Federer o bekhendzie Del Potro

/ Agnieszka Śrutwa , źródło: tennis.com/własne, foto: AFP

Roger Federer został ostatnio zapytany, czy Juan Martin del Potro powinien zmienić bekhend na jednoręczny, by móc szybciej wrócić do gry. Argentyńczyk od miesięcy zmaga się z kontuzją lewego nadgarstka.

Federer stwierdził, że to porównywalne do sytuacji, jakby on sam miał grać bekhend oburącz i nie sądzi, żeby Del Potro zdecydował się na taką zmianę. – Zdecydowanie mógłby, ale nie wiadomo, czy w ten sposób zdobyłby wyższy ranking niż 80-ty na świecie. Myślę, że gdyby Juan Martin miał wrócić, chcielibyśmy go widzieć w ścisłej czołówce, gdzie jest jego miejsce. To ciężkie oglądać go po tylu operacjach, nieobecnego w turze. Zawsze lubiłem z nim rywalizować, to jeden z najlepiej uderzających graczy na świecie. Dlatego życzę mu szybkiej rekonwalescencji i powrotu do gry z dwuręcznym bekhendem – podsumował Szwajcar.

W 2009 roku Del Potro triumfował w US Open, pokonując w finale Federera. W trakcie Australian Open w 2010 roku, doznał kontuzji lewego nadgarstka, co uniemożliwiło mu kolejne starty, m.in. obronę tytułu w Nowym Jorku. Później wielokrotnie próbował wracać do gry – zdobył brązowy medal na Letnich Igrzysk Olimpijskich w Londynie w 2010 roku, wystąpił też w finale Indian Wells w 2013 roku. W kolejnym sezonie problemy z nadgarstkiem nasiliły się. W 2014 roku, Argentyńczyk wystartował zaledwie w czterech turniejach. W tym roku wystąpił tylko dwa razy – w Sydney, oraz w Miami. Obecnie zajmuje 580 pozycję w rankingu ATP.

Jak jeden dzień – Good Morning, Wimbledon!

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

Nie wiem, jak trzy lata temu przed finałem Wimbledonu spały Serena Williams i Agnieszka Radwańska. Ja tak sobie, bo przez całą noc uwierała mnie trema i niepewność, czy sobie poradzę. Przyznacie, że wygłupić się przed kilkunastoma tysiącami kibiców z całego świata i kilkoma dziennikarzami z Polski to nic miłego.

22 czerwca 1992 roku All England Lawn Tennis Club uruchomił Radio Wimbledon. Początkowo działało jak radiowęzeł zakładowy – można było go słuchać tylko przez głośniki rozstawione wokół kortów. Nadawanie kończyło się, gdy zaczynały się mecze. Rozwój techniki sprawił, że dziś radio nadaje bez przerwy. Za 10 funtów kibice mogą kupić maleńki odbiornik ze słuchawkami, który jest jednocześnie pamiątką z turnieju.

Wcześnie rano – dla ludzi od kilku, a nawet kilkunastu godzin czekających w kolejce do kas – radio emituje powtórki najciekawszych meczów poprzedniego dnia. Gdy bramy klubu zostaną otwarte dla publiczności, można posłuchać zapowiedzi najciekawszych wydarzeń dnia, który właśnie się zaczyna. Do tego rozmowy – z tenisistami, trenerami, dziećmi do podawania piłek, dziennikarzami…

Ja po raz pierwszy przekroczyłem bramy AELTC 27 czerwca 1992 roku. Gdyby wtedy ktoś mi powiedział, że kiedyś wystąpię na antenie Radia Wimbledon, to przez dwadzieścia lat chodziłbym z zajadami i chorą przepukliną. Zresztą nie ja jeden bym się z tego śmiał.

