Profesjonalista w każdym calu

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

Życie jak w Madrycie. Kolejna słoneczna sobota na obiekcie Caja Magica. Już za chwilę Łukasz Kubot i Marcelo Melo wystąpią na korcie Arantxy Sanchez. Stawką spotkania finał Mutua Madrid Open w deblu. Ich przeciwnikami mają być Nick Kyrgios oraz Jack Sock. Jednak do meczu nie dochodzi z powodu kontuzji biodra Australijczyka.

Polsko-brazylijska para melduje się w finale bez gry. Mimo to kort Arantxy Sanchez nie jest pusty. Kubot i Melo wychodzą na arenę, by odbyć trening. Na trybunach garstka kibiców, większość ludzi poszła na półfinał singla. W końcu na Estadio Manolo Santana dochodzi do starcia gigantów – Nadal kontra Dżoković. Jednak ja wybrałem trening Polaka.

W oko wpada mi to, jak sumiennie podchodzi do swoich obowiązków. Kubot nie odpuszcza żadnej piłki, starannie wykonuje polecenia trenera, pracuje nad każdym aspektem gry. Ale przede wszystkim – daje z siebie sto procent. Jest skoncentrowany tylko i wyłącznie na tenisie.

Kiedy jego deblowy partner, Brazylijczyk Marcelo Melo zakończył trening, Kubot pozostał na korcie i w dalszym ciągu pracował. Był niczym Cristiano Ronaldo – jako pierwszy pojawił się na treningu i jako ostatni z niego zszedł. Profesjonalista w każdym calu.

To właśnie ten profesjonalizm oraz ciężka praca doprowadziły go na sam szczyt.

Wimbledon: Bratobójcze starcie

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

Kiedyś grali razem w jednej drużynie, stanowiąc zgrany duet. Teraz staną naprzeciw siebie. Już jutro Łukasz Kubot i Marcelo Melo wystąpią w finale gry podwójnej Wimbledonu. Ich rywalami będzie były partner Polaka, Austriak Oliver Marach oraz Mate Pavić z Chorwacji.

Łukasz Kubot i Oliver Marach. W sumie zdobyli pięć tytułów w grze podwójnej. W 2009 roku wygrali zawody w Casablance, Belgradzie i Wiedniu. Natomiast w 2010 roku okazali się najlepsi w Santiago i Acapulco. Dobrze zaprezentowali się również w turniejach wielkoszlemowych. Ich najlepszy wynik to półfinał Australian Open w 2009 roku. Ponadto meldowali się w ćwierćfinałach Roland Garros (2010), Wimbledonu (2009) i US Open (2010). Dwa razy wystąpili też w turnieju ATP World Tour Finals w Londynie. Przyjaźnią się także poza kortem. Świadczy o tym choćby fakt, że Polak był świadkiem na ślubie Austriaka. Teraz staną po przeciwnych stronach barykady. Już jutro skrzyżują rakiety na korcie centralnym. Stawką spotkania będzie triumf w wielkim finale Wimbledonu.

Dla Maracha będzie to pierwszy wielkoszlemowy finał w deblu. Podobnie zresztą jest z jego partnerem, Mate Paviciem, który dotychczas najdalej dotarł do trzeciej rundy. W 2016 roku razem z Niemką Laurą Siegemund został mistrzem gry mieszanej US Open. W tym roku Austriak i Chorwat dotarli do finałów w Stuttgarcie oraz Antalyi.

Zdecydowanie lepiej wiedzie się polsko-brazylijskiej parze, która całkowicie zdominowała ten sezon. Łukasz Kubot i Marcelo Melo wygrali cztery turnieje, osiągnęli finał, są liderami rankingu Race To London, a od poniedziałku zanotują awans w rankingu ATP (więcej na ten temat piszemy TUTAJ). Na trawie nie znaleźli jeszcze pogromców, legitymują się imponującym bilansem 13-0.

35-letni Polak jest mistrzem Australian Open 2014 (wspólnie ze Szwedem Robertem Lindstedtem). Z kolei 33-latek z Belo Horizonte triumfował w Roland Garros 2015 (wraz z Chorwatem Ivanem Dodigiem). Dla Brazylijczyka to druga okazja na zdobycie tytułu w Londynie. W 2013 roku razem z Dodigiem przegrali z braćmi Bryanami.

