Pierwszymi ćwierćfinalistkami BNP Paribas Open zostały Anna Potapowa i Marta Kostiuk. Ta pierwsza okazała się lepsza od Jasmine Paolini, a druga pokonała Anastazję Pawluczenkową.
Jako pierwsza na korcie pojawiła się para włosko-rosyjska. Na początku spotkania obie tenisistki pilnowały własnych serwisów. Jako pierwsza przełamanie na 5:3 zdobyła zawodniczka z Półwyspu Apenińskiego. Gdy wydawało się, że jest już na ostatniej prostej, żeby objąć prowadzenie w meczu, w jej grze coś się zacięło. Od tego momentu przegrała cztery gemy z rzędu i to 22-latka urodzona w Saratowie zapisała tę część meczu na swoim koncie.
Paolini podrażniona niepowodzeniem w końcówce pierwszej partii, od pierwszej piłki drugiej odsłony spotkania z animuszem ruszyła do odrabiania strat. Tę partię mistrzyni z Dubaju rozegrała wręcz koncertowo i doprowadziła do wyrównania, nie oddając rywalce ani jednego gema.
Niestety w decydującym secie włoska tenisistka nie była już w stanie utrzymać tak wysokiego poziomu gra. Straciła podanie w trzecim i dziewiątym gemie i po godzinie i 47 minutach gry pożegnała się z rywalizacją.
Anastazja Potapowa w ćwierćfinale zmierzy się z Martą Kostiuk, która w dwóch setach pokonała inną Rosjankę, Anastazję Pawluczenkową. W pierwszej partii podopieczna Sandry Zaniewskiej okazała się lepsza o jedno przełamanie. W drugiej był już zdecydowanie lepsza i oddała przeciwniczce tylko jednego gema.
Rosjanka wygrała obydwa dotychczasowe spotkania z Ukrainką, ale można być pewnym z Kostiuk zrobi wszystko, żeby poprawić ten niekorzystny bilans.
Według doniesień medialnych Saudyjczycy przedstawili szokującą ofertę tenisowym władzom. Mowa nawet o dwóch miliardach dolarów!
Arabia Saudyjska ma coraz większy wpływ na światowy sport — rzecz jasna głównie ze względów finansowych. W tenisie kraj ten za chwilę może przeprowadzić rewolucję. Wszystko za sprawą gigantycznej oferty, o której poinformował Simon Briggs. W puli są nawet dwa miliardy dolarów — rozdzielone po miliardzie dla ATP i WTA.
O co chodzi? Saudyjczycy mają pomysł połączenia kobiecego i męskiego touru. Turnieje wielkoszlemowe zostałyby w takim formacie, jak obecnie, lecz pozostałe części kalendarza podlegałyby reorganizacji. Wiadomo jednak, że w planach jest, aby sezon rozpoczynał Masters organizowany właśnie w Arabii Saudyjskiej.
Oferta podobno jest ważna przez 90 dni. Po tym czasie upłynie możliwość odpowiedzi. To jednak nie koniec wieści o Saudyjczykach w roli głównej. W Rijadzie ma odbyć się tegoroczny WTA Finals. O organizację ubiegali się także Czesi, lecz ostatecznie wybrano kandydaturę Arabii Saudyjskiej. Informację tę przekazał Tomasz Petera dla czeskiego Canal+ Sport.
Novak Dżoković był numerem jeden rankingu ATP dłużej niż jakikolwiek inny tenisista w historii. Żaden inny zawodnik nie był na szczycie dłużej niż sześć lat.
36-latek kilka dni temu w Indian Wells odnotował czterysta zwycięstw w turnieju rangi 1000. W najbliższy poniedziałek rozpocznie 416 tydzień w karierze jako lider rankingu, co w przeliczeniu daje rekordowe osiem lat. Roger Federer znajdował się tam przez 310 tygodni, a Pete Sampras przez 286 tygodni.
Od kiedy Serbski tenisista po raz pierwsze został numerem jeden w 2011 roku, minęło 641 tygodni. Aż przez 64.9% tych tygodni liderem był właśnie Dżoković. Przez najbliższe miesiące zawodnik nie ma wiele punktów do obrony i może pozostać na czele rankingu przez jeszcze wiele tygodni. Znajdujący się na drugim miejscu Carlos Alcaraz ma obecnie stratę do 870 punktów, jednak przez następne dwa miesiące ma do obrony aż 2905 punktów, a 23-krotny zwycięzca wielkoszlemowy ma ich tylko 315.
