadnego dnia przerwy.
 


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Marta Leśniak (Polska, Q) – Anastasia Zarycka (Czechy) 7:6(5) 6:7(6) 6:1
 

Pawluczenkowa: Radwańska już jako juniorka była wyjątkowa

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Zhuhai, foto: AFP

– Niektórym się wydaje, że skoro jesteś numerem jeden wśród juniorek, ot tak zostaniesz numerem jeden WTA – mówi w rozmowie z Tenisklubem Anastazja Pawluczenkowa. Rosjanka opowiedziała także o rywalizacji z Agnieszką Radwańską, która sięga juniorskich czasów.

Na zawodowe korty wkraczała jako złote dziecko rosyjskiego tenisa. W wieku 17 lat grała w półfinale Indian Wells, przebiła się do Top 30 rankingu WTA, ale po 9 latach wciąż czeka na debiut w Top 10. Za obecnie 26-letnią Pawluczenkową sezon, który zbliża ją do elitarnego grona 10 czołowych tenisistek świata. W tym roku wywalczyła trzy tytuły, w sumie już 11 w cyklu WTA.

Pawluczenkowa dobrze zna Radwańską. Obie siostry Radwańskie, bo z obiema rywalizowała na juniorskich kortach. Wywalczyła trzy tytuły juniorskiej mistrzyni wielkoszlemowej. Grała w czterech finałach, a jedyny przegrała w 2006 roku w Paryżu z Agnieszką Radwańską. W parze z Urszulą triumfowały w 2007 w deblu na Wimbledonie.

W rozmowie z „Tenisklubem” opowiada o trudnościach, jakie napotkała po przejściu do zawodowego tenisa. Wśród nich oczywiście o presji i oczekiwaniach.

Z Anastazją Pawluczenkową w Zhuhai rozmawia Antoni Cichy

To pani pierwszy występ w Zhuhai. Pewnie cieszy panią awans do małego mastersa.
Tak, po raz pierwszy gram w Zhuhai, ale występowałam już w małym mastersie w Bali w 2010 roku i w Sofii w 2014. To całkiem inne doświadczenie, całkiem inny turniej, ale wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać. Jasne, jestem szczęśliwa, że zakwalifikowałam się do Zhuhai, to dość prestiżowa impreza. Wiele zawodniczek walczy, żeby tu przyjechać. To także świadczy, że za mną całkiem niezły sezon.

Czy uznałaby pani ten sezon za najlepszy w karierze?
Hmm… To zależy… Patrząc czysto na wyniki, prawdopodobnie tak, to jeden z najrówniejszych sezonów, jakie kiedykolwiek rozegrałam. To coś pozytywnego. Zdobyłam też trzy tytuły, najwięcej w karierze w ciągu jednego roku. Doszedł do tego ćwierćfinał Australian Open. Oczywiście, wolałabym lepiej spisać się w trzech pozostałych odsłonach Wielkiego Szlema, ale tak się niestety nie stało. Mam nadzieję, że w przyszłym roku to poprawię.

Przed panią szansa, by zostać rakietą numer jeden w Rosji. Cieszy?
Na razie jestem wciąż druga za Swietłaną Kuzniecową. Ale tak po prawdzie, nie za bardzo się tym nie przejmuję. Nasz kraj wypuszcza wiele zdolnych, wspaniałych tenisistek. W tourze gra pełno Rosjanek. Koncentruję się tylko na sobie, chciałabym dla siebie samej zajmować tak wysokie miejsce w rankingu WTA, jak tylko się da.

Wchodziła pani na zawodowe korty ze znakomitą przeszłością w tenisie juniorskim. To atut czy przeszkoda?
Początkowo nie zwracałam na to uwagi. Później jednak, im dłużej grałam, tym większą zaczynałam odczuwać presję. Było ciężko. Ludzie oczekiwali ode mnie trochę za wiele. Czasem nie mogłam temu sprostać, zagrać tak, jak się po mnie spodziewano. Niektórym się wydaje, że skoro jesteś numerem jeden wśród juniorek, ot tak zostaniesz numerem jeden w WTA. To całkiem inny świat, całkiem inny tenis. Ale agent, mój zespół mówili „okej, ona ma 15, 16 lat, jeszcze przyjdzie jej czas, to długa droga”.

