Miesiąc: lipiec 2023

Elina Svitolina ma za sobą bardzo udany Wimbledon. Reprezentantka Ukrainy dotarła do półfinału. Po zakończonych zmaganiach postanowiła podzielić się z mediami wrażeniami dotyczącymi m.in. presji.

Każdy sportowiec występujący na światowym poziomie musi mierzyć się z presją. Gdy występuje się na tak prestiżowym turnieju jak Wimbledon, emocje odczuwa się jeszcze mocniej. Między innymi o tym mówiła Elina Svitolina po przegranym półfinale z Czeszką Marketą Vondrousovą.

– Powinnam znaleźć lepszy sposób radzenia sobie ze stylem gry Markety. To bardzo trudny przeciwnik. Odbija dużo piłek. Po prostu nie jestem zadowolona ze sposobu, w jaki poradziłam sobie z tymi sytuacjami, a także z niektórych punktów na początku. Ona grała naprawdę dobrze i lepiej poradziła sobie dzisiaj z moją grą — powiedziała Svitolina.

– Jestem bardzo wdzięczna publiczności, która wspierała mnie i wszystkich Ukraińców. Bardzo nas wspierali na różne sposoby. Myślę, że oglądanie przez dzieci tenisa i innych sportów jest bardzo ważne. Mieć w życiu coś innego, co pozwoli im wyznaczać sobie cele. Współpracujemy z moją fundacją, aby dać taką możliwość Ukraińcom i ukraińskim dzieciom. Więc cieszę się z tego — skomentowała półfinalistka Wimbledonu 2023.

– To duża motywacja, ale wiąże się z dużą odpowiedzialnością i napięciem. Staram się to zrównoważyć, jak tylko mogę. Czasami może być za dużo, ale nie chcę używać tego jako wymówki, że przegrałam dzisiaj. Mam tylko nadzieję, że Ukraińcy nadal mnie wspierają i mam nadzieję, że dostanę kolejną szansę (aby zagrać o miejsce w dużym finale) — dodała.

Serwis to jedno z najskuteczniejszych uderzeń Huberta Hurkacza. O sile serwisu polskiego tenisisty przekonało się w przeszłości wielu najlepszych zawodników. Ostatnim, który poznał moc podania wrocławianina był Novak Dżoković.

W niedzielę serbski tenisista powalczy w finale Wimbledonu o swój 24. tytuł wielkoszlemowy w karierze. W meczu czwartej rundy były lider rankingu po czterosetowym pojedynku uporał się z Hubertem Hurkaczem. Pojedynek Serba z Polakiem był emocjonujący chociażby ze względu na serwis obu zawodników.

Półfinalista Wimbledonu z 2021 roku ma niesamowicie mocne podanie. W tegorocznej imprezie na kortach trawiastych najszybszy serwis posłany przez Polaka miało prędkość 141 mil na godzinę, czyli około 227 km/h. I jest to rekord. Nikomu w tym roku na londyńskich kortach nie udało się posłać serwisu z wyższą prędkością. Drugi w klasyfikacji Grigor Dimitrow osiągnął wynik 140 mil na godzinę (225 km/h), a trzeci w zestawieniu Jannik Sinner może się pochwalić podaniem o prędkości 139 mil na godzinę (224km/h). Z pośród finalistów szybsze podanie w tym roku w Londynie ma Carlos Alcaraz. Jego tegoroczny rekord to 135 mil na godzinę (ponad 217 km/h).

Najszybciej serwującą tenisistką w tym roku na Wimbledonie jest jak dotąd Aryna Sabalenka. Najszybsze podanie półfinalistki imprezy leciało z prędkością 121 mil na godzinę, czyli około 195 km/h. Tuż za nią znalazły się Coco Gauff i Jelena Rybakina z wynikiem 120 mil na godzinę (193 km/h).

Paula Badosa od dwóch miesięcy zmaga się z kontuzją pleców. Podczas meczu z Martą Kostjuk na Wimbledonie była zmuszona skreczować i nie jest jeszcze gotowa na powrót na kort.

Hiszpańska tenisistka miała wystąpić na Pucharze Hopmana, który powraca na tenisową scenę po czterech latach przerwy. Ten międzynarodowy turniej drużynowy odbędzie się w przyszłym tygodniu w Nicei. Razem z Carlosem Alcarazem mieli reprezentować Hiszpanię w mikście. Inne pary, które wezmą udział w wydarzeniu to m.in Donna Vekic i Borna Coric, Belinda Bencic i Stan Wawrinka czy Holger Rune i Clara Tauson.

W maju Badosa wycofała się z French Open z powodu urazu kręgosłupa. Podczas drugiej rundy londyńskiego szlema, zrezygnowała z dalszej gry po pierwszym secie. Podczas konferencji prasowej przyznała, że ból doskwierał jej już przed meczem.

– Robiłam co mogłam żeby zagrać, ale gdy obudziłam się po meczu pierwszej rundy, znowu poczułam ten ból. Będę potrzebowała kilku dni przerwy. Porozmawiam z moim zespołem i zaplanujemy kolejne dni i tygodnie.

Hiszpanka chce jak najszybciej rozwiązać problem z kontuzją pleców, by móc przygotowywać się do sierpniowych turniejów w Stanach Zjednoczonych.

Po trzech setach Carlos Alcaraz pokonuje Daniiła Miedwiediewa i awansuje do swojego pierwszego finału Wimbledonu w karierze. Hiszpan przez całe spotkanie przeważał nad Rosjaninem i w dobrym stylu wchodzi do finału, gdzie zmierzy się z Serbem Nowakiem Dżokowiciem.