Po porażce w trzeciej rundzie z Lucą Nardim w turnieju BNP Paribas Open, Novak Dżoković planuje wkrótce wystąpić w turnieju Miami Open po raz pierwszy od 2019 roku.
/
Artur Kobryn
, źródło: tennismajors.com, foto: AFP
Novak Dżoković niespodziewanie zakończył udział w turnieju ATP Masters 1000 w Indian Wells już na trzeciej rundzie. Serb uległ po trzysetowej walce „szczęśliwemu przegranemu” z eliminacji, Luce Nardiemu. Po spotkaniu Serb skomentował ten występ oraz cały początek sezonu w swoim wykonaniu.
Porażka Dżokovicia z notowanym na 123. miejscu w rankingu ATP Włochem to bez dwóch zdań największa niespodzianka całej imprezy. Dla 36-latka z Belgradu była to pierwsza w karierze przegrana z tak nisko notowanym graczem w turnieju z cyklu Masters 1000 lub w Wielkim Szlemie. Na pomeczowej konferencji prasowej Serb w bardzo krytycznych słowach podsumował swoją dyspozycję.
– Wszystko mógłbym zrobić inaczej. To był bardzo słaby występ z mojej strony. Luce należą się gratulacje, szczególnie w trzecim secie prezentował świetny tenis. Znalazł się w drabince jako „szczęśliwy przegrany”, więc nie miał nic do stracenia. Zagrał znakomicie i zasłużył na zwycięstwo. Bardziej byłem zaskoczony poziomem swojej gry, który był naprawdę słaby. Dwie rzeczy wydarzyły się więc jednocześnie – on miał świetny dzień, a ja bardzo nieudany – i rezultat był dla mnie negatywny – powiedział.
– Popełniłem kilka fatalnych, niewymuszonych błędów. Grałem też zbyt defensywnie, za rzadko przejmowałem inicjatywę w trzeciej partii. Luca za to wchodził w kort, grał swobodniej i agresywniej niż ja i przełamanie przy stanie 3:2 okazało się dla niego wystarczające. Warunki były wietrzne, co było zupełnym przeciwieństwem tego, co doświadczyłem podczas treningów i pierwszego meczu, ale to żadna wymówka i mimo to powinienem zaprezentować się znacznie lepiej – dodał.
Od czasu zdobycia pierwszego w karierze tytułu w rozgrywkach ATP w 2006 roku Dżoković tylko dwa razy w momencie zakończenia zmagań w Indian Wells nie miał w swoim dorobku żadnego turniejowego zwycięstwa w danym sezonie. Pierwszy raz miało to miejsce w 2018 roku, gdy swoją gablotę zaczął zapełniać dopiero od Wimbledonu. Drugi raz wydarzyło się to przed dwoma laty, kiedy nie mógł występować na kortach w Australii oraz w Stanach Zjednoczonych i premierowy skalp wywalczył w Rzymie.
– Brak tytułów w tym momencie roku, to nie jest coś, do czego jestem przyzwyczajony. Zazwyczaj zaczynałem sezon zwycięstwem w Australian Open, Dubaju, lub w jeszcze innym turnieju. To jest jednak część sportu i trzeba to zaakceptować. Czasami się wygrywa, a czasami ponosi porażki. Mam nadzieję na wygranie jeszcze wielu imprez. W tym momencie każde trofeum, które zdobędę sprawi mi wielką przyjemność. Przerwie tę niekorzystną serię, którą mam w ostatnich turniejach, gdzie moja gra nie była nawet bliska najwyższego poziomu – oznajmił.
Kolejną szansą Serba na premierowy tytuł w sezonie będzie impreza ATP Masters 1000 w Miami, która rozpocznie się 20 marca. Tenisista z Belgradu przystąpi do rywalizacji na Florydzie po raz pierwszy od 2019 roku. W swojej karierze wygrywał te zawody sześciokrotnie, ostatni raz przed ośmioma laty.
