Mistrzostwa Polski. Zieliński zaskoczył Kaśnikowskiego… i siebie samego

/ Anna Niemiec , źródło: Materiały prasowe PZT, foto: Materiały prasowe PZT

W środę poznaliśmy komplet ćwierćfinalistów Esvelo 96. Narodowych Mistrzostw Polski. W najciekawszym pojedynku dnia Jan Zieliński pokonał Maksa Kaśnikowskiego. Z powodu kontuzji z rywalizacji musiał zrezygnować Kamil Majchrzak.

Rozstawiony z numerem 1 piotrkowianin wycofał się z turnieju z powodu urazu, którego nabawił się w poprzedniej rundzie w meczu przeciwko Piotrowi Matuszewskiemu. Do najlepszej ósemki turnieju bez gry awansował w związku z tym Marcel Zieliński, który zmierzy się z Michałem Mikułą.

W środę zdecydowanie najwięcej emocji kibicom dostarczył pojedynek Jana Zielińskiego z Maksem Kaśnikowskim, który w poprzedniej rundzie w imponującym stylu pokonał Jerzego Janowicza. Mecz od początku obfitował w wiele długich i widowiskowych wymian. Pierwszego seta wygrał Zieliński, który gdy miał okazję, dyktował warunki na korcie forhnadem, ale gdy trzeba było, nie bał się wchodzić w dłuższe wymiany ze słynącym z regularności rywalem. W drugiej partii tenisista z Warszawy obniżył trochę poziom gry. Kaśnikowski od razu to wykorzystał i doprowadził do wyrównania w meczu. W decydującej partii młodszy z tenisistów zbliżył się z 2:5 na 4:5, ale w dziesiątym gemie popełnił kilka prostych błędów, nie zdołał utrzymać podanie i pożegnał się z rywalizacją.

– Jestem kompletnie zniszczony fizycznie i nie wiem, jak jutro wstanę w z łóżka – przyznał po meczu Zieliński, który na co dzień rywalizuje w grze podwójnej. – Ale najważniejsze, że wynik się zgadza, więc reszta mnie nie interesuje. Wszyscy się dobrze znamy, szczególnie ci najlepsi. Jesteśmy też w kontakcie w klubie, często spotykamy się na różnych turniejach, więc znamy swoje słabości. Dlatego to był mecz rozgrywany głównie w głowie. Oczywiście mieliśmy okazję grywać z Maksem, ale jednak rzadko rywalizuję w grze pojedynczej, choć wszyscy wiedzą, że potrafię grać singla. Dziś zaskoczyłem Maksa wytrzymałością z końca kortu i tym, że przebijałem więcej piłek niż wszyscy by się spodziewali. Ja też w sumie byłem tym zaskoczony. Kibicom chyba też się podobało, bo mecz był jednak bardzo zacięty.

Jana Zielińskiego w ćwierćfinale czeka kolejne trudne zadanie. Przyjdzie mu się zmierzyć z Kacprem Żukiem, który stracił tylko trzy gemy w pojedynku z Albertem Chudym.

W dolnej części turniejowej drabinki ćwierćfinałowe pary stworzą Maciej Rajski i Filip Peliwo oraz Paweł Ciaś i Daniel Michalski.

U kobiet bez straty seta do najlepszej ósemki awansowały dwie najwyżej rozstawione tenisistki, Magdalena Fręch, która o półfinał zagra z Darią Górską oraz Weronika Falkowska. Pierwsza z nich nie dała szans Alicji Formelli, a druga po bardziej wyrównanym pojedynku pokonała swoją partnerkę deblową Paulę Kanię. – Trudno się gra z koleżankami, z którymi się trenowało kiedyś razem czy z partnerkami deblowymi. Od rana czekałam na mecz, miałam nadzieję, że zagram wcześniej, bo był krecz. Tak się jednak nie stało. Rozgrzewałam się kilka razy zanim mogłam wyjść do gry. Na połowie kortu był światłocień, przez co nie mogłam prowadzić dobrze swojej gry. Cieszę się, że jednak to przezwyciężyłam i wygrałam to spotkanie. Nie był to mój najlepszy mecz, ale wydaje mi się, że dobrego zawodnika poznaje się po tym, że kiedy nie gra swojej najlepszej gry, to i tak wygrywa. Dziś kluczowa okazała się wola walki, z każdym meczem gram coraz lepiej, więc myślę, że w ćwierćfinale będzie mój tenis lepszy i bardziej konsekwentny. Ćwierćfinał mnie nie zadowala, przyjechałam po Mercedesa – zapowiedziała Falkowska. Reprezentantka gospodarzy zmierzy się teraz z Marceliną Podlińską, która po wyczerpującym trzysetowym boju pokonała Olivię Bergler.

W dwóch pozostałych ćwierćfinałach zagrają Martyna Kubka i Zuzanna Bednarz oraz Anna Hertel i Stefania Rogozińska-Dzik.


