Wimbledon: seria z „kałacha”

/ Antoni Cichy , źródło: Korespondencja z Wimbledonu, foto: AFP

Ponieważ inne portale, nawet te mniej życzliwe, włączyły się do promocji książki „Jestem Isia”, chyba nie ma powodu, aby nie przytoczyć wypowiedzi Agnieszki Radwańskiej na temat dzisiejszej rywalki:

„W sporcie nie można być w formie przez 365 dni w roku – są okresy lepsze i gorsze. Dołki muszą się zdarzyć. Czasem trwają kilka tygodni, czasem kilka miesięcy, a bywa, że cały sezon. Są tenisistki, które wracają do wielkiej formy dopiero po kilku latach – Swieta jest tu świetnym przykładem. Powiedziałabym nawet, że ostatnio gra wręcz lepiej niż dziesięć lat temu, kiedy była druga w rankingu. Cały czas robiła swoje, aż wreszcie coś kliknęło, coś zaskoczyło i Kuzi wyszła z dołka. Weszła na poziom, z którego prędko nie spadnie”.

Już tu, w Londynie, Polka mówiła o Rosjance z sympatią. „To równa babka” – oceniła. Ma podstawy tak sądzić, bo znają się od dawna i nie tylko z widzenia. Od 2007 roku spotkały się na korcie aż 17 razy, w tym dwukrotnie na Wimbledonie. Kuzniecowa wygrywała znacznie częściej, za to w The Championships do dzisiaj był remis.

Dziesięć lat temu spotkały się w trzeciej rundzie. Zaczęły w sobotę, ale w połowie drugiego seta z powodu deszczu nie dało się grać dalej. Nie lało jednak tak strasznie, aby trzeba było wracać na kort w niedzielę, więc wszystkie rozbabrane mecze – w tym Radwańskiej z Szarapową – zostały dokończone w poniedziałek.

Kto by nie chciał mieć wolnej niedzieli… Zadzwonili jednak z redakcji, której już nie ma (tenisklub.pl jeszcze nie było), i poprosili o rozmowę, choćby króciutką, z Radwańską. Klient płaci, klient wymaga… Poszliśmy więc z Krzysztofem Rawą (na co dzień „Rzeczpospolita”, raz na dwa miesiące „Tenisklub”) na korty treningowe, aby się czegoś dowiedzieć. Najpierw spotkaliśmy Kuzniecową i możemy potwierdzić, że to nie tylko równa babka, ale również grzeczna i dobrze wychowana młoda kobieta.

Dopiero po godzinie błąkania się między kortami treningowymi a stołówką dla zawodników w Aorangi, spotkaliśmy całą krakowską rodzinkę. Posadziliśmy Agnieszkę przed dyktafonami i obiecaliśmy, że nie zamęczymy jej pytaniami. Stanęło na czterech.

Czy widziała się pani dziś z Kuzniecową? – brzmiało ostanie.
– Tak. Kiedy się spotkałyśmy, Swieta strzeliła do mnie z rakiety tak, jakby to był karabin. Ja odpowiedziałam strzałem z pistoletu, czyli z wyciągniętych palców. Uśmiechnęłyśmy się do siebie i poszłyśmy każda w swoją stronę.

Tego meczu Rosjanka nie wypuściła z rąk. Rok później Polka zrewanżowała się jej za tę porażkę, po raz pierwszy w karierze grając na korcie centralnym Wimbledonu. Tego szczegółu – jak przyznała – już nie pamięta, nie zapomniała natomiast, że w trzecim secie Kuzniecowa prowadziła aż 4:1.

– 1:4… To nie jest kwestia tego, czy jeszcze wierzyłam w zwycięstwo, czy nie. To czwarta runda Wielkiego Szlema, więc do ostatniej piłki trzeba walczyć o każdy punkt i nie oglądać się na wynik. Nie zastanawiam się nad tym, czy będzie 1:6, czy 6:4. Po prostu gram do końca – tak Radwańska oceniła krytyczny moment tamtego meczu.

Artur Rolak, Korespondencja z Wimbledonu
 

Bastad: zwycięskie otwarcie Majchrzaka

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne, foto: AFP

Kamil Majchrzak od zwycięstwa rozpoczął udział w challengerze w Bastad. Polak pokonał w pierwszej rundzie Juana Ignacio Londero 4:6, 6:2, 6:3. Jeszcze dziś razem z Hubertem Hurkaczem zagra w deblu.