Wimbledon: Federer o krok od powrotu na tron

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Już tylko jeden mecz dzieli Rogera Federera od upragnionego ósmego tytułu na Wimbledonie. W półfinale Szwajcar ograł Tomasza Berdycha 7:6(4), 7:6(4), 6:4.

Po tym, jak jeszcze przed półfinałami z turnieju odpadli Novak Dżoković, Rafael Nadal i Andy Murray, Roger Federer stał się głównym kandydatem do triumfu na Wimbledonie. W drugim półfinale Szwajcar zmierzył się z Tomaszem Berdychem, z którym wygrał siedem ostatnich pojedynków. Nic dziwnego, że to siedmiokrotny mistrz Wimbledonu był dziś zdecydowanym faworytem.

Federer od początku przejął dziś inicjatywę. Już w pierwszym gemie miał okazję do przełamania Czecha, ale Berdych się wybronił. W piątym gemie Szwajcar dopiął swego i uzyskał breaka. Niespodziewanie rywal odrobił jednak straty i doprowadził do remisu 4:4. Wszystko rozstrzygnęło się więc dopiero w tiebreaku. W nim Federer wygrał 7-4.

Druga partia miała bardzo podobny, niemal identyczny przebieg. Z jedną różnicą – tym razem nie mieliśmy ani jednego przełamania. Berdych obronił po drodze dwa break pointy, Federer raz oddalił zagrożenie. Tiebreak znów przebiegał pod dyktando Szwajcara. Także tym razem wygrał do czterech i był już o krok od finału.

W trzecim secie niespodzianki nie było. W szóstym gemie Federer obronił dwa break pointy, później wywalczył przełamanie i po drugiej piłce meczowej wygrał cały mecz 7:6(4), 7:6(4), 6:4. Tym samym bez straty choćby jednego seta w całym turnieju "Maestro" awansował do finału. W nim będzie chciał sięgnąć po ósmy triumf na Wimbledonie. Musi jeszcze ograć Marina Czilicia.


Wyniki

Półfinał singla:
Roger Federer (Szwajcaria, 3) – Tomasz Berdych (Czechy, 11) 7:6(4), 7:6(4), 6:4

Wimbledon: jak finał, to z Williams

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

To chyba jakieś dziwaczne przeznaczenie, że jak dochodzę do finału w Wielkim Szlemie, to na tablicy wynikowej widzę nazwisko Williams, ale powinnam się już do tego w sumie przyzwyczaić – powiedziała z uśmiechem Garbine Muguruza, po wygranym półfinale The Championships.

Rozstawiona z „czternastką” Hiszpanka po raz trzeci zagra w wielkoszlemowym finale. Dwa lata temu, na Wimbledonie w uległa Serenie Williams. W poprzednim sezonie wygrała French Open, również po meczu z młodszą z sióstr. Drugi raz w karierze zagra o tytuł na wimbledońskiej trawie. Po drugiej stronie siatki Williams, tym razem Venus.

37-latka także o tym nie zapomniała: – Obie dobrze radzimy sobie na trawie. Garbine ostatnio w finale grała tu dwa lata temu z Sereną, więc muszę ją spytać o radę, – powiedziała przed finałem Amerykanka.

Rozstawiona z numerem dziesięć Venus Williams, wystąpi w finale Wielkiego Szlema po raz piętnasty. W decydującym spotkaniu na kortach All England Club walczyła dziewięć razy, pięć razy tryumfowała.

Venus Williams jest najstarszą finalistką Wimbledonu od 1994 roku. 23 lata temu była to Martina Navratilova. Amerykanka pierwsze zwycięstwo na Wimbledonie odniosła w 2000 roku. Ostatni raz, najlepsza na wimbledońskiej trawie była dziewięć lat temu.

– Jeszcze jedno zwycięstwo byłoby czymś niesamowitym. Nikt mi go jednak nie podaruje, ale dam z siebie wszystko. Publiczność była dziś dla mnie bardzo miła (…) Niczego nie obiecuję – powiedziała 37- letnia zawodniczka.

Sobotni pojedynek to starcie legendy z kartą historii, która dopiero się zapisuje. Obie tenisistki świetnie prezentują się na londyńskich kortach. W drodze do finału straciły po jednym secie. Biorąc pod uwagę statystyki, faworytką jest Venus Williams. Ma korzystny bilans meczów z Hiszpanką 3-1, w tym 3-0 na szybkich kortach. Muguruza wygrała raz, tym roku – w ćwierćfinale w Rzymie. Jednak jak wiemy, w tenisie zwycięstwo nie jest kwestią statystyki. Dyspozycja dnia, wola walki, a może ta jedna piłka, która przesądzi losy pojedynku? Tego nie obejmują cyferki a może okazać się kluczowe.