Wyniki

Trzecia runda singla kobiet

Magdalena Fręch (1) – Alicja Formella (16) 6:2 6:0

Weronika Walkowska (2) – Paula Kania 6:4 6:2

Martyna Kubka (3) – Ada Piestrzyńska 6:4 6:3

Anna Hertel (4) – Karolina Jaśkiewicz (15) 6:0 6:4

Stefania Rogozińska-Dzik – Julia Oczachowska (5) 6:4 6:4

Daria Górska – Laura Koralnik (8) 6:2 6:3

Zuzanna Bednarz – Olga Gołaś (9) 6:3 6:2

Marcelina Podlińska – Olivia Bergler 6:3 1:6 6:2

Trzecia runda singla mężczyzna

Marcel Zieliński – Kamil Majchrzak (1) walkower

Daniel Michalski (2) – Alan Bojarski (13) 6:1 6:0

Kacper Żuk (3) – Albert Chudy (15) 6:2 6:1

Filip Peliwo (4) – Mateusz Terczyński (14) 6:2 6:4

Paweł Ciaś (5) – Przemysław Michocki (11) 7:6(3) 7:5

Michał Mikuła (9) – Szymon Kielan (6) 6:4 6:3

Maciej Rajski (8) – Sebastian Brzeziński (12) 6:1 6:2

Jan Zieliński – Maks Kaśnikowski (10) 6:3 2:6 6:4

Ranking WTA. Jabeur i Rybakina stratne, Świątek bez zmian

/ Jakub Karbownik , źródło: własne/www.wtatour.com, foto: AFP

Iga Świątek to jedna z trzech tenisistek z top 10 rankingu WTA, które nie zmieniły swojej pozycji w porównaniu do poprzedniego notowania. Czołową trójkę zestawienia opuściła finalistka Wimbledonu 2022. 

Ons Jabeur w tegorocznej edycji turnieju na londyńskiej trawie osiągnęła najlepszy wynik w imprezach Wielkiego Szlema, czyli finał. Mimo to w najnowszym notowaniu zaliczyła spadek o trzy pozycje, na miejsce piąte. Jest to efekt odpisania punktów za ubiegłoroczny występ. Największy sukces w karierze odniosła w Londynie triumfatorka imprezy. Jednak Jelena Rybakina tylko utrzymała 23. miejsce w rankingu WTA.

Drugą rakietą świata jest od dzisiaj Anett Kontaveit. Estonka traci do Igi Świątek nieco ponad 4000 tysiące punktów. Podium zamyka Maria Sakkari, która zaliczyła awans z pozycji czwartej.  Poza już wspomnianym zawodniczkami w top 10 znajdują się jeszcze: Paula Badosa (czwarta pozycja), Aryna Sabalenka (szóste miejsce), Danielle Collins (numer siedem), Jessica Pegula (ósma pozycja), Garbine Muguruza (na dziewiątym miejscu) i zamykająca dziesiątkę Emma Raducanu.

Pozostałe dwie polskie tenisistki notowane w top 100 rankingu zmieniły swe pozycje w porównaniu do poprzedniego notowania. Z miejsca 65. na 69. przesunęła się Magda Linette. Z kolei Magdalena Fręch powróciła na najwyższą w karierze 86. pozycję. Miejsce łodzianki byłoby jeszcze wyższe, ale jak inne zawodniczki nie otrzymała punktów za występ na Wimbledonie.

ATP. Spadki Hurkacza i Dżokovicia, pierwsze takie notowanie od blisko ćwierćwieku

/ Jakub Karbownik , źródło: Własne/atptour.com, foto: AFP

Hubert Hurkacz wypadł z top 10 zestawienia najlepszych tenisistów świata. Kolejny spadek w rankingu stał się również udziałem Novaka Dżokovicia, mimo wygranej Serba podczas niedzielnego finału na Wimbledonie. Pierwsze po wimbledońskie notowanie jest szczególne z jeszcze innego względu.

Dokładnie 22 września 1997 roku w zestawieniu najlepszych tenisistów świata pojawił się Roger Federer. Po tym, gdy odpisano mu 600 punktów za Wimbledon 2019, w poniedziałek 11 lipca 2022 zniknął z zestawienia po ponad dziewięciu tysiącach dni obecności. Tenisista z Bazylei na liście najlepszych tenisistów świata spędził 1294 tygodnie z czego 310 jako lider, co jest rekordem.

Z powodu nieprzyznawania punktów rankingowych za tegoroczną edycję Wimbledonu stratnych jest wielu tenisistów. Najbardziej widoczna zdaje się być strata Novaka Dżokovicia. Serb co prawda ponownie nie miał sobie równych na londyńskiej trawie, ale zostały mu odpisane 2000 punktów za ubiegłoroczny triumf. To sprawiło, że w najnowszym notowaniu zaliczył spadek na siódmą pozycję. A to może nie być koniec regresu Serba, który ze względu na brak szczepienia przeciwko COVID-19 może nie wziąć udziału w nadchodzących turniejach w Stanach Zjednoczonych, których zwieńczeniem będzie US Open.