/
Adam Romer
, źródło: , foto: Archiwum prywatne Marcela du Coudray
Rozmowa z Marcelem du Coudray, trenerem Kamila Majchrzaka
Kamil Majchrzak zalicza spektakularny powrót do światowego tenisa. Piotrkowianin od początku roku wygrał już dwie imprezy rangi futures oraz jednego challengera. Jego trener, Marcel duCoudray, w rozmowie z Tenisklubem opowiedział o współpracy z Polakiem oraz zdradził jego najbliższe plany.
Na wstępie chciałbym pogratulować ostatnich występów. Kamil spisuje się bardzo dobrze nie tylko podczas turniejów w Rwandzie, ale i w całym 2024 roku. Spodziewaliście się takich wyników?
– Widziałem, jak dobrze Kamil grał podczas treningów, ciężko pracowaliśmy w okresie zawieszenia. Kamil wylewał siódme poty na siłowni, a ja wiedziałem, że może grać na wysokim poziomie. Oczekiwania to być może zbyt mocne słowo, ale nie jestem zaskoczony poziomem jego gry. Jestem jego trenerem – osobą, która najczęściej przebywała razem z nim na korcie podczas tego etapu jego kariery. Z pewnością mogę stwierdzić, że takie wyniki były możliwe.
Porozmawiajmy o początku współpracy z Kamilem. Oficjalnie zostałeś jego trenerem przed US Open 2022. Jakie pierwsze wrażenie wywarł Kamil na Tobie?
– Kiedy zaczynaliśmy pracować razem, gra w tenisa nie sprawiała Kamilowi przyjemności. Nie czuł się dobrze na korcie, a jest to jedna z najważniejszych rzeczy. Jeżeli nie jesteś zadowolony z tego co robisz, bardzo trudno jest znaleźć w sobie motywację by to kontynuować. Kiedy występujesz w turniejach i przegrywasz, czujesz się coraz gorzej. Myślę, że Kamil był gotowy na zmianę trenera.
Wcześniej współpracowaliśmy kilka razy w 2022 roku podczas meczów Pucharu Davisa i dobrze się dogadywaliśmy. Na początku, moim najważniejszym zadaniem było przywrócenie Kamilowi przyjemności z gry w tenisa. Chciałem również, aby zobaczył swoją siłę i możliwości. Miałem dużo pomysłów jak to zrobić i dzięki temu, że Kamil zgodził się z moją wizją, pracowało nam się zdecydowanie łatwiej.
Po pierwszym przegranym meczu w Kozerkach, pojechaliśmy do Stanów Zjednoczonych. Rozegrał tam kilka meczów, w których prezentował się całkiem nieźle i widzieliśmy spory progres. Pomimo porażek Kamil czuł, że jest na właściwej drodze i był świadom kierunku, w którym zmierza. Wiedział co udało się poprawić do tej pory i co należało jeszcze zmienić. Zdecydowanie znajdował się w dobrym momencie kariery. W kolejnych imprezach notował bardzo dobre wyniki, a jego gra stopniowo stawała się coraz lepsza.
Marcel du Coudray z reprezentacją Polski w Pucharze Davisa.
Zanim przejdziemy do kolejnych wydarzeń związanych z wykryciem dopingu u Kamila, porozmawiajmy nieco o Tobie.Kibice tenisa w Polsce z pewnością chcieliby Ciebie bliżej poznać, a informacji o Tobie jest niewiele. Pierwsze doświadczenia zbierałeś jeszcze jako gracz…
– To krótka opowieść. Urodziłem się w RPA. W Pucharze Davisa reprezentowałem Mauritius, ponieważ pochodzi stamtąd mój tata. Nigdy nie zagrałem w turnieju ATP Tour, brałem udział we futuresach. Najwyżej w rankingu singlowym byłem w okolicach 700 miejsca oraz 300 pozycji w deblu.
Bycie trenerem jest twoim zdaniem lepsze?
– Uważam, że jestem lepszym trenerem, niż byłem zawodnikiem (śmiech). W myśl mądrego powiedzenia ci, którzy nie potrafią grać, uczą. Myślę, że to była filozofia dla mnie. Czułem, że nie osiągnąłem maksymalnego potencjału jako gracz, ale spędziłem dobre pięć lub sześć lat ucząc się tego sportu. Dzięki temu wiem jakich błędów nie popełniać i jestem w stanie pomagać tenisistom grać lepiej niż sam bym to zrobił. Uwielbiam pomagać ludziom, być częścią projektu razem z kimś, kto jest naprawdę zaangażowany w chęć poprawy i ulepszenia swojej gry w tenisa.