Spotykała się pani z porównaniami choćby do Marii Szarapowej czy innych znanych Rosjanek?
Nie do końca. Trudno to nazwać porównaniami. Bardzo młodo wspięłam się na szczyt w juniorskim tenisie. Miałam 14 lat, kiedy zostałam numerem jeden juniorskiego rankingu. Wszyscy zaczęli wtedy powtarzać, że w wieku 16 czy 17 lat pewnie wejdę już do Top 10. Jak się pewnie domyślacie, to nie takie proste. Ale tak wiele wcale nie brakowało. W wieku 17 lat osiągnęłam półfinał Indian Wells i zajmowałam już 27. miejsce na świecie. Jako 17-latka. Zbyt wiele musiałam jednak znosić i chyba dlatego przydarzyło mi się tyle dołków w karierze.

Czy to panią zatrzymało i wydłużyło drogę do Top 10? Wciąż się tam pani przedziera.
Nie wiem. Wielu ludzi, fanów dywaguje na temat okoliczności kariery zawodnika. Łatwo się mówi. A tak naprawdę nie wiedzą, co tak naprawdę dzieje się w mojej głowie, w moim zespole, w jakim stanie jest mój organizm. Ludzie uwielbiają oceniać. To bardzo długa droga. Dobrze się mówi, ubiera to w piękne słowa, oczekuje, ale nikt nie potrafi podać recepty na awans do Top 10. To wciąż tylko czyjeś zdanie. Liczy się to, jak tego dokonać, jak odnaleźć stabilizację, dla każdego to długa droga, wymagająca czasu, wielkiego wysiłku, właściwego zespołu. Pracuję nad tym, zbliżam się krok po kroku, ale to długi proces.

Tak wczesne występy, sukcesy odciskają piętno na organizmie? Łatwiej później o kontuzje, wyczerpanie?
Niewątpliwie czuję, że spędziłam wiele lat w tourze. Zawodowe granie rozpoczęłam w 2008 roku, to już prawie dekada, a ja mam przecież 26 lat! To szmat czasu, a wciąż jestem gdzieś w połowie mojej kariery. Może są też dobre strony, ale na pewno nie czuję świeżości, ekscytacji. Z drugiej strony, to ciekawe, bo nadal czuję, że mogę się rozwijać, iść w górę, na wielu polach mocno poprawić.

Zdarza się, że czasem usiądziecie z innymi tenisistkami i powspominacie dawne, juniorskie czasy?
Czasami, ale nie za często. Właściwie to nie ma wielu zawodniczek, z którymi grałam jako juniorka, bo moja juniorska kariera za długo nie trwała, może dwa lata. Przeszłam przez z nią trochę jak burza. Może czasami rozmawiałam z Caroline Wozniacki. Mamy takie zdjęcie ze świetnego finału Australian Open z 2006 roku. To był szalony mecz, trochę wspomnień jest. Ale tak poza tym to raczej tak nie wspominamy.

A jak wspomina pani juniorskie czasy z perspektywy spotkań z siostrami Radwańskimi? Po przeciwnej, a czasami po tej samej stronie siatki.
Agnieszka Radwańska już na etapie juniorki była wyjątkowa. Między nami są 2 lata różnicy, a czułam wtedy, jakby była o 10 lat starsza. Wykazywała się dużo większą dojrzałością, wyprzedzała mnie o krok. Grała bardzo mądrze, zawsze cierpliwa, kiedy w juniorskim tenisie wszyscy łatwo dają się ponieść emocjom. Nie dziwi mnie, że osiągnęła później tak wiele na zawodowych kortach.

""

Anastazja Pawluczenkowa i Caroline Wozniacki po finale juniorskiego Australian Open 2006