Kamil Majchrzak i Hubert Hurkacz w tym tygodniu zdecydowali się na występ w challengerze w szwedzkim Bastad. Pierwszy miał pewne miejsce w głównej drabince, drugi z sukcesem przebił się przez dwustopniowe eliminacje.

Losowanie Majchrzaka było całkiem korzystne, bo Polak trafił na jednego z niewielu niżej notowanych tenisistów – Juana Ignacio Londero. Argentyńczyk, podobnie jak Hurkacz, musiał w Szwecji grać w eliminacjach. Majchrzak już kiedyś go ograł – w 2016 roku obaj tenisiści mierzyli się w eliminacjach do challengera w Neapolu.

Początek meczu był dobry w wykonaniu Polaka. Już w trzecim gemie nasz tenisista wywalczył przełamanie, a przy stanie 4:2 miał dwie szanse na podwójnego breaka. Nie wykorzystał ich, a na korcie wszystko obróciło się o 180 stopni. Londero sam najpierw odrobił stratę breaka, a później przełamał naszego tenisistę raz jeszcze i niespodziewanie wygrał 6:4.

Później wszystko wróciło już jednak do przyjemnej dla nas normy. W drugiej partii Majchrzak także wywalczył przełamanie w trzecim gemie i choć później wiele gemów było zaciętych, to Polak zapisywał kolejne z nich na swoim koncie. Wynik 6:2 może być jednak nieco mylący – wcale tak łatwo nie było.

W trzecim secie na początku wszystko toczyło się pod dyktando serwujących – do stanu 3:3 nie mieliśmy nawet równowagi. W końcówce Majchrzak okazał się zdecydowanie skuteczniejszy, dwukrotnie przełamując rywala. Dzięki temu wygrał 4:6, 6:2, 6:3 i awansował do drugiej rundy.

W niej zmierzy się z Tristanem Lamasinem lub rozstawionym z numerem trzy Henrim Laaksonenem. Jeszcze dziś Hurkacz i Majchrzak rozegrają wspólnie debla – rywalami będą wspomniany Lamasine i Kimmer Koppejans. Hurkacz w pierwszej rundzie singla zagra we wtorek z rozstawionym z numerem sześć Arthurem de Greefem.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Kamil Majchrzak (Polska) – Juan Ignacio Londero (Argentyna, Q) 4:6, 6:2, 6:3

Wimbledon: jest dobrze, może być tylko lepiej!

/ Magdalena Kornet , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska dziś na korcie nr 3 o 12:30 zagra ze Swietłaną Kuzniecową o szósty ćwierćfinał na Wimbledonie. Faworytką jest Rosjanka, ale Polka nie ma nic do stracenia.

Krakowianka rozpoczęła Wielki Szlem w Londynie z wieloma znakami zapytania. Od początku sezonu zmagała się z kontuzjami i chorobami. Przegrany pojedynek z Lauren Davis w Eastburne był pierwszym i ostatnim spotkaniem „Isi”na trawie przed Wimbledonem.

Każdy kolejny mecz na kortach All England Club jest jednak odpowiedzią Polki, z wykrzyknikiem. Jest dobrze, może być tylko lepiej! Janković, McHalle, Bacsinszky. Trzy nazwiska, trzy wyzwania, trzy mecze. W końcu: trzy wygrane umożliwiające Radwańskiej rozpęd na drodze do pojedynku ze Swietłaną Kuzniecową.

– Uważam, że z każdym kolejnym meczem gram coraz lepiej. Oczywiście nie było łatwo, ale tego rodzaju spotkania dodają pewności, szczególnie z czołowymi tenisistkami. Na pewno te mecze trochę mnie kosztowały, nawet ten pierwszy. Ale to już czwarta runda, zagram z zawodniczką, która prezentuje poziom Top 10 i nie mam nic do stracenia. Mam nadzieję, że będę grała chociaż tak jak dzisiaj albo nawet lepiej – zapowiedziała nasza najlepsza tenisistka po zwycięstwie w III rundzie.

Pojedynek w czwartej rundzie Wimbledonu to osiemnaste spotkanie Radwańskiej i Kuzniecowej. Pierwszy raz skrzyżowały rakiety 10 lat temu, właśnie na londyńskiej trawie. Górą – tak jak w dwunastu z szesnastu kolejnych potyczek – była Rosjanka.