Finał Muguruza – Williams zaplanowany jest na sobotę, na godzinę 15:00.

Wimbledon: Na poligonie

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP

Oglądanie pierwszego półfinału singla mężczyzn nie było zajęciem ani łatwym, ani przyjemnym. 176 minut gry, ale tenisa – poza manewrami ciężkiej artylerii serwisowej – naprawdę niewiele. Tomasz Berdych i przede wszystkim Roger Federer obiecują znacznie więcej.

Najciekawsze, co wydarzyło się jeśli nie w całym meczu, to na pewno w pierwszym secie, miało miejsce podczas rozgrywania trzynastego punktu tiebreaka. Serwował Czilić. Nie trafił, ale sędzia nie wywołał autu. Querrey poprosił więc o challenge i zadowoleniem zobaczył na ekranie, że miał rację.

Wtedy na trybunach, mniej więcej na wprost krzesełka Amerykanina, w rzędzie całkiem blisko kortu, ktoś zasłabł. Sąsiedzi wezwali pomoc i zrobili miejsce dla stewardów w mundurach, którzy pojawili się natychmiast. Po kilku minutach odprowadzili starszą panią do wyjścia, a następnie do punktu medycznego.

W tym czasie zawodnicy poprosili o ręczniki, a sędzia James Keothavong zeszedł ze stołka i ruszył na spacer wzdłuż linii bocznej kortu. Doszedł do Querreya i przez chwilę z nim porozmawiał. Prawdopodobnie uprzedził Amerykanina o tym, co po chwili ogłosił przez mikrofon: – Po sześć, pierwsze podanie.

Chorwat – można tylko przypuszczać, ale wskazuje na to pomiar prędkości (tylko 112 mil na godzinę) – zachował się honorowo i zaserwował tak, jakby nadal była to druga próba. Piłkę wracającą po returnie wyrzucił w aut. Stracił ten punkt, za chwilę następny i tak przegrał pierwszą partię.

Najgorzej miał James Keothavong, bo nie mógł opuścić posterunku. Kibice wychodzili z trybun, aby coś przekąsić lub czegoś się napić, a dziennikarze uciekali do biura prasowego, gdzie mogli pogadać, a zwłaszcza ponarzekać. Najciekawsze były powtórki w zwolnionym tempie – a to latających ręczników, to piłki odchodzącej od rakiety albo reakcji kibiców. Brawo dla kamerzysty, który w loży wypatrzył partnerkę Querreya i innym też pozwolił trochę się pozachwycać jej urodą.

Amerykanin przegrał w czterech setach, chociaż w trzecim i czwartym zdołał przełamać serwis rywala. W najważniejszych momentach Czilić zagrał bardziej starannie i – po raz piąty w ogóle, a trzeci na Wimbledonie – pokonał Querreya. Pierwszy od ośmiu lat Amerykanin w półfinale turnieju Wielkiego Szlema raczej nie wyglądał na zdziwionego.

Artur St. Rolak, Londyn

Wimbledon: drugi wielkoszlemowy finał Czilicia

/ Tomasz Górski , źródło: własne, foto: AFP

Marin Czilić drugi raz w karierze awansował do finału turnieju wielkoszlemowego. W półfinałowej rywalizacji pokonał Sama Querreya. Czy Chorwat powtórzy osiągniecie z US Open 2014? Tego dowiemy się w niedzielę.

30. czerwca 2012 roku Marin Czilić rozegrał z Samem Querreyem drugi najdłuższy mecz w historii Wimbledonu. Chorwat, po pięciu godzinach i trzydziestu sześciu minutach, awansował wówczas do czwartej rundy na kortach All England Clubu. W decydującym secie mieliśmy aż 32 gemy. Tym razem już tak długiej walki nie było, ale zacznijmy od początku.