6 lipca 2012 roku do mojego biurka podeszła pracownica radia i zapytała, czy nazajutrz nie zechciałbym być gościem programu zapowiadającego finał singla kobiet. Szybko ustaliliśmy godzinę i miejsce spotkania, pani sobie poszła, a ja zostałem z rozterkami. Co powinienem powiedzieć, mniej więcej wiedziałem. Miałem jednak duże wątpliwości, czy dam radę powiedzieć to wszystko po angielsku.

Rok później sam się zgłosiłem do Radia Wimbledon. Nie, nie miałem parcia ma eter. Poprosiłem tylko o nagranie audycji, w której wziąłem udział. Obiecali, że załatwią, i załatwili. Teraz sobie siedzę i słucham tego, co i jak mówiłem przez 19 minut i 11 sekund, i utwierdzam się w przekonaniu, że miałem rację. Miałem rację, aby nie udostępniać nikomu tego nagrania, bo po prostu wstyd mi za mój „language”. Miałem rację – na przykład w przeciwieństwie do Johna McEnroe – że Agnieszka Radwańska sprawi Serenie Williams sporo kłopotów. Rozsądek kazał mi powiedzieć, że będą trzy sety, a serce, że dwa wygra Polka.

Szkoda, że dziś w Radiu Wimbledon wystąpi jakiś Arturo Rolaquez…

Jak jeden dzień – łowcy gwiazd

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: Własne

Kiedyś łowy odbywały się głównie na łączce przy kortach treningowych, dziś największą popularnością cieszy się taras na pierwszym piętrze przy biurze prasowym. Na pierwsze polowania chodziłem z kartką i długopisem, potem z dyktafonem, a teraz w ogóle nie poluję. Inni owszem – jedni jeszcze z dyktafonami, drudzy już z kamerami.

„Łowcami gwiazd” spontanicznie nazwaliśmy tych kolegów, którzy w każdej chwili wolnej od oglądania (wyłącznie Polaków) i pisania szli na taras i czekali, aż pojawi się były wybitny tenisista albo znany trener. Rozmówcy pojawiali się (czas przeszły uzasadniony; dziś, dwa dni przed końcem turnieju, zostało ich już tylko kilku) często, bo tędy prowadzi najkrótsza droga z kortów treningowych do szatni i restauracji dla zawodników.

""

Ja na te łowy już nie chodzę z kilku powodów. Po pierwsze – nie chce mi się co roku wysłuchiwać tych samych, zdartych jak stara płyta opinii, że jeśli zawodnik A będzie potrafił narzucić rywalowi swój styl, to powinien wygrać, że zawodniczka B ma grę w sam raz na trawę, że ten to, a tamta tamto… Zmieniają się tylko nazwiska. Zdarzają się też takie gwiazdy, które na ochotnika chcą odpowiadać na pytania, które w ogóle nie padły. Tak lubą udzielać wywiadów i mieć swoje pięć minut w mediach. Zasłaniam się tajemnicą dziennikarską i odmawiam podania nazwisk.

Po drugie – na wystawanie na tarasie szkoda zdrowia. Wbrew stereotypom na Wimbledonie potrafi dobrze przygrzać, więc znacznie przyjemniej jest ponudzić się w chłodzie biurze. Alternatywą dla klimatyzowanej nudy, ale tylko dla twardzieli, może być oglądanie z trybun meczu nawet bez udziału Polaków.

Po trzecie – po co mam robić coś, co i tak ktoś zrobi? W naszym rzędzie na czwartym piętrze chętnie wymieniamy się informacjami. Po co robić tajemnice, jeśli za kwadrans, najpóźniej za godzinę, wszystko będzie można przeczytać w internecie? Bardzo współczuję tym, którzy pracują dla dzienników. Mam jednak coraz więcej wątpliwości, czy to jeszcze są gazety. Jeden kolega nagrywa filmiki, drugi prowadzi vlog (ja zatrzymałem się na dwóch blogach – mała autoreklama: blog.tenisklub.pl/rolak-garros oraz polish-swoj-polish.blogspot.com – i chyba na jakiś czas mi to wystarczy), inny nie wychodzi z Twittera. Nie tylko ja się zastanawiam, kiedy oni mają czas oglądać tenis.