Gorzej przy Church Road zaprezentował się w tym roku najlepszy polski tenisista. Hubert Hurkacz nie zdołał powtórzyć ubiegłorocznego wyniku, czyli półfinału. Strata 720 punktów sprawiła, że wrocławianin w najnowszym notowaniu rankingu przesunął się z pozycji 10. na 12. Również spadek, ale o jedną pozycję na 92. miejsce, zanotował z kolei Kamil Majchrzak.

 

Wimbledon: Nick Kyrgios – geniusz na uwięzi

/ Artur Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto:

W najpiękniejszym od wielu lat finale Wimbledonu Novak Dźoković pokonał Nicka Kyrgiosa 4:6, 6:3, 6:4, 7:6(3). Chociaż obaj tenisiści zagrali do bólu przewidywalnie, to nikt z publiczności nie miał prawa czuć się zawiedziony. Nawet Australijczyk, wyraźnie zadowolony z show, jakie dał razem z Serbem, w końcu się uśmiechnął.

Artur Rolak z Londynu

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub!

Niedziela, ok. 10:30 czasu miejscowego, niemal pusta kawiarnia obok biura prasowego, rozmowa dwojga dziennikarzy:

– Czy wybierasz się na poniedziałkową konferencję z mistrzem Wimbledonu?

– Jeśli wygra Kyrgios, to ta konferencja powinna odbyć się w jakimś pubie.

– No i nie rano, bo na pewno się spóźni. Bezpieczniej byłoby dopiero we wtorek.

– Tak, i to w następnym tygodniu.

Trochę złośliwie, ale od ostatniej środy, gdy tylko Nick Kyrgios i Rafael Nadal wywalczyli awans do półfinału, graczem najczęściej wymienianym i cytowanym w mediach był właśnie Australijczyk (jeśli pominąć obowiązki miejscowych wobec Camerona Norriego). Na ten pojedynek ostrzył sobie apetyt cały tenisowy światek. Wieść o kontuzji Rafy i jego rezygnacji z dalszych występów w turnieju wcale nie zmniejszyły zainteresowania Kyrgiosem. Przeciwnie – gdy tylko wszyscy upewnili się, że to Novak Dźoković zagra z nim w finale, ruszyła kolejna fala wspomnień i przypuszczeń.

Przypominano oczywiście, jak w poprzednich rundach Kyrgios wykłócał się z sędziami, prowokował publiczność, zadzierał ze Stefanosem Tsitsipasem i w ogóle nie marnował żadnej okazji, aby okazać niechęć dla kortowego savoir-vivre’u. Przed niedoszłym meczem z Nadalem wracano oczywiście do ich dwóch poprzednich, pełnych kontrowersji pojedynków.

No i spekulowano, czy świadomość, że to pierwszy finał turnieju Wielkiego Szlema w karierze Kyrgiosa i być może jego ostatnia szansa wybicia na pierwszy plan faktu, że jest tenisistą niezwykłym, a nie tylko zwykłym prostakiem, każe mu powściągnąć temperament, gryźć się w język i zachowywać, jak na członka All England Lawn Tennis Clubu przystało. Bo, przypomnijmy, poza pucharem, walizką pieniędzy i 2000 punktów rankingowych (w tym roku akurat nie) nagrodą jest także członkostwo klubu. Fakt – nie zawsze. W 1981 roku władze AELTC postanowiły wstrzymać się z przyznaniem honorowego członkostwa Johnowi McEnroe, „ponieważ jego zachowanie na korcie w niektórych meczach nie służyło reputacji tenisa” – jak napisano wtedy w oświadczeniu.

Kiedy 19-letni Kyrgios, debiutujący na Wimbledonie, pokonał w czwartej rundzie Nadala, McEnroe ogłosił w telewizji, że to przyszły mistrz Wielkiego Szlema. Dopiero po ośmiu latach Amerykanin doczekał się dnia, że jego przepowiednia mogła wreszcie się urzeczywistnić. Ale nie spełniła się i raczej już się nie spełni, jeśli Kyrgios będzie się upierał, że chce być zapamiętany jako geniusz, który w tenisa potrafi grać jak mało kto, ale też jak nikt inny niemądrze trwoni ten dar.

Dopóki Australijczyk utrzymywał temperament na wodzy, Serb mógł tylko bezradnie kręcić głową lub kiwać nią z uznaniem. Ale natury nie da się oszukać. Kyrgios znów zaczął wdawać się w bezsensowne interakcje z widownią, miał coraz więcej do powiedzenia sędziemu (trzeba jednak przyznać, że nie zawsze składał skargi i zażalenia), nie gardził też monologami z samym sobą. Trudno je nazwać wewnętrznymi, skoro mogła je usłyszeć publiczność na Korcie Centralnym, na Henman Hill i przed telewizorami całego świata.