Biorąc pod uwagę historię polsko-rosyjskiej rywalizacji jedno jest pewne: nie będzie miejsca na nudę. W ich ostatnim spotkaniu, podczas WTA Finals, sfrustrowana Rosjanka podczas meczu sięgnęła po nożyczki i ścięła warkocz. Mecz wygrała, „o włos”: 7:5, 1:6 i 7:5. Konfrontacje z Kuzniecową można opisać w dwóch słowach: horrory i dramaty. Aż 10 spotkań potrzebowało do rozstrzygnięcia trzeciego seta. Najczęściej z happy endem dla „Swiety”.

Na wimbledońskiej trawie jest jednak remis: jedno zwycięstwo Rosjanki, jedno Polski. Czas pokazać, kto tu rządzi.

Wimbledon: kiedy cię nie widzą, zapominają o tobie

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Magdalena Rybarikova w marcu była 453. w rankingu WTA, Petra Martić w kwietniu 662. W poniedziałek zagrają w czwartej rundzie Wimbledonu, a jedna awansuje do ćwierćfinału.

Wimbledon ma w sobie aurę wyjątkowości sprzyjającą pisaniu pięknych historii. Rok temu świat zachwycał się Marcusem Willisem, Brytyjczykiem, prawie bankrutem, którego dziewczyna wypchnęła do Londynu na kwalifikacje. Przeszedł je, wygrał w turnieju głównym i zagrał na korcie centralnym z Rogerem Federerem. Szwajcara nawet raz przelobował. Tegoroczny turniej mógł być wspaniałą historią Magdaleny Rybarikovej. Mógł też być piękną historią Petry Martić. Kort, niczym oscarowy scenarzysta, wziął to w swoje ręce i napisał historię ich spotkania w czwartej rundzie. Taką, jakiej poważny producent filmu pewnie by nie przyjął. Bo kogo w ogóle stać na wymyślenie czegoś tak abstrakcyjnego?

Rok niepewności
Ta opowieść jest z pogranicza science fiction. Jeszcze kilka miesięcy temu zarówno Słowaczka, jak i Chorwatka – przed laty 31. i 42. tenisistki globu – zajmowały w rankingu miejsca, które skazywałyby je na grę w kwalifikacjach mocniej obsadzonego turnieju ITF z pulą 25 tysięcy dolarów. Od turnieju wielkoszlemowego dzieliły je tenisowe lata świetlne. Pozycje na listach WTA to jedno, ale obie były rekonwalescentkami. Kobietami po przejściach skłonnych na dobre odebrać chęć do gry, wiarę, nadzieję, nie mówiąc już o motywacji. Rybarikova i Martić ani chęci, ani motywacji, ani wiary i nadziei się nie wyzbyły.

Chorwatka nie grała przez 10 miesięcy, od czerwca 2016 roku do kwietnia 2017. Plecy postanowiły sprawdzić jej silną wolę. – Kiedy doznałam kontuzji, myślałem, że przerwa potrwa dwa miesiące, no, najwięcej trzy. Kiedy minęły trzy, powiedziałam sobie, okej, jeszcze miesiąc. Okej, jeszcze jeden. I jeszcze jeden. Wyszedł z tego cały rok – opowiadała 26-latka ze Splitu. – Zaczęłam wątpić, czy jeszcze kiedykolwiek znów wyjdę na kort. To było dla mnie najtrudniejsze. Gdybym od początku wiedziała, że tyle to potrwa, nie ma problemu. Rok i wracam, z takim przekonaniem byłoby dużo łatwiej. A tak ta niepewność była bardzo, ale to bardzo ciężka – mówiła po turnieju Rolanda Garrosa.

""
Petra Martić już w Paryżu była jedną z bohaterek turnieju (Fot. AFP)

Jeśli teraz w Wimbledonie dokonała czegoś wielkiego, to wtedy w Paryżu jej wyczyn wykraczał daleko poza obszary słowa „wielkie”. Dotrwała do czwartej rundy, a osiem tygodni wcześniej wróciła na kort i była 662. zawodniczką rankingu WTA. Dla niej Wielkim Szlemem był turniej ITF z pulą nagród 25 tys. dol. w Santa Margherita Di Pula. – Byłam strasznie podekscytowana. Kiedy wyszłam na kort, żeby zagrać pierwszy oficjalny mecz po kontuzji, czułam się, jakby to był Wielki Szlem – wspominała. Przeszła kwalifikacje, wygrała rozgrywki, w następnym tygodniu osiągnęła półfinał, pojechała na zawody wyższej rangi do Tunisu – też był półfinał, potem finał w Wiesenbaden i tak trafiła do kwalifikacji Rolanda Garrosa.