Do tego jeszcze pisanie na czas. Drukarnie zmuszają redakcje do śrubowania kolejnych rekordów. Kiedyś można było poczekać do zakończenia ostatniego meczu i spokojnie napisać o tym, co najważniejsze i najciekawsze. Dziś już wczesnym popołudniem nie mam z kim pogadać, bo wokół słyszę tylko klikanie w klawiaturę. Siedzę więc cicho i cieszę się, w miesięczniku „deadline” określamy z dokładnością do jednego dnia, a nie kwadransa.

""

Wimbledon: popis „Maestro”

/ Anna Niemiec , źródło: atpworldtour.com, foto: AFP

Drugim finalistą tegorocznej edycji imprezy na kortach All England Club został Roger Federer. Szwajcar w świetnym stylu pokonał Andy’ego Murraya i po raz 26 wystąpi w wielkoszlemowym finale.

Początek spotkania nie był łatwy dla byłego lidera światowego rankingu, który już w pierwszym gemie musiał bronić „breakpointa”. Szwajcar oddalił jednak zagrożenie i jak się później okazało, była to pierwsza i ostatnia szansa Murraya na przełamanie serwisu rywala. W pierwszym secie obaj tenisiści pilnowali własnych podań aż do wyniku 6:5. W 12 gemie Federer wywalczył dwie piłki setową. Pierwszą reprezentant gospodarzy obronił, ale przy drugiej musiał już skapitulować.

W drugiej odsłonie pojedynku obaj zawodnicy utrzymywali bardzo wysoki poziom gry. Dziesiąty gem tej partii był najbardziej emocjonującym i widowiskowym gemem całego meczu. Przy wyniku 5:4 siedemnastokrotny mistrz turniejów wielkoszlemowych wywalczył trzy piłki setowe przy serwisie rywala. Murray zdołał jednak doprowadzić do równowagi. Szwajcar w tym gemie miał jeszcze dwie okazje na zakończenia drugiego seta, ale Szkot za każdym razem uciekał spod noża i po 14 minutach zdołał wyrównać na 5:5. Federer nie zraził się tym małym niepowodzeniem i błyskawicznie wygrał gema na 6:5. W 12 gemie były lider światowego rankingu wywalczył szóstą piłkę setową, którą wykorzystał kończąc wymianę przy siatce.

Trzecia partia miała podobny przebieg do poprzednich. Na początku obaj tenisiści pilnowali własnych serwisów, ale w końcówce to Federer jako pierwszy złamał opór rywala i zwyciężył 6:4.

Szwajcar o ósmy tytuł w Wimbledonie powalczy z Novakiem Dżokoviem, który wcześniej w trzech setach pokonał Richarda Gasqueta.
 


Wyniki

Półfinał singla
Roger Federer (Szwajcaria, 2) – Andy Murray (Wlk. Brytania, 3) 7:5 7:5 6:4
 

Wimbledon: księżniczka versus królowa

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Garbine Muguruza zrobiła już na tym Wimbledonie więcej, niż się po niej spodziewano. Zaszokowała tenisowy świat i na tym nie poprzestaje. Chce wygrać. Serena Williams też, bo jeśli przegra, w tym roku kalendarzowego Wielkiego Szlema nie zdobędzie.

To finał wbrew przewidywaniom, rankingowym tabelkom i logice. Obecność Williams nikogo nie powinna, wręcz nie może dziwić. Tak samo jak nie powinny zamazywać rzeczywistego obrazu jej chwilowe, często jednosetowe dołki. Jak trudna, długa i wyboista nie byłaby jej droga do finału, i tak wychodzi na kort jako faworytka. I tak trzeba się jej obawiać i spodziewać pokazu nieprzeciętnych umiejętności. Bo Williams stać dosłownie na wszystko. Może słaniać się i narzekać na zdrowie, ale kiedy przyjdzie co do czego, potrafi grać genialnie. Tak jak w Paryżu.