To był piękny finał. Już dziś, bez wielkiego ryzyka, można powiedzieć, że będzie mówiło się o nim latami. No, chyba że Nick Kyrgios uzna, że Paryż jest jednak wart mszy i na dwa tygodnie przestanie być sobą.

Partnerem relacji medialnych „Tenisklubu” jest PZU, oficjalny sponsor Igi Świątek

Wimbledon. Dźoković po raz siódmy! Kyrgios próbował, ale nie dał rady

/ Szymon Frąckiewicz , źródło: własne, foto: AFP

Mistrzem Wimbledonu 2022 został Novak Dźoković. Po raz czwarty z rzędu nie miał sobie równych na londyńskiej trawie. W czterech setach poradził sobie z Nickiem Kyrgiosem. Sensacyjny finalista rozegrał bardzo dobry mecz, ale nie był w stanie przechylić szali zwycięstwa na swoją korzyść.

Po dwóch tygodniach emocji nastał czas na finał singla mężczyzn podczas tegorocznego Wimbledonu. Walczący o 21. wielkoszlemowy tytuł Serb Novak Dźoković podejmował Australijczyka Nicka Kyrgiosa, dla którego już półfinał był największym sukcesem w karierze. Kontrowersyjny tenisista z Antypodów spisywał się przez ostatnie dwa tygodnie przy Church Road znakomicie. Przed finałem miał sporo czasu na regenerację, bowiem ze względu na walkower Nadala nie musiał grać półfinału. Z drugiej strony taka przerwa w trakcie wielkoszlemowych zmagań może też źle wpłynąć na rytm meczowy. Serb miał za sobą udany (poza pierwszym setem) mecz z Cameronem Norrie, a finał Wimbledonu to sytuacja, z którą jest doskonale zaznajomiony.

Niewielka jest jednak historia rywalizacji Nole z Kyrgiosem. Grali tylko dwukrotnie w 2017 roku i obydwa mecze łatwo, w dwóch setach, wygrał Australijczyk. Wiadomo powszechnie, że jeśli zawodnik z Canberry do efektowności swojej gry dokłada też efektywność, to jest w stanie napsuć krwi każdemu. Pozostawało pytanie, jak mentalnie zniesie trudy najważniejszego spotkania swojej kariery.

Wyszedł na kort bardzo skoncentrowany. Nie było po nim widać żadnej tremy. Prezentował swój najwyższy poziom i zaowocowało to przełamaniem na jego korzyść w czwartym gemie. Kyrgios niemal nie popełniał błędów. Dźoković nie grał źle, jak to miało miejsce na początku meczu półfinałowego, ale jednak nie potrafił dorównać rywalowi. Nie miał nawet szansy by doprowadzić do wyrównania, bo rywal zbyt dobrze serwował, w związku z czym Serb przegrał 4:6.

W drugiej partii Dźoković zaczął jednak znajdować sposób na Kyrgiosa. Z łatwością przełamał w czwartym gemie i znacznie podreperował swoje statystyki względem rywala. Australijczyk wciąż zachowywał jednak spokój i szukał swoich szans. Był niezwykle bliski odrobienia straty breaka w dziewiątym gemie. Miał cztery okazje ku temu, lecz żadnej nie wykorzystał. Tymczasem Serb już pierwszym setbolem doprowadził do wyrównania w meczu.

W trzecim secie zaczęła dochodzić do głosu ciemniejsza strona Kyrgiosa. Grał cały czas bardzo dobrze, ale czasami powiedział parę słów pod nosem i zdawał się coraz bardziej poirytowany. Wynik zmierzał ku tiebreakowi, kiedy to w dziewiątym gemie Australijczyk niespodziewanie stracił podanie. Prowadził 40:0 i przegrał pięć kolejnych piłek. Wówczas nastąpił pierwszy większy wybuch złości z jego strony w tym meczu. Na cel obrał swoich bliskich, którym zarzucał, że niewystarczająco go dopingowali. Dźoković niezrażony niczym w kolejnym gemie zakończył seta, zbliżając się do kolejnego triumfu.

Po przerwie Kyrgios się uspokoił i mecz miał w zasadzie taki sam przebieg jak wcześniej. Zwykle zawodnicy nie wchodzili w długie wymiany, ale czasem potrafili zaczarować publiczność na korcie centralnym pięknymi akcjami. Australijczyk czasem nieco pomarudził, ale generalnie trzymał nerwy na wodzy. Tym razem obydwaj byli bardzo skuteczni przy własnym podaniu. W całym secie nie było ani jednego break-pointa i rozstrzygający był tiebreak. Przerósł on Kyrgiosa. Popełniał liczne błędy, był zniecierpliwiony. Djoković prowadził już 6:1. Ostatecznie wygrał do 3. Po raz siódmy wygrał na kortach przy Church Road, po raz 21. zdobył wielkoszlemowy tytuł i tradycyjnie, na zakończenie, poczęstował się trawą z kortu centralnego.


