Kubot – on umrze bez tenisa

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: AFP

– Znajdziesz chwilę na rozmowę?
– Dla ciebie zawsze. Tylko zrobię trening.

Trening to dla niego świętość. Będąc dzieckiem, codziennie wstawał na treningi o piątej rano. Brał rakietę, wsiadał na rower i jechał na salę gimnastyczną w Lubinie, gdzie ciężko pracował na sukces. Jak się później okazało – ten rower zaprowadził go na światowe korty, na których gra do dzisiaj. Na korcie zawsze daje z siebie sto procent. On po prostu nie może żyć bez tenisa. Tak było również w Madrycie.

Caja Magica. Sobota, godzina 17:45. Już za chwilę spotkam się z Łukaszem Kubotem. Na Estadio Manolo Santana wciąż trwa pojedynek Nadala z Dżokoviciem. Na trybunach spotkać można wiele gwiazd. Hiszpańska aktorka Paz Vega, były trener m.in. Sevilli i Realu Madryt, Juande Ramos, legenda „Królewskich”, Raúl González Blanco. Są też koszykarze oraz piłkarze Los Blancos z Cristiano Ronaldo na czele. Tymczasem nieopodal kortów bocznych jest już Łukasz Kubot. Polak i Brazylijczyk awansowali właśnie do finału gry podwójnej Mutua Madrid Open. Jednak on wcale się nie cieszy. Dla niego był to po prostu kolejny dzień w biurze. Potwierdziło się, że do Madrytu przyjechał w jednym celu. Po zwycięstwo.

Zawsze podziwiałem w nim to, że jest prawdziwą oazą spokoju. Jakby urodził się bez układu nerwowego. Na początek bardzo komplementował swojego deblowego partnera, Marcelo Melo. – Staramy się wykorzystać jego atuty, czyli niesamowite warunki fizyczne. Marcelo to strasznie wysoki zawodnik, który bardzo dobrze kryje siatkę, ma świetny serwis, a przede wszystkim jest bardzo spokojny na korcie, jak i poza nim.

Kiedy zapytałem o to, z którym deblowym partnerem grało mu się najlepiej, Polak pokazał, że jest urodzonym dyplomatą: – Uważam, że nie mogę tak powiedzieć, który był najlepszy, a który gorszy. Z każdym z nich dużo się nauczyłem, dużo wyciągnąłem. Z każdym były słabsze i lepsze momenty. Ale nie mogę powiedzieć, z którym czułem się najlepiej na korcie. Moim zdaniem to jest biznes i rozliczają nas wyniki. Z Lindstedtem wygraliśmy Australian Open, z Marachem byliśmy dwa razy w turniejach Masters ATP World Tour Finals. Z wieloma zawodnikami bardzo różnie się czułem, dostosowywałem do nich taktykę do gry. Z Marachem graliśmy z tyłu, z Lindstedtem chodziliśmy do przodu, z Tipsareviciem też parę turniejów graliśmy z tyłu kortu, z Marcinem więcej turniejów rozegrałem na stronie forhendowej. Cały czas łapałem doświadczenie i starałem się wyciągnąć z tego coś najlepszego, ale i tak na koniec dnia rozliczają nas wyniki.

Dokładnie w tym momencie z kortu Estadio Manolo Santana wyszedł Cristiano Ronaldo. Portugalczyk wracał z meczu Nadala z Dżokoviciem, był tuż za plecami Łukasza Kubota. Podczas gdy stojący przy barierkach kibice głośno skandowali imię piłkarza i prosili o autograf, Polak pozostał niewzruszony. Ani na moment się nie odwrócił, dalej z niezwykłym przejęciem odpowiadał na moje pytania. Ponownie zaimponował profesjonalizmem.

35-latek ocenił także szanse na zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym. – Pracujemy cały czas. Wiadomo, że dziś mamy jeden z najlepszych wyników świata. Zbliża się turniej Roland Garros, zbliża się Wimbledon. Jeszcze mamy trzy turnieje Wielkiego Szlema w tym roku, na pewno będą jakieś przygotowania pod to. Ale dzisiaj jesteśmy w Madrycie i koncentrujemy się na grze w Mutua Madrid Open. – Tutaj dała o sobie znać jego pokora oraz skromność.

Nazajutrz Łukasz Kubot zrobił swoje. Razem z Marcelo Melo zagrali koncertowo i zostali nowymi królami kortów Caja Magica. W finale pokonali Francuzów 7:5, 6:3. Polak na madryckiej mączce czuł się jak ryba w wodzie. Był najlepszym zawodnikiem deblowego turnieju, swoimi akcjami wprawiał publiczność w ekstazę. Po ostatniej piłce utonął w objęciach Brazylijczyka, a następnie tradycyjnie odtańczył kankana. Trofeum odebrał z rąk legendarnego Manolo Santany. Już wtedy wiedziałem, że nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i w tym sezonie da nam wiele radości. Reszta jest historią. Piękną historią.

Bukareszt: Magdalenie Fręch zabrakło świeżości

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Bella Cup

Magdalena Fręch zakończyła we wtorek przygodę z turniejem rangi WTA w Bukareszcie. Polka odpadła w pierwszej rundzie po zaciętym, trzysetowym boju z dużo wyżej notowaną Danką Kovinić.

Fręch mimo porażki pokazała się w Rumunii z bardzo dobrej strony, przechodząc przez trzystopniowe kwalifikacje. Po zwycięstwach nad Anastazją Piwowarową, Varatchayą Wongteanchai oraz Teną Lukas po raz pierwszy zakwalifikowała się do turnieju WTA. W rozgrywkach tej rangi już grała, ale wcześniej tylko z dziką kartą.