Czy ty jeszcze grasz?
Rybarikovą los doświadczył nie mniej niż Chorwatkę. Przez osiem miesięcy walczyła z rywalem dla tenisistki niewdzięcznym – nadgarstkiem. Problemy zdrowotne doświadczały ją zresztą wcześnej. U nas w Polsce miała grać w kwietniu w Katowicach. Wycofała się w sobotę, dzień wcześniej niż jej przeciwniczka Agnieszka Radwańska. W ubiegłorocznym Wimbledonie w pierwszej rundzie przegrała 3:6, 4:6 z Eugenie Bouchard. Potem w sezonie 2016 na kort już nie wyszła.

Przeszła w sumie dwie operacje. Nadgarstka i kolana, które uszkodziła w Trnawie, 30 minut od domu. – Nie byłam w stanie zagrać bekhendu, ale uznałam, że skoro to tak blisko domu, zagram i będę posyłać bekhendowe slajsy. To był błąd. W pierwszym meczu zrobiłam doślig, źle stanęłam, nadwyrężyłam kolano – opowiadała o kontuzji doznanej na własne życzenie. Przez kilka miesięcy zaciskała zęby. – Musiałam być cierpliwa. Kiedy podczas meczu Pucharu Federacji wspierałam nasze tenisistki, reakcje wielu osób były zabawne. Pytali: czy ty jeszcze grasz w tenisa? Myśleli, że już skończyłam z tenisem. Chwilami trudno było tego słuchać. Kiedy ludzie cię nie widzą, zapominają o tobie – przyznała niedawno.

""
Magdalena Rybarikova po zwycięstwie nad Karoliną Pliszkovą (Fot. AFP)

Wróciła dopiero w lutym. Zdążyła spaść na 453. miejsce w rankingu WTA, kiedy odpisano jej punkty za ćwierćfinał Indian Wells. Do połowy kwietnia pięła się bardzo mozolnie w rankingu. Kilka pozycji w górę, to znowu kilka w dół. W pełni się odbudować pozwoliła jej azjatycka ziemia. W ciągu dwóch tygodni w Japonii – najpierw w Gifu, za chwilę w Fukuoce – wygrała turnieje z pulą 80 tys. dol. i 60 tys. dol. Na kortach Rolanda Garrosa doszła do drugiej rundy, a później zaczął się renesans wielkiej formy. Tytuł w Surbiton (pula nagród 100 tys. dol.), półfinał rozgrywek WTA w Nottingham i tytuł w Ilkley (pula nagród 100 tys. dol.). Rybarikova odżyła.

Finał w czwartej rundzie
Obie mają za sobą ścieżki zdrowia. Martić z Londynu wyjechałaby już dawno, gdyby nie jej ambicja, ale i nieporadność Aleksandry Krunić. Serbka w finale kwalifikacji prowadziła z Chorwatką 5:2 i miała sześć piłek meczowych. To już historia. Martić drugi raz z rzędu, zaczynając w eliminacjach, doszła do czwartej rundy. Rybarikova pokonała aspirującą do pozycji liderki rankingu WTA – i wciąż możliwe, że już niedługo tenisistkę numer jeden na świecie – Karolinę Pliszkovą. – To chyba najtrudniejsze losowanie, jakie kiedykolwiek miała w drugiej rundzie turnieju wielkoszlemowego – mówiła przed konfrontacją z Czeszką. Losowanie może było trudne, ale nie dla 28-letniej Słowaczki w tej dyspozycji.

W poniedziałek z Martić zagrają w przedwczesnym finale. Jedna z nich po raz pierwszy w karierze osiągnie ćwierćfinał turnieju wielkoszlemowego. Po miesiącach walki w gabinetach lekarskich, po lekcji cierpliwości i wiary w siebie, po spadku do czwartego, jak nie piątego szeregu. Po sprawiających ból pytaniach, czy jeszcze grają. W poniedziałek takiego nie zada nikt. Jedynym będzie, kto w ćwierćfinale: Martić czy Rybarikova?

Antoni Cichy
 

Fręch jedzie na dwa turnieje WTA

/ Maciej Mikołajczyk, Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Prywatne archiwum Magdaleny Fręch

Magdalena Fręch rozgrywki w Darmstad kończyła z ćwierćfinałem i z drobną kontuzją. Problem z nogą nie powinien pokrzyżować jej planów, a te zakładają występ w dwóch turniejach WTA.

Młoda Polka od kilku tygodni stale utrzymuje się w okolicach 250. miejsca rankingu WTA. W ubiegłym tygodniu udział w turnieju ITF z pulą nagród 25 tys. dol. w Darmstad zakończyła na ćwierćfinale i dopisała do swojego dorobku 9 punktów.