Wyniki

Novak Dźoković (Serbia, 1) – Nick Kyrgios (Australia) 4:6, 6:3, 6:4, 7:6(3)

Wimbledon. Co za mecz?! Ebden i Purcell oszukali przeznaczenie!

/ Szymon Frąckiewicz , źródło: własne, foto: AFP

W australijsko-chorwackim finale debla na Wimbledonie górą byli Matthew Ebden i Max Purcell, dla których to pierwszy deblowy tytuł wielkoszlemowy. W niesamowitym meczu o tytuł pokonali broniących tytułu Nikolę Mekticia i Mate Pavicia. A przecież cudem uniknęli porażki w pierwszej rundzie i półfinale.

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub.

Zarówno za Australijczykami Matthew Ebdenem i Maxem Purcellem, jak i za Chorwatami Nikolą Mekticiem i Mate Paviciem, ciężki turniej. W półfinałach obydwa duety potrzebowały pięciu setów do rozstrzygnięcia meczów na swoją korzyść. Niewątpliwie jednak to Australijczycy przeszli w tym turnieju więcej. Już w pierwszej rundzie ze Szwedem Andre Goranssonem i Japończykiem Benem McLachlanem bronili trzech piłek meczowych. Później kolejną w półfinale przeciwko Amerykaninowi Rajeevowi Ramowi i Brytyjczykowi Joe Salisbury’emu, a tylko w ćwierćfinale nie grali pięciosetówki. Swojego rodaka Johna Peersa i Słowaka Filipa Polaszka pokonali w trzech setach. Sobotnie starcie nie zapowiadało się lżej i ciężko było wskazać faworytów. Z jednej strony marzący o pierwszym wielkoszlemowym tytule (w deblu, w mikście Ebden już wygrywał), po dotychczasowych niepowodzeniach w finałach zawodów tej rangi, zawodnicy z Antypodów. Z drugiej najlepszy debel ostatnich miesięcy, czyli broniący tytułu tenisiści z Bałkanów.

Kibice na korcie centralnym otrzymali to, czego oczekiwali, już od pierwszych chwil. Był to niezwykle wyrównany mecz na najwyższym poziomie. Dwa pierwsze sety zakończyły się tiebreakami, ponieważ nie było w tym czasie ani jednego przełamania. W obydwu przypadkach decydującą rozgrywkę wygrywali zresztą ci, którzy wcześniej bronili break-pointów. W pierwszej partii Ebden i Purcell bronili trzech w piątym gemie, a tiebreaka wygrali 7:5. Mogli w drugiej części meczu pójść za ciosem i przełamać w pierwszym gemie, ale obydwie szanse powstrzymali Chorwaci. Tiebreaka Mektić i Pavić wygrali do trzech.

Im udało się, w przeciwieństwie do rywali, pójść za ciosem. Na początku trzeciego seta po raz pierwszy w tym meczu przełamali i przez większość partii prezentowali się wyraźnie lepiej od przeciwników. Przede wszystkim Australijczycy niewiele mieli do powiedzenia przy serwisie Europejczyków. Dopiero w dziewiątym gemie, kiedy Mektić i Pavić serwowali już po zwycięstwo w secie, Ebden i Purcell potrafili nawiązać walkę o odrobienie strat. Cztery piłki setowe obronili, mieli jedną okazję do wyrównania, jednak nie wykorzystali jej. Piąty setbol zakończył tę partię.

Australijczycy zaczęli jednak znów grać lepiej. Od początku czwartego seta dawali z siebie wszystko, by doprowadzić do piątej partii. w pierwszych gemach tej części meczu dużo kłopotów sprawiali Mekticiowi i Paviciowi, kiedy Chorwaci serwowali, jednak obrońcy tytułu przetrwali ten napór. Już wydawało się, że sytuacja została ustabilizowana i wszystko zmierza w kierunku tiebreaka. Jednak wtedy Ebden i Purcell raz jeszcze rzucili wszystkie siły do ataku przy podaniu rywali i… mieli trzy piłki setowe na 6:4. Drugą z nich wykorzystali.