We wtorek łodzianka nie zdołała pójść za ciosem. Przeszkodą nie do przejścia okazała się dla niej sklasyfikowana na 125. miejscu w rankingu WTA Kovinić. Młoda łodzianka przegrała z reprezentantką Czarnogóry 3:6, 7:5, 3:6. Mimo przegranej zasłużyła na słowa pochwały. Ambitna gra pozwoliła jej doprowadzić do trzeciego seta, choć w drugim rywalka miała dwie piłki meczowe.

– Całe spotkanie było na styku. Mojej zawodniczce zabrakło przede wszystkim świeżości. Jej serwis zszedł poniżej 60 procent, a w końcówce spotkania nie była już w stanie wypracować pozycji na nogach do uderzenia. Kovinić zagrała niezwykle agresywnie, zero-jedynkowo i trafiała, a Magda na skutek skumulowanego zmęczenia nie była już w stanie skutecznie odpowiedzieć – relacjonuje Tenisklubowi trener Polki, Andrzej Kobierski.

Fręch w starciu z Kovinić pokazała charakter i wielką wolę walki, – Magda obroniła dwie piłki meczowe przy stanie 4:5 w drugim secie i podaniu przeciwniczki. Trzy mecze dzień po dniu mają jednak znaczenie i robią różnicę. Mimo dzisiejszej porażki, to po tym turnieju wyraźnie widać że moja podopieczna ciągle robi postępy i zbliża się do miejsca w najlepszej „200”, a taki właśnie cel postawiliśmy sobie na koniec roku – mówi trener 19-letniej Polki.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Danka Kovinić (Czarnogóra) – Magdalena Fręch (Polska, Q) 6:3, 5:7, 6:3

Dembek: Rosol? Kilka lat temu oglądałem w telewizji, jak wygrywał z Nadalem

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Poznań Open

Michał Dembek został bohaterem drugiego dnia challengera w Poznaniu. Został sprawcą największej niespodzianki, pokonując rywala z trzeciej „setki” rankingu ATP. Kolejnego rywala zna dobrze… z telewizji.

Nasz rodak przed spotkaniem z Yannikiem Reuterem był skazywany na pożarcie, ale nie zamierzał składać broni. Zaprezentował się zdecydowanie lepiej od 280. singlisty świata i wygrał 6:4, 6:2. To była największa niespodzianka wtorku na kortach w Poznaniu.

– Bardzo się cieszę, że w końcu udało mi się wygrać mecz. Od października nie punktowałem, ale byłem cierpliwy, ciężko pracowałem i się nie poddawałem. Wierzyłem, że w końcu nastąpi przełom i to dzisiejsze zwycięstwo na pewno doda mi pewności siebie – powiedział po meczu Dembek.

Mimo zaskakującego zwycięstwa 19-latek uważa, że wciąż stać go na jeszcze więcej. – Grałem solidnie, bez większych wahań, byłem skoncentrowany od początku do końca i to zaprocentowało. Czuję, że nie pokazałem swojego najlepszego tenisa. Oznacza to, że mam ciągle rezerwy, co napawa mnie optymizmem. Nie muszę grać tzw. „życiówki ", żeby pokonywać dużo wyżej notowanych rywali – mówił nam Dembek.

Polak po zwycięstwie nad Belgiem nie zamierza spoczywać na laurach. – W czwartek gram z Lukasem Rosolem, którego kilka lat temu oglądałem w telewizji, jak wygrywał na Wimbledonie z Rafaelem Nadalem, a teraz stanę z nim po drugiej stronie siatki. Postaram się wyjść na kort i zagrać odważnie, bez przesadnego respektu i sprawić kolejną niespodziankę – powiedział 19-latek.

Poznań Open: mocne otwarcie Janowicza, nieudany rewanż Hurkacza

/ Oskar Sozański , źródło: własne, foto: Poznań Open

Jerzy Janowicz pokonał Hiszpana Jaume Munara 7:6(1), 6:2 i awansował do drugiej rundy challengera Poznań Open. Nie powiodło się natomiast innemu z Polaków. Hubert Hurkacz przegrał z Francuzem Jonathanem Eysserickiem 3:6, 4:6 i odpadł z turnieju.

Dla Janowicza było to pierwsze spotkanie w Poznaniu od pięciu lat. Wówczas wygrał cały turniej. Pojedynek lepiej rozpoczął nasz reprezentant, który już w drugim gemie wykorzystał break pointa, a następnie wyszedł na prowadzenie 3:0. Gdy wydawało się, że Janowicz jest na dobrej drodze do zwycięstwa w pierwszym secie, Munar niespodziewanie wrócił do meczu. Hiszpan zaliczył przełamanie powrotne i przy swoim podaniu wyrównał na 3:3. Kolejne gemy wygrywali serwujący, dlatego też konieczne było rozegranie tie-breaka. W nim Polak nie pozostawił rywalowi złudzeń, zwyciężył 7:1. Triumf w pierwszym secie dodał mu pewności.

W drugiej odsłonie Janowicz dwukrotnie przełamał Munara i prowadził 4:0. Ostatecznie wygrał 7:6(1), 6:2. W drugiej rundzie Poznań Open zmierzy się z Portugalczykiem Goncalo Oliveirą, który w dwóch setach rozprawił się z Czechem Petrem Michnevem 6:2, 6:4.