Dziś premierowa odsłona rozpoczęła się od znakomitej dyspozycji serwisowej obu zawodników, która trwała aż do tie breaka. Tylko raz rozegrano w gemie więcej niż pięć punktów. W dodatkowej rozgrywce jako pierwszy mini-breaka wywalczył Chorwat i prowadził nawet 4-1. Jednak następne punkty zdobywał już głównie Querrey i po pięćdziesięciu minutach walki na korcie centralnym wyszedł na prowadzenie.
Druga partia należała już zdecydowanie do Marina Czilicia. Wiele błędów popełniał Amerykanin, który w kolejnych gemach serwisowych musiał bronić break pointów. Skapitulował dopiero przy stanie 3:3, kiedy to doskonały returnem do podania dobrał mu się Chorwat. Była to słabsza chwila, która zdecydowała o losach całego seta.

W trzeciej odsłonie mieliśmy bardzo dużo emocji, drugi raz, na pełnym dystansie. Choć niewiele na to wskazywało po trzecim gemie, w którym triumfator US Open 2014 przełamał rywala. Bardzo szybko jednak rodak Sereny Williams pokazał waleczny charakter i w sześciu punktach odrobił straty. Kolejne gemy to zdecydowana przewaga zawodników z piłeczkami w ręku. Dramaturgia powróciła dopiero w tie breaku. Tam piekielnie mocne serwisy, potężne smecze i zacięte wymiany do stanu 3-3. Decydujące momenty partii lepiej wytrzymał zawodnik urodzony w Medziugorje. Zapisał na swoje konto cztery punkty z rzędu i wygrał jakże ważnego seta.

Na początku czwartej odsłony kolejny zwrot akcji. Chorwat stracił drugi serwis w spotkaniu i nieoczekiwanie Querrey wyszedł na prowadzenie z przełamaniem. Chwilę później potwierdził przewagę serwisem, choć nie przyszło to łatwo. Musiał bronić dwa break pointy. Wszystko co dobre dla Amerykanina skończyło się w ósmym gemie, kiedy stracił zapas breaka. W końcówce nie był w stanie doprowadzić nawet do trzeciego w meczu tie breaka. Dwunasty gem okazał się ostatnim. W nim drugiego meczbola wykorzystał Czilić i mógł cieszyć się z awansu do wielkiego finału.

Chorwat wygrał drugi półfinał wielkoszlemowy w karierze, choć próbował czterokrotnie. W 2014 roku na kortach Flushing Meadows po dotarciu do finału zdobył pierwszy tytuł.

Dla Sama Querreya tegoroczny Wimbledon także był fenomenalnym wydarzeniem. Pokazał się w nim z bardzo dobrej strony. Pierwszy raz dotarł do półfinału turnieju wielkoszlemowego. Sił na dotarcie do finału już zabrakło, ale o pięciosetowych bojach z Tsongą, Andersonem i Murrayem będzie się długo mówiło.

Teraz zostało tylko oczekiwanie na drugiego finalistę. Wieczorem dowiemy się czy Roger Federer czy Tomas Berdych stanie po drugiej stronie siatki Marina Czilicia w walce o trofeum.


Wyniki

Półfinał singla:
Marin Czilić (Chorwacja, 7) – Sam Querrey (USA, 24) 6:7(6), 6:4, 7:6(3), 7:5

Wimbledon: Kubot najwyżej w karierze, Melo powraca na tron

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

Finał Wimbledonu sprawił, że Łukasz Kubot i Marcelo Melo awansują w rankingu ATP. Polak od poniedziałku poprawi życiowy wynik i będzie czwartym deblistą świata. Z kolei Brazylijczyk ponownie zasiądzie na fotelu lidera.

W tym sezonie są zdecydowanie najlepsi. Miami, Madryt, Den Bosch, Halle. Cztery tytuły i finał w Indian Wells dały im pierwszą pozycję w rankingu Race To London. Ponadto z bilansem 13-0 pozostają niepokonani na trawie. Wczoraj zameldowali się w finale Wimbledonu. W poniedziałek awansują w rankingu deblistów.

Dla Łukasza Kubota i Marcelo Melo obecny rok jest jak cudowny sen. Ich cierpliwość, a także ciężka praca przyniosły wymarzony efekt. Już jutro zagrają w wielkim finale zawodów The Championships. Jednak to nie koniec. Bez względu na sobotni rezultat awansują w rankingu ATP. Do tej pory na kortach All England Club obaj wywalczyli po 1200 punktów. Dzięki temu poprawią teraz swoje lokaty w klasyfikacji najlepszych deblistów świata.