Trudno było mieć jakieś przewidywania co do przebiegu piątego seta. Na pewno większa była szansa na to, że to Australijczycy mocniej poczują zmęczenie turniejem, ale poza tym? Niewiadoma. Jakąś podpowiedzią był dopiero piąty gem, w którym Chorwaci przełamali. Znacznie przybliżyli się zatem do tytułu. Turniej ten pokazał już jednak, że chyba w żadnej drabince tegorocznego Wimbledonu nie znaleźli by się drudzy tak nieustępliwi jak Ebden i Purcell. Wyrównali na 4:4, po chwili obronili kolejne break-pointy. Australijczycy skrzętnie też wykorzystywali problemy Pavicia. Leworęczny Chorwat ewidentnie miał jakiś problem z prawą ręką i zupełnie nie amortyzował nią rakiety. Przez długi czas mimo wszystko potrafił odpierać ataki rywali, ale im dalej w mecz, tym częściej nie dawał rady. Cóż, ten mecz nie mógł się zakończyć inaczej niż super tiebreakiem. Dość zaskakująco, był on jednostronny. Chorwaci wygrali tylko dwa punkty i nie obronili tytułu.


Wyniki

Matthew Ebden, Max Purcell (Australia, 14) – Nikola Mektić, Mate Pavić (Chorwacja, 2) 7:6(5), 6:7(3), 4:6, 6:4, 7:6(2)

Wimbledon: Igraszki z Rybakiną

/ Artur Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP / East News

Jelena Rybakina została pierwszą od 16 lat mistrzynią Wimbledonu, która w finale potrafiła odrobić stratę seta. Ostatnio tej sztuki dokonała Amelie Mauresmo w pojedynku z Justine Henin. W Kazachstanie to tylko nieistotna ciekawostka statystyczna, bo naprawdę liczy się jedynie pierwszy tytuł wielkoszlemowy w singlu zdobyty przez reprezentantkę czy reprezentanta tego kraju.

Artur Rolak z Londynu

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub!

Kilka, a może już kilkanaście lat temu Szamil Tarpiszczew, prezes Federacji Tenisa Rosji i w ogóle prominentna figura tamtejszego sportu, żalił się w wywiadzie udzielonym stałemu do niedawna bywalcowi Wimbledonu. „Zacząłem liczyć, ilu rosyjskich sportowców, nie tylko tenisistów, zmieniło obywatelstwo. Kiedy doliczyłem się 800, przestałem liczyć dalej” – tak, mniej więcej, brzmiały jego słowa. Jeleny Rybakiny nie zdążył policzyć.

Rodowita moskwiczanka, jak wiele tenisistek w wieku 19-20 lat, stanęła przed trudnym wyborem. Ojciec, który namówił ją do porzucenia gimnastyki i łyżwiarstwa figurowego na rzecz tenisa, zdał sobie sprawę, że dalszego finansowania kariery młodszej córki sam już nie udźwignie. Na stole leżała propozycja stypendium od jednego z amerykańskich uniwersytetów, ale przebiła ją Federacja Tenisa Kazachstanu, mająca w tym spore doświadczenie. Mimo że Jelena była naprawdę obiecującą juniorką (numer 3 w rankingu ITF pod koniec 2017 roku), w Rosji nikt po niej nie płakał.

Rybakina dostała nowy paszport i tyle pieniędzy, że mogła trenować jak, gdzie i z kim chce – a chce w Moskwie z Chorwatem Stefano Vukovem. W zamian przybrana ojczyzna nie oczekuje wiele. Kilka lat temu słyszałem, jak Jarosława Szwiedowa, mistrzyni Wimbledonu w grze mieszanej, też urodzona w Moskwie i też reprezentantka Kazachstanu, opowiadała rosyjskiej koleżance, że wystarczy raz w roku wpaść do Astany (tak wówczas nazywała się stolica tego kraju), podpisać jakieś papiery – „i wsio”.

Z każdą rundą tegorocznego Wimbledonu rosyjskie media przypominały sobie o Rybakinie coraz lepiej. Skoro urodziła się w Moskwie i nadal tam mieszka, to traktują ją jak swoją. Radość z jej dzisiejszego zwycięstwa jest jednak jak beczka miodu, do której kremlowscy propagandyści dołożyli łyżeczkę dziegciu.

Przed finałem więcej szans dawano Ons Jabeur, a po pierwszym secie chyba już nikt nie postawiłby na Rybakinę złamanego pensa, kopiejki czy choćby tenge, wartego ciut mniej niż grosz. Tunezyjka zadbała i o skuteczność, i o show, natomiast reprezentantce Kazachstanu nie wychodziło nic, nawet serwis, a jeśli musiała pobiec do siatki, to wracała spod niej jeszcze bardziej sfrustrowana.

Jabeur jakby zapomniała, że finał Wimbledonu to nie są igraszki albo pokazówka, jak w półfinale, z Tatjaną Marią, przyjaciółką od wspólnego grillowania. Próby efektownego kończenia wymian nadal zachwycały publiczność, ale dawały coraz mniej punktów. Rybakina z kolei wciąż grała mocno, bo taki jest przecież jej tenis, ale w miarę bezpiecznie, skoro całe ryzyko dobrowolnie brała na siebie rywalka.