Tuż po spotkaniu Janowicza, na korcie centralnym pojawił się Hubert Hurkacz. Polak skrzyżował rakiety z Francuzem Jonathanem Eysserickiem. Był to rewanż za mecz w pierwszej rundzie challengera Wrocław Open. Wtedy po wyrównanej batalii lepszy okazał się Francuz 6:2, 5:7, 7:5.

Reprezentant Trójkolorowych zaczął świetnie. W drugim gemie przełamał Hurkacza, a w kolejnym prowadził już 3:0. To nie załamało jednak naszego reprezentanta, który doprowadził do remisu 3:3. O losach pierwszej partii zdecydował ósmy gem. Francuz wykorzystał break pointa, wygrał swoje podanie i seta 6:3. W drugiej odsłonie ponownie doszło do trzech przełamań. Eysseric wyszedł na prowadzenie 2:0, ale Polak znowu wrócił do meczu i wyrównał stan seta. Rozstrzygający okazał się niezwykle wyrównany dziewiąty gem. Hurkacz stracił swoje podanie, a po chwili przegrał całe spotkanie 3:6, 4:6.

W drugiej rundzie challengera Poznań Open zobaczymy trzech Polaków. Awans oprócz Janowicza uzyskali Michał Dembek i Kamil Majchrzak.


Wyniki

Pierwsza runda singla
Jerzy Janowicz (Polska, 4) – Jaume Munar (Hiszpania) 7:6(1), 6:2
Jonathan Eysseric (Francja) – Hubert Hurkacz (Polska, WC) 6:3, 6:4

Poznań: Dembek i Majchrzak w drugiej rundzie

/ Maciej Pietrasik , źródło: własne/informacja prasowa Poznań Open, foto: Paweł i Piotr Rychter/Poznań Open

Michał Dembek i Kamil Majchrzak jako pierwsi Polacy awansowali do drugiej rundy Poznań Open. Ta sama sztuka nie udała się niestety Andriejowi Kapasiowi.

Michał Dembek w meczu z Yannikiem Reuterem nie był faworytem. Polak w challengerach grywał głównie wtedy, gdy dostawał "dzikie karty". W Poznaniu grał po raz trzeci i jak dotąd nie przebrnął pierwszej rundy. Dziś wszystko się zmieniło.

Od początku meczu Dembek zyskiwał pewność siebie na korcie. Przede wszystkim pilnował własnego serwisu, a w siódmym gemie wywalczył przełamanie, które wystarczyło, aby wygrał pierwszą partię 6:4.

Drugą odsłonę Polak zaczął jeszcze lepiej, od razu przełamał rywala i choć Reuter doprowadził do remisu 2:2, to Dembek odpowiedział w najlepszy możliwy sposób. Wygrał cztery gemy z rzędu i cały mecz – 6:4, 6:2.

– Szczerze mówiąc, spodziewałem się trudniejszego meczu. Dzisiaj zagrałem wreszcie tak, jak odsiebie oczekuję, stąd wynik taki, jak powinien być. W końcu udało się przebrnąć tę pierwszą przeszkodę. W meczach z takimi rywalami, którzy są znacznie wyżej sklasyfikowani w rankingu, nie ma się nic do stracenia. Wyszedłem dzisiaj z nastawieniem takim jak zawsze: chcę wygrać. I udało się to osiągnąć – powiedział po meczu Dembek.

Równie zadowolony nie mógł być niestety Andriej Kapaś. Początek meczu z Pedją Krstinem był jednak dobry dla Polaka – od razu przełamał rywala i utrzymał przewagę do końca, wygrywając 6:4.

Serb odpowiedział pięcioma wygranymi gemami z rzędu na początku drugiej partii i o wszystkim rozstrzygnął trzeci set. Ten był najbardziej zacięty ze wszystkich, ale w końcówce lepszy okazał się Krstin. Przy stanie 4:4 Serb zdobył decydujące przełamanie i wygrał cały mecz 4:6. 6:1, 6:4.

Humory polskim kibicom poprawił szybko Kamil Majchrzak. Rywalem naszego tenisisty był Sanjar Fajziew z Uzbekistanu. I choć na początku Majchrzak grał trochę nerwowo, to szybko opanował emocje i przejął kontrolę nad wydarzeniami na korcie.

Efekt był najlepszy z możliwych – dwa przełamania w pierwszym secie i jedno w drugim wystarczyło, aby Majchrzak wygrał cały mecz 6:2, 6:4 i awansował do drugiej rundy. W niej w środowym meczu dnia zmierzy się z Guido Andreozzim. Plany Polak ma naprawdę ambitne.

– Od początku dobrze serwowałem i pilnowałem swoich gemów serwisowych. Wiedziałem, że gdy pojawią się szanse przy jego serwisach, to muszę je bezwzględnie wykorzystywać. W pierwszym secie udawało się to perfekcyjnie. Ja tu przyjechałem, żeby zrobić taki ranking, który pozwoli zagrać w kwalifikacjach Wielkiego Szlema. Muszę jednak dotrzeć minimum do półfinału.


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Michał Dembek (Polska, WC) – Yannik Reuter (Belgia) 6:4, 6:2
Pedja Krstin (Serbia) – Andriej Kapaś (Polska, WC) 4:6, 6:1, 6:4
Kamil Majchrzak (Polska) – Sanjar Fajziew (Uzbekistan) 6:2, 6:4

Poznań: porażka Rajskiego, miłe niespodzianki w deblu

/ Michał Jaśniewicz , źródło: własne, foto: Paweł i Piotr Rychter/Poznań Open

Maciej Rajski nie zdołał sprawić niespodzianki i w pierwszej rundzie challengera Poznan Open przegrał z hiszpańskim „weteranem” Rubenem Ramirezem Hidalgo 4:6, 1:6. Nasi reprezentanci bardzo udanie rozpoczęli natomiast rywalizację deblową.