– Uważam, że najlepszy mecz w Darmstadt zagrałam w drugiej rundzie. Niestety każde spotkanie kosztowało mnie bardzo dużo sił ze względu na doskonałą dyspozycje swoich przeciwniczek. W ćwierćfinale nie byłam w stu procentach sprawna, przez co ciężko było mi skupić się na grze. Anelina Kalinina grała natomiast nieprzewidywalnie i bardzo solidnie serwowała – wraca do wydarzeń z Darmstad w rozmowie z Tenisklubem 19-letnia Fręch.

Polce przeszkadzała drobna kontuzja. – Grałam z naciągniętym udem – wyjaśnia. Dolegliwość nie powinna jednak wpłynąć na jej plany. – Mam nadzieję, że mi nie przeszkodzi. Od poniedziałku wracam do treningów – uspokaja Fręch.

To dobra wiadomość, bo łodzianka ma w planie występy w turniejach WTA. Nie licząc Katowic, gdzie mogła liczyć na dzikie karty, tylko raz, w ubiegłym roku, grała w kwalifikacjach zawodów tej rangi w Seulu. – Mam pewne miejsce w kwalifikacjach turniejów WTA w Bukareszcie i Nanchang – odkrywa swój kalendarz jedna z najzdolniejszych polskich tenisistek.

Z Magdaleną Fręch rozmawiał Maciej Mikołajczyk

Brunszwik: trudne losowanie Jerzyka

/ Tomasz Górski , źródło: własne, foto: AFP

Od poniedziałku Jerzy Janowicz będzie walczył w challangerze Sparkassen Open o punkty, które dadzą mu miejsce w głównej drabince US Open. Losowanie nie rozpieściło Polaka, a cel jest jasny: dotrzeć do półfinału.

Jerzy Janowicz szybko po zakończeniu przygody na trawiastych kortach Wimbledonu przeniósł się do Niemiec. W Brunszwiku powalczy o bardzo cenne punkty, które będą mogły zagwarantować start w ostatnim tegorocznym US Open. Za półfinał Polak otrzyma 45 punktów, za ćwierćfinał 25. Sam mówił, że brakuje mu około 30, żeby ze spokojem patrzeć na ogłoszenie listy zgłoszeń do nowojorskiego szlema.

Losowanie postawiło przed Janowiczem bardzo trudne zadanie. W pierwszej rundzie zmierzy się z Uladzimirem Ignatikiem, z którym zmierzył się do tej pory tylko raz i wygrał w 2012 roku bez straty seta podczas rywalizacji w Pucharze Davisa. Faworytem spotkania będzie Jerzyk, który plasuje się obecnie dziesięć lokat wyżej w rankingu ATP. W poniedziałek znajdzie się jeszcze wyżej, bo aktualna lista nie uwzględnia jeszcze 90 punktów wywalczonych w Londynie.

Strome schody dla Janowicza mogą się zacząć w drugiej rudzie. Polak trafił do dolnej część drabinki i już w 1/8 może spotkać się ze specem od gry na mączce, rozstawionym z numerem 2 Thomazem Belluccim lub Gastao Eliasem. Obaj zawodnicy są wyżej notowani od łodzianina. Ewentualnym rywalem w ćwierćfinale będzie Taro Daniel. Japończyka "Jerzyk" dobrze zna. To on wyrzucił naszego zawodnika już w pierwszej rundzie tegorocznego Rolanda Garrosa. W Brunszwiku rewanż za turniej we Francji, jeśli dojdzie do spotkania, byłby wielce pomocny.

W jednej połówce z najwyżej notowanym Polakiem są także Rogerio Dutra da Silva (nr 3) i Norbert Gombos ( nr 6). To jego potencjalni rywale w półfinale.

W górnej części drabinki znaleźli się m.in. Horacio Zeballos (nr 1), Carlos Berlocq (nr 4), Dustin Brown (nr 7) oraz Guido Pella (nr 8).
Turniej jest mocno obsadzony i droga Polaka do głównej drabinki US Open nie będzie prosta.

Rosolska: miałam szczęście w nieszczęściu

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Twitter @AlaRosolska

Alicja Rosolska ma za sobą nieudany występ w Wimbledonie. Warszawiankę w ostatnim czasie nękały problemy zdrowotne, przez co zaliczyła nieudany sezon na trawie. Na zielone korty się jednak nie obraża.