Meczbole potrafią sparaliżować finałowych debiutantów, lecz w tym przypadku Jabeur oszczędziła nowej mistrzyni zdradliwego stresu. Wprawdzie pierwszy serwis Rybakina wpakowała w siatkę wyraźnie poniżej taśmy, ale szybko doczekała się bekhendowego błędu rywalki.

Partnerem relacji medialnych „Tenisklubu” jest PZU, oficjalny sponsor Igi Świątek


Wyniki

Finał singla kobiet

Jelena Rybakina (Kazachstan, 17) – Ons Jabeur (Tunezja, 3) 3:6, 6:2, 6:2

Wimbledon. Siła spokoju! Rybakina mistrzynią!

/ Szymon Frąckiewicz , źródło: własne, foto: AFP

Mistrzynią Wimbledonu 2022 została Jelena Rybakina! Kazaszka, mimo porażki w pierwszym secie, pokonała w finale Tunezyjkę Ons Jabeur. Mająca 23 lata zawodniczka od początku drugiego seta imponowała bardzo skuteczną grą.

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub.

Finał tegorocznego Wimbledonu był czwartym pojedynkiem Ons Jabeur i Jeleny Rybakiny. Ich pierwsze spotkanie miało miejsce w 2019 roku w Wuhan i było jedynym wygranym przez Kazaszkę, która triumfowała tam w trzech setach. Kolejne dwa mecze miały miejsce w ubiegłym sezonie. W marcu z Dubaju Tunezyjka wygrała w trzech setach, a w październiku w Chicago Rybakina skreczowała, kiedy przegrywała 4:6, 2:3. Faworytki do triumfu w Wimbledonie upatrywano raczej w Jabeur, która już przed turniejem była postrzegana jako kandydatka do tytułu. Rybakina pokazywała się jednak w poprzednich rundach z bardzo dobrej strony i spodziewano się, że może to być wyrównane spotkanie.

Lepiej w mecz weszła Jabeur. Tunezyjka w trzecim gemie wypracowała sobie przewagę przełamania. Ogółem w pierwszej partii pierwsza afrykańska singlistka w finale turnieju wielkoszlemowego prezentowała się wyraźnie lepiej. Grała tak, jak zazwyczaj, czyli bardzo inteligentnie, sprytnie i skutecznie. Skrzętnie wykorzystywała błędy rywalki, których było sporo. Rybakina wydawała się w pierwszych kilkudziesięciu minutach meczu nieco spięta. Brakowało jej pewności w grze. W efekcie pierwszego seta przegrała 3:6.

W drugiej części meczu to się zmieniło. Zawodniczka pochodząca z Rosji ewidentnie rozluźniła się. Wreszcie pomagał jej skuteczny serwis, którym imponowała w poprzednich rundach. Tymczasem oznaki presji zaczęły być widoczne u Tunezyjki. Teraz to Jabeur popełniała wiele błędów. Niewiele brakowało, a po kilku minutach przegrywałaby 0:3 ze stratą dwóch przełamań. Kluczowe dla losów seta było jednak to, że przegrała długiego czwartego gema, w którym miała szanse na odrobienie strat. W jej grze pojawiło się od tego momentu jeszcze więcej niepewności i ostatecznie wygrała w tym secie tylko dwa gemy.

Początek decydującej partii był podobny. Rybakina rozpoczęła od breaka i dalej była skuteczniejsza od rywalki. Jabeur miała jednak doskonałą okazję by wyrównać. W szóstym gemie było już 0:40 przy serwisie Kazaszki. Ta zdołała się jednak wybronić. I podobnie jak w poprzednim secie, niewykorzystane sytuacje zemściły się już po chwili. Rybakina podwyższyła swoje prowadzenie na 5:2 i serwowała, by zdobyć tytuł. Skutecznie. Została pierwszą reprezentantką Kazachstanu z singlowym tytułem wielkoszlemowym! Cieszyła się, jak zwykle, skromnie.


Wyniki

Jelena Rybakina (Kazachstan, 17) – Ons Jabeur (Tunezja, 3) 3:6, 6:2, 6:2

Wimbledon: Stara śpiewka Dźokovicia

/ Artur Rolak , źródło: Korespondencja z Londynu, foto: AFP / East News

W niedzielnym finale The Championships Nick Kyrgios zmierzy się z Novakiem Dźokoviciem. Australijczyk awansował bez gry, ponieważ z turnieju wycofał się kontuzjowany Rafael Nadal, natomiast Serb – wynik 2:6, 6:3, 6:2, 6:4 nie mówi całej prawdy – bardzo łatwo pokonał Camerona Norriego.

Artur Rolak z Londynu

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub!

W metrze, w gazetach, na bilbordach – wszędzie informacja, że „The stage awaits”. Wystarczy skojarzyć fakty – wimbledoński Kort Centralny przy Church Road został oddany do użytku dokładnie sto lat temu, więc wiadomo, że nie o Royal Albert Hall w tej reklamie chodzi.