26-letni Rajski jako jedyny polski tenisista zdołał przejść eliminacje poznańskiego challengera. Na tym jednak dobra passa się skończyła. Pochodzący z Piotrkowa Trybunalskiego tenisista nie miał łatwego losowanie, gdyż trafił na rozstawionego z „siódemką” Ramireza Hidalgo. 39-letni Hiszpan plasuje się aktualnie na 187. miejscu w rankingu ATP, ale w przeszłości był nawet w czołowej pięćdziesiątce.

Do Poznania Ramirez Hidalgo przyjechał mając na koncie serię dziewięciu kolejno przegranych spotkań. Dziesiątego „ciosu” nie zdołał jednak dzisiaj zadać Rajski. Hiszpan już w pierwszym gemie doprowadził do przełamania i przewagę utrzymał do końca seta. W drugiej partii wydarzenia potoczyły się jeszcze szybciej, gdyż nasz reprezentant zdołał zapisać na swoje konto tylko gema. Spotkanie trwało pięćdziesiąt siedem minut.

– Wejście do turnieju głównego to cel minimum, który zrealizowałem. Natomiast chciałem pokazać dziś wyższy poziom tenisa. Niestety, nie udało się – ocenił Maciej Rajski.

W pozostałych dwóch dzisiejszych spotkaniach singlowych również nie doszło do niespodzianek. Najwyżej rozstawiony Casper Ruud pokonał posiadacza „dzikiej karty” Victora Vlada Corneę 6:2, 6:3. Występujący z „trójką” Adam Pavlasek ograł zaś kwalifikanta Jonathana Mridha 7:5, 6:2.

Miłą niespodziankę w deblu sprawili natomiast Michał Dembek oraz Maciej Smoła. Polacy wyeliminowali rozstawionych z numerem trzy Jonathana Eysserica oraz Andre Ghema. wygrywając 3;6, 6:3, 10-2. Do ćwierćfinału awansowali również Hubert Hurkacz i Szymona Walków, którzy w sesji wieczornej ograli Danilo Kaleniczenkę oraz Pedję Krstina 6:3, 4:6, 10-8.

Ekscytująco zapowiada się na kortach Olimpii wtorek. Na głównej arenie zmagań wystąpią Jerzy Janowicz, Kamil Majchrzak, Hubert Hurkacz, Andriej Kapaś, a także Michał Dembek. Początek rywalizacji o godzinie 10:30 (pełen plan wtorkowych spotkań dostępny jest TUTAJ).


Wyniki

Pierwsza runda singla:
Maciej Rajski (Polska, Q) – Ruben Ramirez Hidalgo (Hiszpania, 7) 6:4, 6:1
Casper Ruud (Norwegia, 1) – Victor Vlad Cornea (Rumunia) 6:2, 6:3
Adam Pavlasek (Czechy, 3) – Jonathan Mridha (Szwecja, Q) 7:5, 6:2

Pierwsza runda debla:
M. Dembek, M. Smoła (Polska, WC) – J. Eysseric, A. Ghem (Francja, Brazylia, 3) 3:6, 6:3, 10-2
H. Hurkacz, S. Walków (Polska, WC) – D. Kaleniczenko, P. Kristin (Ukraina, Serbia) 6:3, 4:6, 10-8

Ranking WTA: Pliszkova nową liderką, Radwańska pozostaje w Top 10

/ Magdalena Komet , źródło: własne, foto: AFP

Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta – to krótkie zadnie najlepiej oddaje sytuację w czołówce rankingu WTA. Po ćwierćfinale Wimbledonu nastąpiła rotacja w Top 3 – ma tronie liderki zadebiutowała Karolina Pliszkova, za jej plecami plasuje się Simona Halep, zaś na trzecie miejsce spadła Angelique Kerber.

Do czwartej rundy Wielkiego Szlema walka rozgrywała się między Niemką a Rumunką. Wówczas Kerber przegrała z Garbine Muguruzą i nie obroniła punktów za zeszłoroczny występ w finale. Zmiana na fotelu liderki była pewna. Główną kandydatką do nr 1 była Halep.

Mimo przegranej w drugiej rundzie z Magdaleną Rybarikovą, to Czeszka objęła tron. Wszystko za sprawą Johanny Konty, która w walce o półfinał pokonała numer dwa rankingu WTA. Brytyjka zadebiutowała na 4. miejscu.

TOP 5 zamyka wielkoszlemowa mistrzyni – Garbine Muguruza. Hiszpanka skoczyła o 10 oczek. Jej finałowa rywalka – Venus Williams awansowała z 11. na 9. pozycję, wyprzedzając Agnieszkę Radwańską.

Polka niezmiennie zajmuje dziesiąte miejsce w rankingu. Jej pogromczyni z czwartej rundy – Swietłana Kuzniecowa pozostaje na 8 pozycji. Top 10 opuściły Serena Williams (obecnie 15.) i Słowaczka Dominika Cibulkova (11.).

Ogromny skok zanotowała pogromczyni, Pliszkovej- Magdalena Rybarikova, która sensacyjnie dotarła do półfinału Wimbledonu. Czeszka przeskoczyła aż o 54 oczka i obecnie sklasyfikowana jest na 33. miejscu.