35-letni Polak zadebiutuje w Top 5, będzie zajmował czwarte miejsce – najwyższe w karierze. Dotychczas jego najlepszym osiągnięciem była siódma pozycja. Brazylijczyk po roku absencji znowu znajdzie się na czele. Poprzednio ta sztuka udała mu się w 2015 i 2016 roku. 33-latek z Belo Horizonte przeskoczy tym samym fińsko-australijską parę, którą wczoraj razem z Kubotem wyeliminował z Wimbledonu. Wyprzedzi Johna Peersa, a na prowadzeniu zmieni aktualnego jeszcze lidera, Henriego Kontinena.

Brunszwik: tak blisko i tak daleko; Janowicz przegrywa w ćwierćfinale

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

Podczas Sparkassen Open, Jerzemu Janowiczowi przyświecał jeden cel: półfinał i około 45 punktów na koncie. Słowem: główna drabinka US Open bez eliminacji. Sukcesywnie przybliżał się do mety, zabrakło jednego meczu. Polak przegrał w ćwierćfinale z Oscarem Otte 6:4, 5:7, 5:7.

W czwartek, obydwaj tenisiści oprócz meczu o półfinał grali, przełożony z deszczowej środy, mecz drugiej rundy. „Jerzyk” i 170-ty w rankingu Niemiec, po przeciwnych stronach siatki spotkali się po raz pierwszy.

Początek nie pozostawiał złudzeń, że to będzie łatwy mecz. Gemy były długie i wyrównane. Pierwszy przełamał reprezentant gospodarzy. Łodzianin wyrównał i dołożył jeszcze jednego breaka, wygrywając partię otwarcia 6:4. W drugim secie, do stanu 5:6 zawodnicy konsekwentnie wygrywali podania. W tym momencie, przeciwnik odebrał serwis Polaka i wygrał 7:5.

W decydującej partii, Panowie mimo zmęczenia, nie odpuszczali żadnej piłki. Niemiec miał lekką przewagę i szanse na przełamania. Janowicz skutecznie oddalał breaka, ponownie aż do stanu 5:6. Otte miał 3 piłki meczowe przy serwisie łodzianina. Przy drugiej zakończył spotkanie, po błędzie „Jerzyka”.

Po challengerze w Brunszwiku, Janowicz awansuje maksymalnie na 105. miejsce w rankingu. Awans do głównej drabinki US OPEN będzie możliwy po wycofaniu się wyżej klasyfikowanych tenisistów.


Wyniki

Ćwierćfinał singla
Oscar Otte (Niemcy) – Jerzy Janowicz (Polska) 4:6 7:5 7:5

Wimbledon: To ja, Venus!

/ Artur St. Rolak , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Twarze tenisistek mówiły więcej niż tablice wyników. Venus Williams przyszła na konferencję prasową nie tylko dyskretnie uśmiechnięta i widocznie zrelaksowana, ale także z umalowanym okiem i starannie ułożoną fryzurą. Z koka Johanny Konty każdy włos wyrywał się w inną stronę i mówił „Przegraliśmy…”.

To była inna Venus Williams niż niecałe dwa tygodnie temu. Po meczu pierwszej rundy zalała się łzami na wspomnienie o śmiertelnym wypadku, w którym niedawno uczestniczyła. Dziś im głębiej w las pytań, tym więcej uśmiechu było na twarzy Amerykanki.

Skoro dwa dni temu Simona Halep nie miala powodu skarżyć się na wimbledońską publiczność, to tym bardziej Venus Williams. Zbiorowa pamięć o jej zwycięstwach jest przekazywana z pokolenia na pokolenie kibiców. Amerykanka debiutowała tu 20 lat temu przegranym meczem z Magdaleną Grzybowską. – Pamiętam… To była totalna katastrofa biednej, małej Venus. Nigdy później nie byłam już tak zdenerwowana jak wtedy. –A później, pierwszy raz w 2000 roku, pięciokrotnie zwyciężała w The Championships

Dzisiaj nerwy zjadły Kontę. – Grałam przeciwko faworytce publiczności, więc spodziewałam się, że na trybunach będzie bnardzo głośno. Kibice byli za Johanną, ale nie przeciwko mnie – podkreśliła Williams. Dodala, że na korcie nie zwracała na to uwagi, bo interesowała ją tylko piłka. Brawa usłyszała dopiero po ostatniej, wtedy już mogła pozwolić sobie na relaks.