Polka może mówić o sporym pechu. Za zielonej nawierzchni nie odniosła w tym roku żadnego zwycięstwa, ale zdrowie jej nie pomagało. – Sezon na trawie nie był dla mnie szczęśliwy. Podczas pierwszego turnieju w Birmingham byłam przeziębiona, z kolei w Eastbourne w czasie meczu, na początku drugiego seta, skręciłam kostkę i przez pięć dni nie biegałam ani nie trenowałam. Można powiedzieć, że miałam jednak szczęście w nieszczęściu, bo w miarę szybko doszłam do siebie i mogłam na Wimbledonie zagrać – mówi w rozmowie z Tenisklubem 31-letnia tenisistka.

Rosolska w parze z Nao Hibino odpadły już w pierwszej rundzie The Championships. Polsko-japoński duet nie dał rady Mirjanie Lucić-Baroni oraz Andrei Petković, przegrywając z chorwacko-niemieckim deblem 2:6, 6:3, 3:6. – Niestety wyniki nie były dobre, choć ze swojej postawy jestem dość zadowolona. Trenerzy przeciwniczek gratulowali mi udanego spotkania i niezłej gry przy siatce. Niestety, w tym meczu przeciwniczki były lepsze. Obie są znane z ofensywnego stylu i tego dnia popełniały mało błędów, poza tym bardzo dobrze serwowały. Grały niezwykle agresywnie z głębi kortu, często spychając nas do defensywy. Zdobywałyśmy większość punktów atakując i grając dobrze przy siatce – relacjonuje warszawianka.

Rosolska pomimo ostatnich porażek nie traci optymizmu. – Mimo braku dobrych wyników na trawie, bardzo lubię startować na tej nawierzchni i mam nadzieję, że w przyszłym sezonie pójdzie mi znaczniej lepiej – wierzy Polka.

Z Alicją Rosolską rozmawiał Maciej Mikołajczyk

Wimbledon: austriacki kapral na trawie

/ Adam Romer , źródło: , foto: AFP

Przed dwoma tygodniami mało kto znał Sebastiana Ofnera, nawet w jego ojczystej Austrii. 21-latek ze Styrii w ostatniej chwili załapał się do eliminacji najsłynniejszego turnieju świata i jak burza doszedł do trzeciej rundy turnieju głównego. Jak potoczy się teraz jego kariera?

Jest przyzwyczajony do cierpliwości i czekania na swoją szansę. – W wieku 14 lat należał do czołówki młodzików w kraju, ale potem wszyscy go poprzerastali o głowę. Gdy miał 16 lat miał niewiele ponad 160 cm wzrostu i rówieśnicy mu odjechali – opowiadała dziennikarzom mama Sebastiana, która wraz z mężem na Wimbledon dotarła dopiero na piąty mecz syna. Pod okiem rodziców Austriak pokonał w nim w pięciu setach rozstawionego Jacka Socka.

– To niesamowita historia. Zawsze marzył, by zagrać turniej wielkoszlemowy. Gdy po finale challengera w Mestre okazało się, że ma wystarczający ranking, od razu zgłosił się do eliminacji na Wimbledonie, choć nigdy nie grał wcześniej na trawie – relacjonowali rodzice, dla których sama wizyta na terenie All England Lawn Tennis Club była niespodzianką. „Przylecieliśmy, bo nikt nie przypuszczał, że Sebastian zajdzie tak daleko” – przyznawali w rozmowie z dziennikarzami po meczu z Sockiem.

Sebastian zawsze miał smykałkę do sportu. Zaczynał od piłki, potem przerzucił się na tenisa, który stał się jego pasją. Zadziwiające, w rodzinnym domu żadnych sportowych tradycji nie było. Ani rodzice, ani starszy brat nie uprawiali żadnego sportu. – Oczywiście, jak to u nas wszyscy jeżdżą na nartach, ale tenis… nie nikt z nas nie gra – mówiła pani Ofner.

Sebastian dość szybko powędrował do szkoły sportowej z internatem pod Wiedniem, gdzie trenują najlepsi austriaccy młodzi tenisiści. Centrum w Suedstadt, to miejsce gdzie trenują kadry Austriackiego Związku Tenisowego, ale także ze swoimi podopiecznymi pracuje Guenther Bresnik, trener nowej gwiazdy austriackiego tenisa – Dominika Thiema (i od niedawna także Jerzego Janowicza). Głównym trenerem młodego Ofnera jest obecnie ojciec Dominika – Wolfgang Thiem.