Powracająca na kort Vicotria Azarenka jest 201.

Mimo wczesnej porażki na londyńskiej trawie, po Wimbledonie, Magda Linette pozostaje 78. rakietą świata i ma pewne miejsce w turnieju głównym US Open. Do szóstej setki awansowały polskie juniorki – Maja Chwalińska i Iga Świątek. Życiowy ranking w grze podwójnej poprawiła Alicja Rosolska – skoczyła o 2 oczka i jest obecnie 31.

W klasyfikacji „Race”, prowadzi Simona Halep. wyprzedza Pliszkovą i Muguruzę. Radwańska jest 31. (poprzednio 40.).

Wszystkie rankingi WTA i ATP można sprawdzić TUTAJ.

Ranking ATP: Federer wrócił na podium; Kubot najwyżej w karierze

/ Tomasz Górski , źródło: atptennis.com/własne, foto: AFP

Roger Federer po jedenastu miesiącach przerwy powrócił na trzecie miejsce w rankingu. Dodatkowo zapewnił sobie bilet na turniej ATP Finals. Jerzy Janowicz po Wimbledonie i challengerze w Brunszwiku awansował na 107. lokatę.

Na pozycji lidera rankingu ATP pozostaje cały czas Andy Murray. Za jego plecami, ze stratą niespełna trzystu punktów plasuje się Rafael Nadal. Jednak to nie oni są od wczoraj na ustach wszystkich kibiców tenisa. Roger Federer we wspaniałym stylu, bez straty seta, triumfował na kortach All England Clubu. Dzięki czemu awansował o dwie pozycji. Powrót na „pudło” zajęło mu jedenaście miesięcy. Ostatni raz tak wysoko był 15.08.2016 roku. Choć wiadomo, że ambicje Szwajcara są zdecydowanie większe. Po tegorocznych występach nie tylko w marzeniach może myśleć o powrocie na szczyt, z którego spadł w październiku 2012.

W najlepszej dziesiątce, na piątą pozycję zsunął się Stan Wawrinka, a na dziewiątą Milos Raonic. Małe skoki zaliczyli natomiast Dominic Thiem, Kei Nishikori i Grigor Dimitrov. Jedni z bohaterów rywalizacji podczas drugiego tygodnia na Wimbledonie: Gilles Muller i Sam Querrey awansowali tuż za „Top 20”. Reprezentant Luksemburga ulokował się na dwudziestym drugim, najwyższym w karierze, miejscu. A pogromca Andy’ego Murraya jest 23. Pierwszy raz do najlepszej setki wkroczyli Marton Fucsovics i Henri Laaksonen. Węgier jest 99. a Szwajcar 100.

W klasyfikacji zliczający punkty tylko za trwający sezon na szczycie panuje Nadal, tuż za nim jest Roger Federer. Podium uzupełnia Dominic Thiem. Hiszpan i Szwajcar zapewnili sobie już udział w ATP Finals w Londynie. Ośmiokrotny zwycięzca Wimbledonu do tego turnieju awansował piętnasty raz.

– Cieszę się, że wrócę do Londynu w listopadzie – powiedział Federer, którego przed rokiem z ATP Finals wyeliminowała kontuzja. – Byłem smutny, że nie mogłem zagrać w zeszłym roku, ponieważ lubię tam rywalizować. Wcześniej nie ominąłem tego turnieju od 2002 roku. – podsumował

Najlepszy z Polaków Jerzy Janowicz nie spełnił założonego celu, jeśli chodzi o punkty po ostatnich turniejach. Co prawda zanotował duży awans i znajduje się na 107 pozycji, ale występ w głównej drabince US Open stoi pod znakiem zapytania. Hubert Hurkacz i Kamil Majchrzak także zanotowali skoki w rankingu. Majchrzak zajmuje 261. miejsce, a Hurkacz 299. Kolejni z biało-czerwonych to Michał Przysiężny i Andriej Kapaś.

Zdecydowanie więcej powodów do dumy mamy patrząc na rankingi deblistów. Łukasz Kubot awansował na czwarte, najwyższe w karierze, miejsce. Na szczycie notowania zameldował się partner Polaka – Marcelo Melo. Miejsca na podium uzupełniają Henri Kontinen i John Peers. Życiowy rekord poprawił natomiast Mate Pavić, finalista z londyńskiej trawy u boku Oliviera Maracha, który jest 18. W notowaniu „Race to London” Łukasz Kubot i Marcelo Melo są liderami. Dodatkowo zwycięzcy trzech z rzędu turniejów na trawie jako jedyni zapewnili sobie już awans do kończących sezon zmagań w hali O2 w Londynie.

Bukareszt: Fręch przeszła eliminacje!

/ Maciej Mikołajczyk , źródło: własne, foto: Antoni Cichy/Tenisklub.pl

Magdalena Fręch wywalczyła miejsce w głównej drabince turnieju WTA w Bukareszcie. Polka w stolicy Rumunii pomyślnie przebrnęła przez trzystopniowe eliminacje, dzięki czemu ma coraz większe szanse na start w kwalifikacjach do wielkoszlemowego US Open.

Młoda łodzianka w kwalifikacjach nie dała żadnych szans Anastazji Piwowarowej, a potem pokonała Varatchayę Wongteanchai, która wyrzuciła za burtę Katarzynę Piter. Fręch do występu w pierwszej rundzie potrzebowała jeszcze jednej wygranej. Tym razem po drugiej stronie siatki stanęła sklasyfikowana w czwartej „setce” rankingu Tena Lukas.