Ale obecność Garbine Muguruzy w finale zasługuje na miano sensacji (trochę pozornie). Nazwisko Hiszpanki bardzo rzadko, a może i w ogóle, padało w kontekście faworytek do zwycięstwa na Wimbledonie. Zwłaszcza, jeśli spoglądało się na jej połówkę drabinki, w której znalazły się też obrończyni tytułu Petra Kvitova czy Simona Halep i jeszcze 8 innych, wyżej rozstawionych zawodniczek. Jako o wielkiej nadziei kobiecego tenisa mówi się o niej już dawna. Nie było natomiast żadnych przesłanek, by uznać, że to akurat ten turniej będzie tym przełomowym. Niezależnie od tego, jak skończy się sobotni finał, Muguruza już otworzyła sobie wrota do wielkiej kariery. Była w jej przedsionku, ale brakowało tego jednego kroku. Zrobiła go.

21-latka kolejne rywalki eliminowała już nie wbrew logice, a były to zawodniczki nie byle jakie – Angelique Kerber, Caroline Wozniacki, Timea Bacsinszky i wreszcie Agnieszka Radwańska. Tak mógłby powiedzieć tylko ktoś, kto wynik meczu konfrontował z rankingiem. Młoda tenisistka urodzona w Wenezueli na korcie przypominała doświadczoną zawodniczkę z absolutnego topu, która przyjechała na Wimbledon przygotowana do wygrywania. Poza pierwszym i częściowo drugim (dopiero w poniedziałek znajdzie się w czołowej „10”) zgadza się. Zwycięstwo nad Radwańską ją rozochociło. – Ja chcę wygrać ten turniej – wypaliła wcale nie buńczucznie po awansie do finału. Stać ją na to, jeśli przez większość spotkania utrzyma poziom, który prezentowała w pierwszym secie przeciwko Agnieszce. Jest wtedy nie do zatrzymania.

Muguruza nie ma się czego obawiać przed sobotnim spotkaniem. Presja musi jej towarzyszyć – taki już los tenisistki. Ona sama wywrze na sobie presję, bo stoi przed wielką szansą. Już zrobiła coś wielkiego, ale tylko minimalista, a sportowcy do nich nie należą, zadowoliłby się przegranym finałem, kiedy na szali była wieczna sława i wpis do panteonu tenisa. Jednak dla Garbine, w przeciwieństwie do większości zawodniczek, pojedynki z Sereną Williams nie są złem koniecznym. No, może nie w tym stopniu co dla innych. Hiszpanka już raz ograła Amerykankę (przegrała z nią tylko dwa razy). Zrobiła to rok temu w drugiej rundzie Rolanda Garrosa jako 35. tenisistka świata. Potem doszła do ćwierćfinału, w którym uległa późniejszej triumfatorce Marii Szarapowej. Od roku czekała na taki turniej. Tamten był dla niej prawdziwą odskocznią.

Hiszpanie na taki sukces (awans zawodniczki do finału) czekali od 1996 roku i świetnego turnieju Arantxy Sanchez Vicario. Od zwycięstwa Conchity Martinez minęło już 21 lat. Muguruza miała wtedy niespełna roczek. Ale jeszcze dłużej kobiecy tenis czeka na kalendarzowego Wielkiego Szlema. Ostatniego skompletowała w 1988 roku Steffi Graf. Goni ją Serena Williams. W sobotę zagra o 21. tytuł wielkoszlemowy – więcej w erze Open zdobyła właśnie tylko Graff (21). Ewentualny triumf Amerykanki może mieć też smak najstarszego. Dotychczasowa rekordzistka Martina Narvaritlowa zwyciężała w The Championships w wieku 33 lat i 263 dni. Amerykance w sobotę zegar wybije o 26 dni więcej.