Zanim zacząłeś pracę z polskimi zawodnikami,współpracowałeś z parą Peers/Kontinen (byli liderzy rankingu deblistów) i z Nikołajem Dawydienko. Podobno po raz pierwszy z Rosjaninem spotkaliście się w Polsce, to prawda?
– Spotkaliśmy się w Sopocie. Zaoferowałem mu wspólny trening, za co był wdzięczny. Później porozmawialiśmy. Zapytał się, co robię w Polsce. Moja żona pomagała wtedy przy organizacji imprezy. Powiedziałem mu, że na co dzień jestem trenerem, a w Sopocie po prostu przebywam na urlopie.Zaoferował mi współpracę do końca turnieju i tak zaczęliśmy naszą współpracę. Później pomagałem mu przez trzy tygodnie w okresie przygotowawczym do kolejnego sezonu oraz podczas kilku turniejów.
Miałeś okazję trenować kilka pokoleń tenisistów…
… to oznacza, że jestem już stary (śmiech)
Marcel du Coudray z Olafem Pieczkowskim
Jak bardzo w twoich oczach zmienił się tenis przez te lata?
– Obecnie nastała era wysokich facetów, którzy naprawdę dobrze się poruszają. Mają świetne serwisy, dobrze biegają na linii końcowej lub za nią. Tenis ewoluował. Kiedyś korty i piłki były szybsze. Dobrze serwujący zawodnicy mieli może, jedno dobre, inne uderzenie i częściej zbliżali się do siatki.Teraz wielu graczy ma znakomite ruchy. Wszyscy tenisiści światowej czołówki dobrze serwują, a do tego świetnie poruszają się po korcie. Grają mocne piłki i są w stanie wytrzymywać długie wymiany. Często zostają jednak z tyłu. W ostatnim czasie pojawiła się tendencja do zachęcania graczy do wchodzenia w kort i kończenia punktów przy siatce. Jest to jednak trudne przy tak wolnych warunkach gry.
Skupmy się teraz na ostatnich miesiącach. Dla Kamila były one zdecydowanie najgorszym etapem kariery. W każdym wywiadzie udzielonym po otrzymaniu zawieszenia wspominał, że bardzo mu pomogłeś. Jak ta cała sytuacja wyglądała z twojej perspektywy?
– Kiedy zaczynałem współpracę z Kamilem, nie był on w najlepszym miejscu. Znalazłem dla niego odpowiedni kierunek rozwoju i pracowałem z nim,aby osiągnąć rezultat, na którym nam zależało. Kamil był w setce najlepszych tenisistów świata. Ten proces bardzo nas zjednoczył i dał nam stosunkowo szybkie sukcesy, mimo przegrywania początkowych meczów.
Kamil jest świetną osobą, więc współpraca z nim jest bardzo przyjemna. Kieruje się w życiu bardzo dobrymi wartościami, dobrze spędza się z nim czas. Kiedy został zawieszony za doping, naszym najważniejszym zadaniem było udowodnienie, że jest niewinny. Byliśmy przekonani, że jest całkowicie czysty.
Cały proces był bardzo trudny. Udowodnienie jego niewinności zajęło nam bardzo dużo czasu, ale finalnie udało nam się tego dokonać, ponieważ mieliśmy bardzo mocne dowody. Ten czas był dla mnie bardzo cenny, a zarazem trudny.
Myślę, że bardzo ważne było, aby Kamil wiedział, że będę razem z nim w tym trudnym czasie. Nigdy nie przeszło mi przez myśl, aby go zostawić. Oczywiście nie mógł wtedy grać, więc musiałem znaleźć tymczasowe zajęcie. Pomagałem innym tenisistom. Współprace za każdym razem były jednak krótkie. Cały czas zdawałem sobie sprawę, że gdy Kamil wróci do gry, będę jego trenerem. Będąc szczerym, nigdy w to nie zwątpiłem. Pomagałem Kamilowi przez cały czas zawieszenia.