Nasza rodaczka w pojedynku z niżej notowaną Chorwatką pokazała niesamowitą ambicję i wielką wolę walki, dzięki czemu wygrała ostatecznie 6:4, 7:5. – To była walka o każdy punkt. Lukas grała bardzo szybko i miała dużą przewagę fizyczną, szczególnie, kiedy trafiała pierwszym serwisem. Kluczem była ciągła zmiana rytmu wraz z wykorzystaniem całego kortu, ponieważ przeciwniczka świetnie grała z linii końcowej. Trzeba było najpierw lekko wciągnąć ją w kort, żeby następnie przyspieszyć, co otwierało wtedy drogę do zdobycia punktu – mówi w rozmowie z Tenisklubem Andrzej Kobierski.

– Muszę Magdę pochwalić za utrzymanie koncentracji do samego końca. Pomimo nie wykorzystania trzech piłek meczowych, zachowała zimną krew i wygrała mecz za piątym „winnerem” – relacjonuje trener Fręch.


Wyniki

Trzecia runda eliminacji:
Magdalena Fręch (Polska) – Tena Lukas (Chorwacja) 6:4, 7:5

Rozmowy po Cichu: Daria Kuczer

/ Antoni Cichy , źródło: własne, foto: Tenisklub

– Wchodzisz do szatni, mówisz „hej, co tam?”. Może się ktoś odezwie, a może nie… – opowiada Daria Kuczer w drugim odcinku Rozmów po Cichu. Też o kontuzji nadgarstka i kilku miesiącach przerwy, zaufaniu do trenerów i kontrolowaniu emocji.

Z Darią Kuczer rozmawia Antoni Cichy

Daria Kuczer – 18-latka ze Szczecina. Reprezentuje barwy AT Promasters Szczecin, trenuje z Rafałem Chrzanowskim i Łukaszem Markowskim.

Na korcie wojowniczka, poza kortem – mówi – że spokojna, lubi czytać. Wielkie serce do walki pokazywała wielokrotnie. Rok temu z kwalifikacji doszła do drugiej rundy juniorskiego US Open. Na trybunach kibicowali jej nawet rodzice innych Polek. Bo waleczna, mówili. Załamana schodziła z kortu po przegranej. Miała troje przeciwników – rywalkę, chorobę i nadgarstek.

W zeszłym sezonie została indywidualną mistrzynią Polski, w tym roku wywalczyła złoty medal w rywalizacji do lat 23. Była najlepsza zarówno w singlu, jak i deblu. W grze podwójnej radzi sobie ostatnio bardzo dobrze – w dwóch z ostatnich trzech turniejów ITF doszła do półfinału.

""

Zacznę od najważniejszego. Jak z twoim nadgarstkiem?
A dobrze, dobrze! Nie odzywa się, nie ma problemów na razie. Trzeba się cieszyć.

To przez nadgarstek nie grałaś przez kilka miesięcy?
Tak, a tydzień przed powrotem na kort pojawił się jeszcze mały kłopot z piętą. Głównym problemem był jednak nadgarstek. Miałam narośl na trzeciej kości śródręcza, właściwie cały czas ją mam. Przeszłam zabieg wszczepienia komórek macierzystych i na razie nie boli. To jest najważniejsze.

Nie bałaś się, że zamiast kilku miesięcy będzie kilka sezonów? Juan Martin Del Potro przez prawie trzy lata dochodził do siebie, Laura Robson do dziś nie może się odbudować po kontuzji nadgarstka.
Oczywiście, gdzieś z tyłu głowy siedzi świadomość, że to się może powtórzyć. Ale trzeba pamiętać, że tenis to lata gry i kontuzje będą się pojawiać, nie tylko nadgarstka, może się przytrafić uraz każdej innej części ciała. Na szczęście podczas przerwy nie byłam sama. Miałam trenerów, rodziców, przyjaciół, którzy mnie codziennie wspierali.

Był moment zwątpienia?
Tak, po diagnozie chirurga, kiedy powiedział, że ostateczną opcją jest operacja. Pojawiła się myśl, że przerwa może potrwać dłużej. Ale nie trwała! Nie doszło do operacji i trzeba się cieszyć. Na kości zrobiła się narośl, która nawet po operacji mogłaby odrosnąć. Chirurg powiedział, żeby odchodzić jak najdalej od leczenia operacyjnego, bo nie ma pewności, że to nie wróci. Komórki macierzyste na razie działają. (śmiech)

Problemy ze zdrowiem były, ale ze sponsorami raczej nie masz kłopotu?
Tak, jest Grupa Matejek. I właściwie to gdyby nie Grupa Matejek, w tym momencie nie byłoby pieniędzy na wyjazdy. Trzeba się cieszyć, że są ludzie, którzy jeszcze chcą pomagać. Mogę też liczyć na wsparcie finansowe ze strony klubu AT Promasters Szczecin.

To chyba ważne w takim momencie kariery, kiedy kończysz z tenisem juniorskim.
Przejście do tenisa zawodowego jest naprawdę bardzo ciężkie. Właściwie to drugi raz przechodzę całą drogę od nowa. Turnieje, wyjazdy, wszystko trzeba zacząć od zera, jeszcze raz robić to co parę lat temu w tenisie juniorskim.

