– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – to słowa Łukasza Kubota. Kilka miesięcy temu był w tenisowym piekle, by teraz sięgać raju.
Późny wieczór. Może półtorej, może dwie godziny wcześniej w skwarze na korcie 17 Łukasz Kubot i Alexander Peya przegrali ćwierćfinał US Open z Guillermo Garcią-Lopezem i Pablo Carreno Bustą. W pierwszym secie nie wykorzystali pięciu piłek setowych. W decydującym trzecim Polak serwował o pozostanie. Ale to nie był jego dzień. Odpadli, a jemu po raz drugi uciekł półfinał nowojorskiej lewy Wielkiego Szlema.
„Łukasz Kubot… interview room number” – słyszę przez megafon. Tak się w Nowym Jorku oznajmia, że wzywany tenisista idzie na konferencję. Właściwie to na rozmowę, bo kiedy zawodnik siada w boksach przy biurze prasowym, wiadomo, że tłumów dziennikarzy nie będzie.
– Sam jesteś? – pyta Kubot.
– Tak, sam – odpowiadam.
Jest wyraźnie przybity. Nie ma sensu przywoływać chwytliwych opisów, czy oczy były wilgotne, czy nie. Ton głosu wyrażał wszystko.
– Muszę przyznać, że to był jeden z najtrudniejszych meczów w karierze. Porażki bolą najbardziej, ale też uczą najwięcej – zaczyna.
Opowiada o meczu z wyrzutami sumienia. Wie, że był pierwszy set z szansami, ale przede wszystkim ten ostatni gem serwisowy.
– Ja zawaliłem przy ważnych piłkach, a to takie detale, które zadecydowały o zwycięstwie Hiszpanów. Muszę potraktować to jako naukę, wyciągnąć wnioski i iść dalej – opowiada nie zawodnik, który właśnie zadebiutował i po przegranej wyjaśnia, że zbiera doświadczenie i przyjechał po naukę. Mówi to tenisista, która grał w ćwierćfinale Wimbledonu, wygrał w deblu Australian Open. On też musi się wciąż uczyć.
Jestem sam. Jeden jedyny polski dziennikarz. Wciąż siedzimy. Na korcie centralnym ktoś gra, na innych kortach ktoś gra. Zaczyna się robić ciemno. Dyktafon wciąż pracuje, lecą kolejne cyferki. A Kubot przez kilkanaście minut opowiada o porażce, o tym, jak bardzo zawinił.
– Przyznaję otwarcie, że nie poradziłem sobie z presją tego spotkania. Oczywiście, to też głowa, koncentracja, mentalność, może za bardzo chciałem… – nie ukrywa. Mówi momentami łamiącym się głosem. Pytam o plany, ale porażka go gryzie. Wraca do niej. – Nic mnie nie usprawiedliwia. Biorę odpowiedzialność na siebie, grałem słabo, zabrakło mi przysłowiowych jaj w ważnych momentach. I przegraliśmy – przyznaje dosadnie.
W końcu mówię „dziękuję”. Idę w swoją stronę. Łukasz w swoją.
Miał wtedy 34 lata. Teraz z 35 na karku gra sezon, kto wie, czy nie życia. Czy wtedy, pod trybunami Arthur Ashe Stadium wierzył, że taki rok nadejdzie, że jeszcze zagra o mistrzostwo Wimbledonu, pewnie wie teraz tylko on sam. Na pewno ciężko na to pracował. Na to, żeby w sobotę na korcie centralnym przeżywać – mam nadzieję – najpiękniejsze chwile w karierze.
Antoni Cichy