To doświadczenie było wcześniej dla mnie zupełnie nieznane. Gdy zostajesz trenerem, nikt nie może przygotować cię na tego typu sytuację. Nie otrzymujesz żadnej pomocy. Nawet po powrocie zawodnika do gry trenerzy, żony, czy dziewczyny – ludzie będący blisko tenisisty – muszą radzić sobie sami w udowadnianiu niewinności. Nie twierdzę, że wszyscy ze stwierdzonym dopingiem są niewinni. Kamil był jednak kompletnie czysty i nie zasłużył na to, co go spotkało. To było trudne dla każdego z nas, ale oczywiście szczególnie dla niego.
Jaka była wasza reakcja, gdy w lipcu ubiegłego roku zawieszenie Kamila zostało skrócone do 13 miesięcy? Wcześniej groziły mu 4 lata przerwy od tenisa. Co poczuliście?
– Pierwotnie groziło mu czteroletnie zawieszenie.Musieliśmy znaleźć pochodzenie zabronionej substancji. Po tym, jak to zrobiliśmy, wiedzieliśmy, że mamy mocny argument do zaprezentowania przed ITIA (organizacja odpowiedzialna za ściganie przestępstw dopingowych wśród tenisistów). Gdy negocjowaliśmy 13-miesięczną karę, nie wyglądało to jednak szczególnie uczciwie. Niektórzy dostawali zawieszenie na 12 miesięcy. Nasze dowody były natomiast bardzo mocne, więc ITIA mogła to rozważyć nieco inaczej. Ogólnie jednak 13 miesięcy zawieszenia jest znacznie lepsze niż cztery lata. Ponowne rozpoczęcie kariery po tak długiej przerwie byłoby niesamowicie trudne. Decyzja o 13 miesiącach przerwy dała Kamilowi realną szansę na powrót, z której teraz korzysta.
Ostatnio wypowiedziałeś się dla „Inews” i skrytykowałeś obecny system. Chodziło Ci szczególnie o proces udowadniania niewinności i czas jego trwania. Gdybyś miał taką możliwość, co byś w nim zmienił?
– Myślę, że najważniejszą zmianą byłoby ustalenie jasnych kryteriów dla różnych scenariuszy. Innymi słowy, tak jak w przypadku Kamila, jeżeli zawodnik jest w stanie udowodnić, że jest niewinny, a jego organizm został nieświadomie i przypadkowo zanieczyszczony substancjami dopingującymi, pomimo usilnych starań i podjęcia niezbędnych kroków w celu zachowania wszystkich środków ostrożności, powinien zostać ukarany wcześniej ustaloną i jasno sprecyzowaną karą. Obecnie tak to nie wygląda, wszystko zależy od decyzji ITIA, która w każdym przypadku może być inna, co w wielu przypadkach kończy się w CAS. Niektóre z rozmów, które mieliśmy z tą organizacją, były przepełnione arogancją. Zastraszają zawodników, aby akceptowali te kary, które oferują. Czas potrzebny na rozwiązanie sprawy dopingu jest natomiast zdecydowanie za długi i powinien być krótszy niż obecnie.
Co okazało się najtrudniejsze od czasu, gdy dowiedzieliście się, że Kamil może wrócić, do ostatecznego powrotu?
– Myślę, że po prostu czekanie na zakończenie zawieszenia. Żyliśmy ze świadomością, że Kamil może wrócić od końca grudnia, dlatego czekaliśmy na nadejście tygodni, w których będzie mógł zagrać. Moim zdaniem właśnie to było najtrudniejsze. Później, kiedy zaczął grać, wszystko ułożyło się tak,jak to wcześniej zaplanowaliśmy. Zdaje sobie sprawę, że przez kilka ostatnich tygodni wszystko szło znakomicie. Przed nami będą jednak większe testy, więc musimy się do nich przygotować. Nie jest tak, że myślimy, iż teraz wszystko jest w porządku. Kamil jest obecnie klasyfikowany w okolicach 400. miejsca w rankingu. Naszym celem jest powrót do najlepszej 200, a później 100. Zawsze patrzę w przyszłość i staram się dostrzegać elementy, które można poprawić. Chcemy upewnić się, że Kamil może maksymalnie rozwinąć swoją karierę.
Powrotowi do touru z pewnością towarzyszyło wiele obaw. Nie baliście się, że np., Kamilowi zostanie przyczepiona łatka „dopingowicza”? Chodzi mi o to, że niektórzy widząc go mogą powiedzieć: o, to ten, u którego stwierdzono kiedyś doping.