""
Sebastian Ofner w meczu z Jackiem Sockiem. (Fot. AFP)

– Rodzice uznali, że tenis jest ważny, ale nie najważniejszy i najpierw miałem skończyć szkołę. Właściwie na poważnie, po sześć godzin dziennie, trenować zacząłem po maturze – mówił sam zainteresowany po zwycięstwie z Sockiem. Wtedy też okazało się kto jest głównym sponsorem młodego Austriaka.

– Od dwóch lat jestem żołnierzem kontraktowym. Mam teraz stopień kaprala, a armia wspiera mnie i pomaga w karierze – wyjaśniał Ofner dlaczego jedną z naszywek reklamowych na jego stroju jest znak armii austriackiej. Zaskoczenia nie kryli licznie obecni na konferencji prasowej niemieccy dziennikarze, dla których wsparcie armii w tenisie jest czymś zupełnie nowym. – Biatlon, sporty zimowe, może lekka atletyka tak, ale tenis? To niespotykane – dziwili się Niemcy.

Ofner z zaskakującym, jak na 21-latka, luzem opowiadał o innych aspektach swojej błyskawicznej kariery na Wimbledonie. Gdy dotarł na Roehampton, przed pierwszym meczem w eliminacjach, udało mu się potrenować zaledwie dwie godziny, bo potem spadł deszcz. Okazało się, że trawa wyjątkowo mu przypasowała. – Dobrze serwuję, co jest ważne na trawie, mam pewny bekhend, trochę się martwiłem o forhend, ale dałem radę – żartował Austriak, który pierwszy pięciosetowy mecz rozegrał już w decydującej fazie eliminacji, gdy wybronił się ze stanu 0-2 w setach.

– Chyba się nie spodziewałem, że zajdę tak daleko, bo zabrałem tylko dwa komplety strojów, ale jakoś dałem radę. Jak awansowałem do turnieju głównego, to za bon prezentowy kupiłem sobie w sklepie na Wimbledonie nową białą bluzę i jest ok – opowiadał ze swadą. O tym, że nie ma kontraktu sprzętowego nawet nie musiał dodawać, bo wszystko co zakładał na mecze było „od Sasa do Lasa” – koszulka Asics, spodenki Erima, skarpetki Puma, buty Babolat. Najważniejsze było, że wszystko zgodnie z regułami najstarszego turnieju tenisowego – białe.

""
Sebastian Ofner podczas spotkania z Alexandrem Zverevem. (Fot. AFP)

Austriak żartował też ze swojego podobieństwa do występującego przed laty pop gwiazdy sceny (nie tylko austriackiej) Falco. Autor „Rock me Amadeus” był swego czasu na listach przebojów połowy Europy, a Ofner ze swoją fryzurą i wyrazem twarzy jest łudząco do niego podobny.
Zainteresowanie niemieckich dziennikarzy Ofnerem nie było przypadkowe. W trzeciej rundzie grał bowiem z najzdolniejszym 20-latkiem w tourze Saszą Zwierewem. Obaj mieli z sobą już do czynienia w młodszych kategoriach wiekowych.

– Wydaje mi się, że Sebastian był w reprezentacji Davis Cup Junior, z którą graliśmy, ale był zawodnikiem rezerwowym i nie grał ani singla, ani debla – opowiadał Zwierew przed ich pierwszym dorosłym meczem. Tak samo pamiętał to też Ofner, dla którego już wtedy Zwierew był gwiazdą.

– Po prostu inaczej się rozwijaliśmy – mówił Austiak. Dziś ciągle to Niemiec ma przewagę i w meczu trzeciej rundy nie dał austriackiemu kapralowi szans, wygrywając pewnie w trzech setach. Ofner podchodzi do tego jednak ze spokojem. – Mam czas, mam wsparcie i liczę, że teraz po występie w Londynie dostanę kolejnych parę szans w turniejach w Austrii. Może w Kitzbuhel, może w wiedeńskiej Stadthalle. Zobaczymy – zastanawiał się 21-latek, który dzięki pięciu wygranym meczom na Roehampton i Wimbledonie przeskoczy z miejsca nr 217 w okolice 152.

– Nikt z nas się tego nie spodziewał. Przynajmniej nie w takim tempie. Ale to nie jest ostatnie słowo Sebastiana. Tego akurat jestem pewna – prorokuje mama Sebastiana Ofnera. A wszyscy w kraju gór i narciarzy zastanawiają się jak daleko zajdzie chłopak z Bruck an der Mur. Pewne na razie jest, że na trawie gra już lepiej niż jego krajan ze Styrii – Thomas Muster. Były lider rankingu ATP i mistrz Rolanda Garrosa z 1995 roku nigdy nie wygrał meczu na wimbledońskiej trawie.