Wydawało się, że plan piątkowego koncertu na głównej scenie All England Lawn Tennis Clubu został ułożony tak, aby nawet dyżurni krytycy nie mieli do czego się przyczepić. Ale jak to czasem bywa, najlepszy artysta – w tym przypadku wcale nie nagle – rozchorował się przed samym przedstawieniem i jego występ został w ostatniej chwili odwołany. No, przedostatniej, bo organizatorzy mieli jeszcze czas, aby z tych, którym początkowo wyznaczyli rolę jedynie supportu, uczynić gwóźdź programu.

Skoro nie doszło do meczu Rafaela Nadala z Nickiem Kyrgiosem, to całe zainteresowanie publiczności skupiło się na drugim półfinale singla mężczyzn. Niczego nie ujmując Barborze Krejczikovej i Katarzinie Siniakovej oraz Ludmile Kiczenok i Olenie Ostapenko, półfinał debla kobiet zainteresował jedynie najbardziej wyrobionych koneserów tenisa. Publiczność – powiedzmy, że bardziej egalitarna – czekała jedynie na Camerona Norriego i Novaka Dźokovicia.

Nie jest to już, niestety, publiczność, jaką tenis, a Wimbledon szczególnie, wychowywał sobie przez dziesięciolecia. Jeśli nie brać pod uwagę wybuchu radości po wygraniu przez Brytyjczyka pierwszego gema, i to po serwisie Serba, to najwięcej radości dawały trybunom błędy tenisisty niepokonanego tu od 2017 roku.

Fakt, że Dźoković – walczący o 21. tytuł wielkoszlemowy w karierze, w tym siódmy w ogóle i czwarty z rzędu na Wimbledonie – z początku niemiłosiernie fałszował. Grał niestarannie, może nawet niechlujnie, a być może chciał tylko sprawdzić – jak wybitny artysta na wspólnej próbie z mniej znanym muzykiem – czy i czym może mu zagrozić Norrie. Pierwszego seta dość szybko spisał na straty, ale gdy w drugim wreszcie zdołał dobrać się do serwisu rywala, wszystko potoczyło się jak w refrenie, który wszyscy fani tenisa mogą zanucić z pamięci.

Teraz „the stage awaits” na grajków, którzy mają dość talentu, aby dać taki koncert, o jakim będzie się mówiło znacznie dłużej niż do kolejnego Wimbledonu.

Partnerem relacji medialnych „Tenisklubu” jest PZU, oficjalny sponsor Igi Świątek

Wimbledon. Olaf Pieczkowski zagra o finał!

/ Lena Hodorowicz , źródło: własne, foto: LOTOS PZT Polish Tour

Olaf Pieczkowski i Jakub Mensik awansowali do półfinału juniorskiego Wimbledonu w grze podwójnej! Polak i Czech wyeliminowali w ćwierćfinale Colemana Wonga i Michaela Zhenga 6:3, 1:6, 10-6.

Twórz z nami najlepszy magazyn tenisowy, zostań patronem Tenisklubu: https://patronite.pl/Tenisklub!

Olaf Pieczkowski i Jakub Mensik tworzą zgrany duet deblowy, co było jasne jeszcze przed startem tegorocznej edycji Wimbledonu. Kilka tygodni temu polsko-czeska para sięgnęła po tytuł w imprezie z cyklu ITF rozgrywanej w Bytomiu. W tym sezonie wystąpili też wspólnie na kortach Rolanda Garrosa, choć wtedy dotarli do drugiej rundy.

W Wimbledonie idzie im natomiast bardzo dobrze. W dwóch pierwszych meczach nie stracili ani jednego seta. W czwartkowym ćwierćfinale zmierzyli się z Colemanem Wongiem i Michaelem Zhengiem. Choć Polak i Czech już na samym początku musieli bronić się przed utratą serwisu, to wyszli z trudnej sytuacji i sami chwilę później objęli prowadzenie. Po nieco niepewnym początku, w całym pierwszym secie „nasz” duet nie miał już więcej problemów z wygrywaniem własnych gemów serwisowych i wygrał tę odsłonę 6:3. Druga partia miała już znacząco inny przebieg. Wong i Zheng szybko objęli czterogemowe prowadzenie, aby ostatecznie rozstrzygnąć tę część spotkania na swoją korzyść. Decydujący super tiebreak padł jednak łupem Pieczkowskiego i Mensika, co było równoznaczne z ich awansem do półfinału.

O miejsce w finale Olaf i Jakub powalczą z Francuzami Gabrielem Debru oraz Paulem Inchauspe. Ten mecz został zaplanowany jako czwarty od godziny 12:00 polskiego czasu w piątek na korcie numer 12.


Wyniki

Ćwierćfinał debla chłopców

Olaf Pieczkowski, Jakub Mensik (Polska, Czechy) – Coleman Wong, Michael Zheng (Hongkong, USA) 6:3, 1:6, 10-6