– Tak naprawdę nigdy nie możesz kontrolować innych ludzi, którzy mogą różnie myśleć i mówić co chcą. Mogę wyrazić tylko swoje zdanie. Nigdy nie przejmowałem się reakcją innych, jeżeli ktoś chce zostawić głupi komentarz, nie powstrzymasz go. Edukowanie innych w żaden sposób nie leży w moim interesie. Wiemy, że Kamil jest niewinny, udowodniliśmy to na najwyższym możliwym poziomie i nie musimy robić nic więcej. Tak jak powiedziałem, ludzie zawsze będą mówić różne rzeczy, więc nie zwracam na to uwagi.
Marcel du Coudray z Kamilem Majchrzakiem i jego żoną.
Kamil w tym roku skończył 28 lat. Rozpoczynanie kariery od nowa i przebijanie się przez małe turnieje bywa bardzo trudne i niektórzy nie są w stanie poradzić sobie z tym zadaniem. Dostrzegasz potrzebne pokłady sił i drzemiący potencjał, który pozwoliłby mu na powrót do gry w ważnych turniejach?
– Myślę, że dla Kamila 28 lat to wciąż młody wiek. Jeszcze dużo gry przed nim. Moim zdaniem dopiero wchodzi w najlepsze lata swojej kariery. Byłem tego pewny od samego początku, wiedząc, jak wiele pracy wkładał w treningi. Ponadto miałem świadomość olbrzymiej pracy, którą wykonaliśmy w ubiegłym roku, w celu wzmocnienia go pod względem fizycznym. Byłem przekonany, że jest w stanie powrócić i przejść przez to, co już wykonaliśmy w ostatnich miesiącach.
Pora porozmawiać o najbliższej przyszłości. Jakie plany startowe w najbliższym czasie ma Kamil?
– Po czasie spędzonym w Rwandzie wrócimy do domu na dwa lub trzy tygodnie. Przyjrzymy się turniejom rangi futures, które będą rozgrywane w Europie. Postaramy się w którymś z nich wystąpić. Później udamy się do Azji, aby w drugiej połowie kwietnia zagrać w cyklu challengerów w Chinach.
Macie wyznaczony konkretny cel, do którego realizacji będziecie dążyć w tym roku?
– Nie mamy jasno sprecyzowanych zamiarów, są one bardziej ogólne. Zależy mi na tym, aby Kamil mógł systematycznie grać. Wystąpienie w kwalifikacjach do turnieju wielkoszlemowego byłyby akceptowalnym rezultatem. Kamil ma na pewno konkretniejsze cele, które chce osiągnąć. Ja staram się dostrzegać obszary, w których musi się poprawić. Dążę również do wzmacniania i stabilizacji aspektów, które już są jego atutami. Nie patrzę na konkretne rankingi, nie sądzę, aby było to pomocne. Staram się, aby Kamil grał jak najlepiej i dbam również o to, aby unikał kontuzji i był silny mentalnie.
Nasza rozmowa zmierza do końca. Na zakończenie przygotowałem kilka pytań z serii „szybkie strzały”.
– Ok. Spróbujmy.
Edynburg czy Gdańsk?
Gdańsk.
Ulubiony turniej?
Wimbledon.
Ulubiony tenisista?
Muszę wymienić dwóch: Roger Federer oraz Kamil Majchrzak.
Czytanie książki, czy oglądanie filmu?
Zdecydowanie film.
Najpiękniejsze miejsce, w którym byłem z rakietą tenisową w ręku, to…
/
Jakub Karbownik
, źródło: własne/www.wtatour.com, foto: AFP
Elise Mertens będzie kolejną rywalką Coco Gauff w tegorocznej edycji rywalizacji pań w Indian Wells. Rozstawiona z numerem „24” Belgijka w meczu drugiej rundy uporała się z Naomi Osaką. Na trzeciej rundzie z rywalizacją w Kalifornii pożegnała się również Elina Switolina.
Impreza zwana „piątą lewą Wielkiego Szlema” powoli wchodzi w decydującą fazę. W poniedziałek poznaliśmy komplet uczestniczek czwartej rundy wśród pań. Wśród nich znalazły się dwie powracające do rywalizacji mamy – Caroline Wozniacki oraz Angelique Kerber. Z kolei z rywalizacją pożegnały się Elina Switolina oraz Naomi Osaka.