Grałaś w US Open, juniorskim, ale jednak US Open, a teraz znowu musisz przebijać się od najmniejszych turniejów.
Nie jestem wybredna. Oczywiście, inaczej wyglądają Wielkie Szlemy, tak jak inaczej wyglądają juniorskie turnieje Grade 4 czy Grade 5 i teraz piętnastki, dwudziestki piątki (przyp. turnieje z pulą nagród 15 tys. dol. i 25 tys. dol.). Każde zawody są inne, każde miejsce jest inne. Po prostu trzeba grać, wygrywać i jak najszybciej się przebijać do turniejów WTA.

Spotkałaś się z tym, że zawodniczki z wyższością traktowały inne dziewczyny?
W kobiecym tenisie często tak się zdarza. Bardzo często… Trener też mi opowiadał różne historie z pracy z Paulą Kanią. Są w tourze zawodniczki, które się wywyższają. Ale nie wszystkie.

Zdarzało się, że ktoś nie mówił nawet zwykłego „cześć”?
W juniorskim tenisie? Wchodzisz do szatni, mówisz „hej, co tam?”. Może się ktoś odezwie, a może nie… Ja zawsze staram się być kulturalna, miła i rozmawiać z ludźmi. Co inni robią, to ich decyzja.

""
Daria Kuczer po ostatniej piłce wygranego finału MP do lat 23 (fot. Antoni Cichy/Tenisklub)

Jak ważna jest stabilizacja? Od 11 lat trenujesz z Rafałem Chrzanowskim.
O Jezu… trenera znam bardzo długo. Tak długo, że tylko z opowieści znam niektóre historie. Kiedyś w ogóle się do niego nie odzywałam, chowałam się za nogą taty, taka byłam wstydliwa. W rodzinie opowiadają też, że mężczyźni w ogóle do wózka nie mogli podchodzić. Tylko brata i tatę dopuszczałam. Tak to kopałam wózek i wyganiałam wszystkich. (śmiech) Trener Rafał ma w sobie coś takiego… tak naprawdę jest dla mnie drugim ojcem. Każdemu życzę takiej osoby. Wszystko spina, jest wtedy, kiedy go potrzebuję, wie, kiedy pochwalić.

Jest jak przyjaciel? Spojrzy na ciebie i wie, że potrzebujesz rozmowy, że coś nie gra?
Jestem taką osobą, która stara się nie okazywać uczuć, ale trener i tak często widzi, że coś jest nie tak. Zresztą nie tylko trener Rafał, tak samo drugi trener Łukasz. Oboje długo mnie znają, wiedzą, kiedy coś nie gra.

Starasz się nie uzewnętrzniać emocji?
Raczej tak… Wolę, żebym tylko ja wiedziała o pewnych sprawach, ewentualnie rodzice, ale generalnie staram się sama rozwiązywać swoje problemy i nie prosić nikogo o pomoc. Może nie widać tego na korcie. To już inna bajka.

Na korcie sprawiasz wrażenie impulsywnej, bardzo cieszysz się po udanych akcjach.
I to jest mój błąd. (śmiech)

Dlaczego?
W tenisie dużo zależy od głowy. Emocje idą albo za bardzo w górę, albo za bardzo w dół. Przychodzą falami. W Warszawie właśnie doświadczyłam takiej fali w meczu z Martą Leśniak. Sama to czułam, wiem, kiedy fala emocji jest nie taka, jak powinna. Podczas treningów staram się samą kontrolować, trzymać na jednym poziomie emocjonalnym. Ale to prawda… To, że jestem taką wojowniczką na korcie, to chyba mój największy atut. Kiedy trzeba krzyknąć „come on”, to krzyknę i nie będę się wahać.

Masz mecze, które mocno przeżywasz, wracasz do hotelu i płaczesz?
Aż tak to nie. Jak byłam młodsza, to tak, teraz już nie. Nie płacz, bardziej złość, gniew. Czasami mam ochotę coś rozwalić, rzucić czymś. Ale nie płaczę.

Którą porażkę ostatnio tak przeżyłaś? Drugą rundę US Open?
Byłam wtedy przybita. Miałam szanse w tamtym meczu. Potem, jak rozmawiałam z bratem, mówiliśmy sobie, że o tych okazjach, które mogłam wykorzystać. Ale czułam też złość, bo zatrułam się przed drugą rundą. Nikt nie wiedział nawet czym. Pojawiły się problemy żołądkowe, do tego w Stanach nadgarstek zaczął się już mocno odzywać. Na jednym z treningów musiałam nawet zejść z kortu, bo nie byłam w stanie zagrać forhendu. To mnie bolało tak naprawdę najbardziej.

""
Daria Kuczer podczas juniorskiego US Open 2016 (Fot. Antoni Cichy/Tenisklub)

Należysz do osób, które analizują, rozpamiętują porażki czy mówią sobie „dobra, było minęło, trzeba iść dalej”?
Raczej podczas treningów, kiedy ćwiczymy pewne rozwiązania, rozmawiamy z trenerem, co się działo w trakcie meczu. Ale to już jest przeszłość, nie cofnę już czasu. Niczego już nie cofnę w życiu. Każda decyzja, którą podjęłam, będzie miała znaczenie w przyszłości. Na korcie i w życiu prywatnym.

A wszystkie decyzje, które podjęłaś, są słuszne?
(chwila zamyślenia) Na korcie czy w życiu prywatnym?

Nie wiem, które są dla ciebie trudniejsze.
O jeju… Życie prywatne i życie na korcie to dwie całkiem inne bajki. W życiu prywatnym są rodzice, przyjaciele, na korcie jestem sama. Oczywiście, prywatnie też trzeba się zajmować sobą, ale są jeszcze inne osoby, które trzeba szanować, dbać o nie. Życie tenisowe to ja, trening i to co mam w głowie, w rękach i nogach. Trudno powiedzieć.