Wspomniała też, jak bardzo tęskni za Sereną (i tę tęsknotę dało się słyszeć w jej głosie). Bo siostra (to co, że młodsza) zawsze ją inspirowała. – Mam nadzieję, że doświadczenie zdobywane przez lata pojutrze zaprocentuje w finale – przynajmniej tym Serena nie musi się dzielić z Venus.

To wszystko Williams mówiła tonem raczej refleksyjnym, bliskim zadumy; innym, niż przed laty. – Jestem tu, gdzie chciałam dziś być. Pukam do drzwi, za którymi czeka kolejny tytuł. Jestem podekscytowana, ale staram się tego nie okazywać, bo przede mną ciągle jeszcze wiele do zrobienia i na tym się koncentruję.

Chyba nie trzeba być prorokiem, aby przewidzieć, że w sobotę trybuny staną murem za Venus Williams.

Korespondencja z Wimbledonu, Artur St. Rolak
 

Historia pewnej porażki. O Kubocie przy nowojorskim stoliku

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Peter Figura

– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – to słowa Łukasza Kubota. Kilka miesięcy temu był w tenisowym piekle, by teraz sięgać raju.

Późny wieczór. Może półtorej, może dwie godziny wcześniej w skwarze na korcie 17 Łukasz Kubot i Alexander Peya przegrali ćwierćfinał US Open z Guillermo Garcią-Lopezem i Pablo Carreno Bustą. W pierwszym secie nie wykorzystali pięciu piłek setowych. W decydującym trzecim Polak serwował o pozostanie. Ale to nie był jego dzień. Odpadli, a jemu po raz drugi uciekł półfinał nowojorskiej lewy Wielkiego Szlema.

„Łukasz Kubot… interview room number” – słyszę przez megafon. Tak się w Nowym Jorku oznajmia, że wzywany tenisista idzie na konferencję. Właściwie to na rozmowę, bo kiedy zawodnik siada w boksach przy biurze prasowym, wiadomo, że tłumów dziennikarzy nie będzie.

– Sam jesteś? – pyta Kubot.
– Tak, sam – odpowiadam.

Jest wyraźnie przybity. Nie ma sensu przywoływać chwytliwych opisów, czy oczy były wilgotne, czy nie. Ton głosu wyrażał wszystko.

– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – zaczyna.

Opowiada o meczu z wyrzutami sumienia. Wie, że był pierwszy set z szansami, ale przede wszystkim ten ostatni gem serwisowy.

– Ja zawaliłem przy ważnych piłkach, a to takie detale, które zadecydowały o zwycięstwie Hiszpanów. Muszę potraktować to jako naukę, wyciągnąć wnioski i iść dalej – opowiada nie zawodnik, który właśnie zadebiutował i po przegranej wyjaśnia, że zbiera doświadczenie i przyjechał po naukę. Mówi to tenisista, która grał w ćwierćfinale Wimbledonu, wygrał w deblu Australian Open. On też musi się wciąż uczyć.

Jestem sam. Jeden jedyny polski dziennikarz. Wciąż siedzimy. Na korcie centralnym ktoś gra, na innych kortach ktoś gra. Zaczyna się robić ciemno. Dyktafon wciąż pracuje, lecą kolejne cyferki. A Kubot przez kilkanaście minut opowiada o porażce, o tym, jak bardzo zawinił.

– Przyznaję otwarcie, że nie poradziłem sobie z presją tego spotkania. Oczywiście, to też głowa, koncentracja, mentalność, może za bardzo chciałem… – nie ukrywa. Mówi momentami łamiącym się głosem. Pytam o plany, ale porażka go gryzie. Wraca do niej. – Nic mnie nie usprawiedliwia. Biorę odpowiedzialność na siebie, grałem słabo, zabrakło mi przysłowiowych jaj w ważnych momentach. I przegraliśmy – przyznaje dosadnie.

W końcu mówię „dziękuję”. Idę w swoją stronę. Łukasz w swoją.

Miał wtedy 34 lata. Teraz z 35 na karku gra sezon, kto wie, czy nie życia. Czy wtedy, pod trybunami Arthur Ashe Stadium wierzył, że taki rok nadejdzie, że jeszcze zagra o mistrzostwo Wimbledonu, pewnie wie teraz tylko on sam. Na pewno ciężko na to pracował. Na to, żeby w sobotę na korcie centralnym przeżywać – mam nadzieję – najpiękniejsze chwile w karierze.

Antoni Cichy