Adam Romer, Wimbledon

Wimbledon: Radwańska na trójce

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: AFP

Agnieszka Radwańska mecz ze Swietłaną Kuzniecową zacznie o 12:30 czasu polskiego w poniedziałek. Polka o ćwierćfinał zagra na korcie numer 3.

Znamy już plan gier na poniedziałek. Dzień, w którym Radwańska spróbuje pokonać odwieczną rywalkę Kuzniecową i awansować do ćwierćfinału.

Krakowianka w sobotę podczas pomeczowej konferencji przewidywała, że na korcie centralnym po raz kolejny nie zagra, ale może wyjdzie na "dwójkę" lub "jedynkę", na której występowała sporadycznie. Przydzielono jej "trójkę".

Pojedynek Radwańska – Kuzniecowa będzie pierwszym, czyli rozpocznie się o 12:30, na korcie numer 3. W następnych dwóch meczach na tym obiekcie zmierzą się Caroline Wozniacki z Coco Vandeweghe i Dominic Thiem z Tomasem Berdychem.

Wimbledon: polski duch walki

/ Anna Niemiec , źródło: wtatennis.com, foto: AFP

W sobotę stawkę 16 najlepszych tenisistek tegorocznej edycji The Championships uzupełniły zawodniczki z górnej części turniejowej drabinki. Spod noża uciekły Angelique Kerber i Caroline Wozniacki.

Liderka światowego rankingu i 26-latka urodzona w Odense pokonały odpowiednio Shelby Rogers i Anett Kontaveit. Przebieg obydwu spotkań był bardzo podobny. Niżej sklasyfikowane z tenisistek wygrały pierwsze sety, a w drugich wypracowały sobie przewagę „breaka” i wydawało się, że pewnie zmierzają do zwycięstwa. Zawodniczki polskiego pochodzenia nie zamierzały się jednak poddawać. Obie odrobiły stratę przełamania, doprowadziły do tie-breaków, w których zachowały więcej zimnej krwi i wyrównały stan rywalizacji. W decydujących odsłonach spotkania doświadczenie Kerber i Wozniacki wzięło górę i to ona awansowały do czwartej rundy londyńskich zawodów.

– W drugim secie przegrywałam 2:4 i ona miała chyba piłkę, żeby podwyższyć prowadzenie – przypomniała po meczu reprezentantka naszych zachodnich sąsiadów. – Długo nie mogłam znaleźć swojego rytmu gry w tym spotkaniu, a ona grała bardzo dobrze od pierwszego punktu. Uderzała piłki bardzo mocno. W drugim secie zaczęłam trochę lepiej czuć piłkę, ale kluczem do zwycięstwa było to, że nawet na chwilę się nie poddałam i cały czas walczyłam, bez względu na to jaki wynik był na tablicy.

Następną rywalką ubiegłorocznej finalistki będzie Garbine Muguruza, która oddała tylko cztery gemy Soranie Cirstei. Z kolei Wozniacki zmierzy się z Coco Vandeweghe, która wyrzuciła z turnieju rodaczkę, Alison Riske.

O miejsce w ćwierćfinale powalczą również Petra Martić i Magdalena Rybarikova, która po wyeliminowaniu Karoliny Pliszkovej poszła za ciosem i straciła tylko trzy gemy w meczu przeciwko Lesii Curenko.
 


Wyniki

Druga runda
Agnieszka Radwańska (Polska, 9) – Timea Bacsinszky (Szwajcaria, 19) 3:6 6:4 6:1
Angelique Kerber (Niemcy, 1) – Shelby Rogers (USA) 4:6 7:6(2) 6:4
Caroline Wozniacki (Dania, 5) – Anett Kontaveit (Estonia) 3:6 7:6(3) 6:2
Swietłana Kuzniecowa (Rosja, 7) – Polona Hercog (Słowenia, Q) 6:4 6:0
Garbine Muguruza (Hiszpania, 14) – Sorana Cirstea (Rumunia) 6:2 6:2
Coco Vandeweghe (USA, 24) – Alison Riske (USA) 6:2 6:3
Petra Martić (Chorwacja, Q) – Zarina Dijas (Kazachstan, WC) 7:6(6) 6:1
Magdalena Rybarikova (Słowacja) – Lesia Curenko (Ukraina) 6:2 6:1