Japonka musiała uznać wyższość Elise Mertens, a mecz był pełen zwrotów akcji. W secie otwarcia tenisistka z Europy prowadziła 3:0, aby przegrać kolejne pięć z sześciu rozegranych gemów. Końcówka tej części meczu ponownie należała do zawodniczki z Leuven, która wygrała trzy kolejne gemy i zamknęła seta. W drugim secie tenisistka z Kraju Kwitnącej Wiśni ze stanu 1:3 doprowadziła do 3:3. Jednak od tego momentu wygrała jedynie gema i ostatecznie pożegnała się z imprezą.
Z imprezą na 1/16 finału pożegnała się również Elina Switolina. Po szybko przegranym pierwszym secie, w którym tenisistka zza naszej wschodniej granicy, wygrała tylko gema, w drugiej odsłonie tenisistka z Odessy przegrała już gema otwarcia. Później zdołała odrobić straty, a następnie przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę.
W decydującej odsłonie ponownie to Switolina jako pierwsza przegrała swój serwis. Co prawda straty po chwili odrobiła. Jednak dwa kolejne przegrane przez nią gemy serwisowe sprawiły, że ostatecznie w dalszej rywalizacji pozostała Emma Navarro.
W Indian Wells zakończyły się już wszystkie spotkania trzeciej rundy turnieju panów. W sesji wieczornej doszło do sensacji – z zawodów odpadł Novak Dżoković.
Pogromcą lidera rankingu ATP okazał się Luca Nardi. Reprezentant Włoch, występujący w kalifornijskiej imprezie jako szczęśliwy przegrany, znakomicie rozpoczął spotkanie na korcie centralnym. 20-latek uzyskał przełamanie w piątym gemie, a potem nie dał sobie odebrać zdobytej przewagi. Pierwszy set zakończył się jego wygraną i wynikiem 6:4.
Początek drugiej partii należał do Novaka. Doświadczony zawodnik objął prowadzenie 2:0, ale jego dominacja na korcie nie trwała długo. Po zaciętym trzecim gemie Włoch odrobił straty, a potem wyrównał na 2:2.
Kolejny cios Dżoković zadał w gemie szóstym. Serb jeszcze raz odebrał w nim podanie przeciwnika i – tym razem – nie dał się zaskoczyć i pewnie pilnował serwisu do końca seta. Oznaczało to, że panowie zagrają decydującą partię.
Na jej początku swoje okazje na przełamanie miał Nardi, ale ostatecznie nie zamienił ich na gema. Sztuka ta udała się nieco później. W szóstym gemie Luca odebrał podanie Novaka i objął prowadzenie 4:2. Zawodnik z Italii bez większych kłopotów utrzymał tę przewagę i odniósł największy sukces w swojej tenisowej karierze.
– Pewnie przed tym meczem nikt mnie nie kojarzył. Mam nadzieję, że spotkanie podobało się publiczności. Jestem z siebie bardzo zadowolony. Nie wiem, jak utrzymałem nerwy na wodzy aż do końca. Mam wszak tylko 20 lat i jestem poza pierwszą setką rankingu. Pokonanie Novaka to coś niebywałego.
Kolejnym rywalem Nardiego w Indian Wells będzie Amerykanin Tommy Paul. Poza nim do 1/8 finału awansował między innymi Daniił Miedwiediew. Rosjanin musiał stoczyć trzysetowy pojedynek z Sebastianem Kordą, ale wyszedł z niego zwycięsko i wciąż może myśleć o zdobyciu tytułu. W następnej rudzie 28-latek zagra z Grigorem Dimitrovem.
Wyniki
Indian Wells (trzecia runda mężczyzn):
L. Nardi (Włochy, LL) – N. Dżoković (Serbia, 1) 6:4 3:6 6:3
D. Miedwiediew (4) – S. Korda (USA, 29) 6:4 5:7 6:3
G. Dimitrov (Bułgaria, 13) – A. Mannarino (Francja, 21) 6:3 6:3
Poniedziałek podczas turnieju ATP Masters 1000 w Indian Wells to dzień ostatnich meczów trzeciej rundy imprezy. Wydarzeniem sesji dziennej bez wątpienia został mecz Gaela Monfilsa z Cameronem Norrie, który trwał ponad trzy godziny i zakończył się zwycięstwem doświadczonego francuza.