Podobno wino im starsze, tym lepsze. Ale czy musujące? Na Wimbledonie każde smakuje równie dobrze. I z taką samą lubością skonsumujmy finał królowej kortu z (jeszcze) księżniczką. Serena Williams – Garbine Muguruza w sobotę na korcie centralnym o 15.

Wimbledon: Dżoković czeka w finale

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: AFP

Novak Dżoković po raz trzeci z rzędu (czwarty łącznie) wystąpi w finale Wimbledonu. Obrońca tytułu wygrał dzisiaj z Richardem Gasquetem 7:6(2), 6:4, 6:4.

Pierwszy półfinał turnieju mężczyzn przyniósł sporo efektownego tenisa, ale poziom emocji pozostawiał sporo do życzenia. Gasquet, który po raz drugi wystąpił w półfinale Wimbledonu (pierwszy raz miał miejsce osiem lat temu), nie potrafił znaleźć recepty na lidera rankingu i wyraźnie odczuwał zmęczenie trudami całej imprezy.

Dżoković rozpoczął mecz w najlepszy możliwy sposób, gdyż najpierw bez większych problemów utrzymał podanie, a następnie doprowadził do przełamania (po serii znakomitych kontr). Serba trochę ta sytuacja chyba „uśpiła”, gdyż Gasquet natychmiast wywalczył re-breaka. Do końca seta obaj tenisiści bardzo pewnie pilnowali serwisu. Tie break był popisem lidera rankingu, który od stanu 2-2 wygrał pięć kolejnych punktów.

""

Drugi i trzeci set miały bardzo zbliżony przebieg – Dżoković w początkowej fazie doprowadzał do przełamania, utrzymując przewagę do końca. Przy stanie 3:5 w trzeciej partii i własnym podaniu Gasquet zdołał obronić dwa meczbole, ale po chwili Serb „na sucho” utrzymał swój serwis. Mecz trwał dwie godziny oraz 21 minut.

""

W niedzielę Novak Dżoković po raz czwarty wystąpi w finale Wimbledonu. Serb po tytuł sięgnął w 2011 oraz 2014 roku, zaś dwa lata temu przegrał mecz o tytuł z Andy Murrayem. Być może za dwa dni będzie okazja do rewanżu, gdyż w drugim półfinale Szkot zmierzy się z Rogerem Federerem.


Wyniki

Półfinał singla:
Novak Dżoković (Serbia, 1) – Richrad Gasquet (Francja, 21) 7:6(2), 6:4, 6:4

Radwańska wraca do czołowej „10”

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

W poniedziałek Agnieszka Radwańska znów znajdzie się w czołowej „10” rankingu WTA. Polka będzie notowana na siódmej lub ósmej pozycji w zależności od wyniku finału.

Krakowianka miejsce w gronie najlepszych 10 tenisistek świata straciła po turnieju w Madrycie, w którym nie obroniła punktów za ubiegłoroczny finał. Kosztowało ją to cztery lokaty, bowiem spadła z 9. miejsca na 13. Po niemal równo dwóch miesiącach wróci do Top 10.

Występ w półfinale Wimbledonu zaowocował pokaźną zdobyczą punktową. W poniedziałek Radwańska będzie miała na swoim koncie 3660 punktów. Wyprzedzi tym samym sześć zawodniczek, które były wyżej klasyfikowane od niej przed rozpoczęciem The Championships. Gdyby awansowała do finału, znalazłaby się przed Aną Ivanović, czyli na 6. pozycji – zarówno w przypadku zwycięstwa, jak i porażki.

Przed sobotnim pojedynkiem Sereny Williams i Garbine Muguruzy Polka może być pewna 7. lub 8. miejsca. Wszystko w rękach finalistek. Jeśli Amerykanka zdobędzie tytuł, nasza najlepsza tenisistka będzie siódmą rakietą. Zwycięstwo Hiszpanki, z którą przegrała w półfinale, oznaczałoby natomiast 8. pozycję Radwańskiej. A Muguruza wyprzedziłaby jeszcze Anę Ivanović.