Trudno oddzielić sprawy kortowe od prywatnych? Podczas rodzinnej kłótni nie ruszacie tego, co na korcie?
Kiedyś często kłóciliśmy się z tatą po nieudanym występie. Po którymś turnieju podjęliśmy decyzje, że już nie będzie jeździł, zaczęła mama i oczywiście trenerzy. Kłótnie są normalne w życiu. W końcu kto się czubi, ten się lubi. Ale o tenis się nie spieramy. Może czasami, jak tata zacznie komentować mecz. (śmiech)

A z trenerem?
Nie. Chyba nigdy się z nim nie pokłóciłam.

Bezgranicznie ufasz trenerowi Rafałowi?
Pamiętam, że na początku, takim początku, początku, dawno temu, nie byłam pewna, co mam robić, bałam się. Później zaczęły się turnieje, a ja miałam taki charakter, że wiedziałam wszystko najlepiej, nikt nie mógł mi nic mówić. Większość dziewczyn tak ma. Szybko jednak doszłam do wniosku, że trener jest starszy, wie lepiej i wiem, że ma rację. Oczywiście, rozmawiamy. Jak coś mi nie pasuje, staramy się to przedyskutować. Bardzo ufam obu trenerom. Wierzę, że idziemy w dobrym kierunku nie tylko pod względem czysto tenisowym. Podczas przerwy wykonaliśmy ogromną pracę od strony fizycznej. Tak, bardzo im ufam…

Był moment obawy, że dojdzie do rozstania, kiedy zaczął trenować z Paulą Kanią?
Jeśli mam być szczera, to tak. Był taki moment. Nie tylko u mnie, też u rodziców, u brata. Nie wiedzieliśmy, co się stanie. Na szczęście i nieszczęście pojawiła się kontuzja, która dała trenerowi czas, żeby w pełni skoncentrował się na treningach z Paulą. Ale cały czas utrzymywaliśmy kontakt, kiedy tylko trener przyjeżdżał, to razem trenowaliśmy. Był moment zawahania, co będzie dalej. Nie mam nic do Pauli, to świetna tenisistka, fantastyczna osoba, ale cieszę się, że trener wrócił. I to bardzo.

Jak wykorzystałaś przerwę poza treningami fizycznymi? Pracowałaś nad stroną mentalną?
Mentalnie to pracowałam w domu nad tym, żeby nie wpaść w furię i nie rozwalić mieszkania. Po półtora miesiąca miała już dosyć. Wiem, że to nie był łatwy czas dla moich rodziców. Musieli znosić moje humory. Nie byłam zadowolona, że siedzę w domu. Mówiłam sobie: nie poddawaj się, walcz dalej. Chodziło o to, żeby nie dopuścić do siebie myśli, że mogę już nie wyjść na kort. Pojawiały się takie myśli, ale trener od przygotowania fizycznego codziennie mnie motywował. Dużo rozmawialiśmy na temat książek. Oboje bardzo lubimy czytać książki o psychologii. Każdego dnia trenujemy nad stroną mentalną, sama nad tym pracuję. Trenerzy dają mi materiał, a jak go wykorzystam, to już moja decyzja.

Nie czujesz czasami złości, że jedziecie na turniej, jesteś starsza od innych Polek tak jak w US Open, ale to na nich skupia się uwaga?
Nie wiem, jak to ująć. Tak naprawdę z Igą, Mają bardzo dobrze się znamy, lubimy się, czasami mamy zwariowane pomysły, czasami też się spieramy. Jest mi całkiem obojętne, co kto mówi. Tata czyta, patrzy, ja staram się wyłączać i pracować nad sobą. Tak samo Iga czy Maja pracują nad sobą, a w pewnym sensie podczas turniejów nawzajem się wspieramy, dużo rozmawiamy. Iga i Maja to takie przyjaciółki, że po prostu nie sposób je rozdzielić. Jak mają iść na trening, to i tak razem pójdą. Cieszę się, że są, że grają, jeżdżą. Teraz to właściwie one prowadzą juniorski tenis, a ja czy Wika (przyp. Wiktoria Kulik) już odchodzimy.

Czyli nie ma zazdrości?
Nie, nie! Nigdy nikomu niczego nie zazdrościłam. Patrzę na siebie i cieszę się z tego, co mam. Niektórzy ludzie mają gorzej. Wiem o tym, jestem tego świadoma. Nie każdy może grać w tenisa, jeździć na turnieje, poznawać tylu ludzi, tak wiele kultur. Nie ma żadnej zazdrości.

Jesteś szczęśliwa?
Czy jestem szczęśliwa? Po przegranych nie zawsze. (śmiech) Ale tak. Mam rodzinę, przyjaciół, robię to, co kocham i sprawia mi największą radość. Nie potrafię sobie wyobrazić życia tenisa. Wiem, że gdybym po kontuzji nie mogła grać, byłabym chyba najsmutniejszą osobą na świecie.

Gdzie będziesz o tej porze za rok? Wierzysz, że w Ilkley, Manchesterze, turniejach z pulą 100 tysięcy dolarów?
Wierzę i zawsze wierzyłam, że niedługo mogę grać w największych turniejach i to mnie napędza. Nikt oczywiście nie wie, co się stanie za rok, a co dopiero za godzinę. Trzeba sobie stawiać realne cele i koncentrować się na teraźniejszości, a cele, które sobie stawiamy są naszą motywacją do ciężkiej pracy. Wszystko jest osiągalne.