Od początku meczu pogromca Huberta Hurkacza miał problemy w gemach przy własnym serwisie. Monfils szybko dał się przełamać, lecz niedługo później to on wykorzystał moment słabości rywala i odrobił stratę. Kolejne gemy wygrywali podający. Gdy reprezentant Francji serwował po zapewnienie gry w tie-beraku, Brytyjczyk ponownie pokazał moc przy returnie. Norrie wykorzystał dopiero piątego break pointa i był o krok od wygrania premierowej odsłony meczu. Monfils wyszedł jednak na prowadzenie 40-0 przy podaniu przeciwnika. Zwycięzca turnieju w Kalifornii sprzed dwóch lat obronił dwie piłki na przełamanie, lecz za trzecim razem skuteczniejszy okazał się reprezentant trójkolorowych. O losach seta musiał więc rozstrzygnąć tie-break. W nim z lepszej strony pokazał się Norrie.
Druga partia również rozpoczęła się od szybkiej utraty podania przez Monfilsa. 37-latek ponownie zdołał jednak wyrównać. Tym razem obyło się bez zawirowań w dalszej fazie seta. Gemy pewnie padały łupem tych, którzy serwowali. Więcej problemów z utrzymaniem podania miał Francuz. To stawiało reprezentanta Wielkiej Brytanii w roli delikatnego faworyta dogrywki. Norrie nie zdołał jednak udowodnić lepszej dyspozycji w tie-beraku, w którym zwyciężył jego rywal. Będący nie do zabiegania na korcie Monfils doprowadził w ten sposób do decydującej partii.
Tym razem jako pierwszy przed szansą na przełamanie stanął Francuz. Norrie zdołał wtedy wyjść z tarapatów, ale nie na długo. Po kilkudziesięciu minutach Monfils po raz kolejny wypracował break pointy, tym razem przy 4:3 z jego perspektywy. Tenisista z kraju położonego nad Loarą wykorzystał już pierwszego z nich. Na tablicy wyników zrobiło się 5:3. Brytyjczyk wiedział, że musi zaprezentować wspaniałą grę w kolejnym gemie, aby pozostać w grze o zwycięstwo. Norrie starał się, lecz każda uderzona przez niego piłka wracała na jego stronę. Panowie rozgrywali niesamowite wymiany, które stanowiły esencję całego spotkania. Oto jedna z nich:
Niezmordowany Monfils dopiął swego i zameldował się w czwartej rundzie turnieju. W niej zmierzy się z Casperem Ruudem.
Norweg pewnie pokonał jego rodaka, Arthura Filsa. Pierwszy set przebiegł bez historii. Tenisista notowany na 9. miejscu w rankingu ATP od początku prezentował lepszą grę i wyszedł na bezpieczne prowadzenie dwóch przełamań, które utrzymał do końca partii. Po przerwie 19-latek stawiał większy opór. Panowie szli łeb w łeb, aż do siódmego gema. W nim Ruud wywalczył pierwsze w tej odsłonie spotkania break pointy. Gracz z północy Europy wykorzystał trzeciego z nich, po czym okazał się niezagrożony przy własnym podaniu i zakończył mecz. W poniedziałek porażkę zaliczył również inny reprezentant Francji, Ugo Humbert. Jeden z najlepiej spisujących się zawodników na początku tego sezonu uległ Tommy’emu Paulowi.
Miejscowi kibice mieli powody do zadowolenia. Oprócz wspomnianego gracza rozstawionego z „siedemnastką”, w kolejnej fazie znalazł się także Taylor Fritz. Przeciwnikiem Amerykanina był Sebastian Baez. Dwunasty tenisista rankingu nie pozostawił jednak złudzeń rywalowi, oddając mu zaledwie cztery gemy. Najwyżej rozstawionym tenisistą, który zagrał w sesji dziennej, był Holger Rune. Duńczyk pewnie wygrał pierwszego seta spotkania z Lorenzo Musettim. W drugiej partii Włoch nawiązał równą walkę z przeciwnikiem, lecz tie-break zakończył się wygraną turniejowej” siódemki”.