21-letnia tenisistka i tak jest już wygraną Wimbledonu. Bez względu na rezultat finału po raz pierwszy w karierze wejdzie do czołowej „10” światowego rankingu. Najgorszy z jej punktu widzenia scenariusz, czyli porażka z Williams, jest równoznaczny z 9. lokatą – oczko przed rodaczką Carlą Suarez Navarro. To z kolei najlepszy scenariusz dla Polki.

Szarapowa: stać mnie na więcej

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

Maria Szarapowa występ w Wimbledonie zakończyła na półfinale. Rosjanka przyznała, że przed turniejem taki wynik brałaby w ciemno, ale równocześnie nie potrafiła ukryć rozczarowania, że nie znalazła sposobu na Serenę Williams.

Na konferencji prasowej Rosjanka od razuę wskazała główną przyczynę swojego niepowodzenia. – Nie miałam dzisiaj żadnej szansy, żeby ją przełamać i to skomplikowało sprawę – wyjaśniła pięciokrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych. – Serwis to jej największa broń. W głównej mierze dzięki niemu, ona jest teraz w tym miejscu, w którym jest. Gdy ma problemy, serwis pozwala jej się wydobyć z tarapatów, a gdy prowadzi, jeszcze ułatwia sprawę i to był dzisiaj klucz. – Tenisistka urodzona w Niaganiu przyznała, że Amerykanka była lepsza również w innych elementach gry. – Serena na pewno grała dzisiaj głębiej niż ja i to również zrobiło różnicę. Ona w niesamowity sposób potrafi przejść z obrony do ataku. Ja dzisiaj tego nie potrafiłam.

Młodsza z sióstr Williams poprawiła bilans bezpośrednich spotkań z Szarapową na 18:2. Reprezentantka Rosji nie była zaskoczona, że Amerykanka po raz kolejny rozegrała bardzo dobre spotkanie przeciwko niej – Zawsze spodziewam się, że ona zagra swój najlepszy tenis. Myślę, że to nie sekret. Ona wie, że przeciwko Azarence, mnie i może jeszcze kilku innym zawodniczkom, musi zagrać na 100%. W tej sytuacji musisz zagrać lepiej niż potrafisz, co mi się oczywiście dzisiaj nie udało.

Szarapowa nie ukrywała rozczarowania po porażce, ale starała się również znaleźć kilka pozytywów. – Nigdy nie jest łatwo być tą, która odpadła tuż przed końcem turnieju, szczególnie na Wimbledonie. Z drugiej strony jak sobie pomyślę o ostatnich tygodniach, to trudno było przewidzieć jaki wynik uda mi się tutaj osiągnąć. Jestem jednak rozczarowana, bo wiem, że potrafię grać tak, żeby wygrywać największe imprezy. To motywuje mnie do dalszej gry – zakończyła rosyjska gwiazda.
 

Znamy uczestniczki turnieju w Sobocie

/ Antoni Cichy , źródło: itftennis.com/własne, foto: AFP

Sesil Karantaczewa jest najwyżej notowaną z tenisistek, które zgłosiły się do turnieju ITF Powiat Poznański Open. Na liście uczestniczek nie brak znanych nazwisk. Zagrają Soarana Cirstea, Petra Cetkovska czy pogromczyni Simony Halep na Wimbledonie – Jana Cepelova.

Karantaczewa to jedyna zawodniczka notowana w czołowej „100” w momencie zgłoszenia. Bułgarka, 35. tenisistka świata w wieku zaledwie 16 lat, zajmuje obecnie 98. miejsce w rankingu WTA. W najbliższym rankingu finalistka ubiegłorocznych zmagań w Sobocie znajdzie się jeszcze wyżej.

Do rozgrywek zgłosiło się wiele tenisistek z początku drugiej „100”. Wśród nich są Silvia Soler-Espinosa, Kiki Bertens, An-Sophie Mestach czy Richel Hogenkamp. Jest też triumfatorka Bella Cup w Toruniu Słowaczka Kristina Kucova.

W Powiat Poznański Open wystąpi też kilka młodych, zdolnych zawodniczek, które z dobrej strony pokazały się na Wimbledonie. Pierwsza z nich to Jana Cepelova. 22-letnia Słowaczka w pierwszej rundzie The Championships pokonała Simonę Halep. Druga to niesamowicie uzdolniona Jelena Ostapenko. 17-letnia Łotyszka, mistrzyni juniorskiego Wimbledonu sprzed roku, w Londynie w znakomitym stylu wygrała 6:2, 6:0 z Carlą Suarez Navarro.

W drabince turniejowej najprawdopodobniej pojawią się też Sorana Cirstea, która dwa lata temu zajmowała 21. miejsce w rankingu WTA, oraz Petra Cetkovska (niegdyś 25. na świecie) czy Romina Oprand (32. w 2013 roku).

Zgłoszenie do turnieju przeprowadzanego na przełomie lipca i sierpnia przesłała także Donna Vekić. Nie są to jednak jej priorytetowe rozgrywki (oznaczyła je jako trzecie najważniejsze w tym czasie), więc trudno powiedzieć, czy jej występ dojdzie do skutku.

Lista uczestniczek może jeszcze ulec zmianie, bowiem do 14 lipca zawodniczki mają prawo się wycofać.

Jak jeden dzień – nie dla idiotów

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

– Co moglibyśmy zrobić, powiedzieć albo napisać, żeby przywrócić uśmiech na pani twarzy na dłużej niż tylko na chwilę? – Piszcie, co chcecie, byle obiektywnie – odpowiedziała Agnieszka Radwańska.

Tenisiści, którzy grali, kiedy pierwszy raz przyjechałem na Wimbledon, miewali konflikty z mediami, ale raczej sporadyczne. Nikomu nie chciało się kupować wszystkich gazet, nikt nie był w stanie obejrzeć wszystkich programów telewizyjnych. Agnieszka Radwańska i jej współcześni nie muszą już biegać od kiosku do kiosku ani skakać po kanałach – wszystko mają w zasięgu klawiatury.

Wszystko łącznie z hejtem, bo użytkownicy mediów społecznościowych okazali się – co zresztą było do przewidzenia – najbardziej radykalnymi recenzentami każdej dziedziny życia. Tych wszystkich, którzy uważają, że Radwańska grała dziś źle, albo wręcz radzą jej zakończyć karierę, proszę, aby nie czytali dalej tego tekstu. Ja waszych komentarzy nie przeczytam, a Radwańska tym bardziej. A najlepiej – odp….e się od niej!
Za wulgaryzm kryjący się za trzykropkiem uprzejmie przepraszam wszystkich, którzy IQ mają wyższe od ciśnienia i robią z niego właściwy użytek. Nie można jednak spokojnie czytać tweetów, postów i komentarzy napisanych przez ludzi, którzy nie mają pojęcia, o czym piszą. A jeśli nawet mają, to prawda nie ma wpływu na treść ich wpisów.

To o nich, między innymi, mówiła Radwańska podczas dzisiejszej konferencji prasowej: – Niektórzy myślą, że być 12. czy 13. na świecie to jakaś tragedia. Ci ludzie chyba nigdy nie uprawiali żadnego sportu. Jest wielu takich ekspertów, którzy zawsze na coś narzekają myśląc, że wiedzą wszystko najlepiej.

Tej porażki żal nie tylko dlatego, że przegrała Polka. Dziś przegrał także tenis w starym, dobrym stylu – subtelny, pomysłowy, wyrafinowany, widowiskowy i mądry. Sam tego nie wymyśliłem. W dzisiejszym programie meczowym pojedynek Muguruzy z Radwańską zapowiadano jako starcie „big game” z „brain game” – siły z rozumem.

Kto się nie zgadza, być może powinien cofnąć się o kilka akapitów.