Dla obu Panów droga do półfinału nie należała do najłatwiejszych. Alcaraz pokonał między innymi byłego finalistę Wimbledonu Matteo Berrettiniego czy Holgera Rune. Z kolei Daniił Miedwiediew w ćwierćfinale pokonał Amerykanina Christophera Eubanksa, wracając ze stanu 1:2 w setach. Obaj tenisiści mierzyli się już ze sobą na kortach trawiastych Wimbledonu. W 2021 roku Miedwiediew wygrał 3:0. Tegoroczny finał w Indian Wells był drugim spotkaniem obu panów. Tym razem górą był Alcaraz.

Pierwszy set piątkowego półfinału był wyrównany. W dłuższych wymianach przewagę posiadał Miedwiediew, który starał się wywierać większą presję na rywalu przy returnie. Momentem przełomowym partii był ósmy gem. W nim to Carlos Alcaraz przełamał Rosjanina w pierwszym gemie po zmianie piłek. Hiszpan utrzymał przewagę do końca tej części meczu i wygrał pierwszego seta 6:3. Tenisista z Połwyspu Iberyjskiego wykorzystał jedyną szansę na przełamanie podania rywala jaka pojawiła się w premierowej partii.

Druga odsłona meczu to nerwowy początek Alcaraza, który popełniał sporo niewymuszonych błędów. Miedwiediew jako pierwszy miał szansę na przełamanie, ale ostatecznie Hiszpan zdołał utrzymać serwis i do końca seta przeważał. Duża liczba wypadów do siatki oraz skrótów sprawiła, że również tę część pojedynku rozstrzygnął na swą korzyść. Miedwiediew wyraźnie zrezygnowany przegrał drugą partię 3:6 zostając przełamanym dwukrotnie.

W trzeciej odsłonie lider rankingu wykorzystywał coraz więcej błędów po stronie rywala, który wyraźnie się denerwował i coraz częściej wchodził w dyskusje z członkami swego sztabu. Pierwszego gema Rosjanin wygrał dopiero przy stanie 0:3. W piątym gemie zawodnik z Moskwy prowadził 40:0 będąc returnującym i zdołał odrobić stratę przełamania. To wyraźnie rozjuszyło Alcaraz, który gema szóstego zaczął od minięcia i mocnego forhendu po krosie. Gem zakończył się przełamaniem serwisu Daniiła po długiej grze na przewagi i dopiero piątym breakpoincie wykorzystanym przez Hiszpana. Do końca seta lider rankingu utrzymał przewagę przełamania .

Carlos Alcaraz wygrywając ostatniego seta 6:3, awansował do drugiego wielkoszlemowego finału, gdzie spróbuje powtórzyć wynik z ubiegłorocznego US Open. W Nowym Jorku tenisista z El Palmar sięgnął po premierowy tytuł w jednej z najważniejszych imprez sezonu. Jego rywalem będzie Novak Dżoković. Dla Serba to szansa na 24. tytuł wielkoszlemowy. Dodatkowo stawką niedzielnego meczu będzie rfotel lidera rankingu ATP.

Wyniki

Półfinał singla:

Carlos Alcaraz (Hiszpania, 1) – Daniił Miedwiediew (3) 6:3 6:3 6:3

Nawet Iga Świątek wie, że wszystkich meczów wygrać nie można, ale próbować trzeba. Tak samo my, prości wimbledonolodzy, wiemy, jak trudno przekonać zwłaszcza najbliższą rodzinę, że sama The Queue i stanie w niej naprawdę jest cool.

Dziś jak co dzień, choć to już półfinały singla mężczyzn. Punktualnie o 6:00 stewardzi zaczęli budzić ludzi stojących – oczywiście nie dosłownie, bo przecież śpiących pod namiotami – w kolejce. Ci, którzy ustawili się w niej najwcześniej, mieli półtorej godziny na poranną toaletę, zanim zaczęło się wydawanie opasek będących czymś w rodzaju przepustek do kasy.

W tym samym czasie obsługa kortów zaczęła przygotowywać je do gry. Podlewać nie było potrzeby, wystarczyło poprawić linie, a ogrodnicy sprawdzili, czy poprzedniego dnia trawa zbytnio nie ucierpiała pod stopami grających. O jej stan troszczy się również Rufus, najbardziej medialny myszołowiec towarzyski* (jego towarzyskość nie wynika z charakteru, lecz z klasyfikacji gatunków), patrolujący przestrzeń powietrzną nad kortami i zniechęcający gołębie i inne drobne ptactwo do wydziobywania trawy i zostawiania w niej odchodów.

Około 10:00 z Kentu na Wimbledon dotarł transport truskawek, do późnego popołudnia zjedzonych przez tych, którzy za obecność na turnieju płacą, i tych, którzy lepiej lub gorzej na nim zarabiają. Kolejkowicze jeszcze nie zdążyli o truskawkach pomyśleć, bo mniej więcej wtedy przykładali karty płatnicze do terminali. Turniej jest już całkowicie bezgotówkowy, więc nawet najgrubszych banknotów nie można zamienić na bilety.

O 11:00 zaczęły się mecze na kortach bez dachu, ale dziś szybko zostały przerwane. Prognoza, jednoznacznie niekorzystna, spełniła się. Kto miał bilet na Kort Centralny, czekał do 13:30 na Jannika Sinnera i Novaka Dźokovicia, a potem Carlosa Alcaraza i Daniiła Miedwiediewa, kto na Kort Numer 1, ten obejrzał sobie półfinały debla kobiet. Pozostali przenieśli się na Wzgórze Henmana (starsi) czyli Kopiec Murraya (młodsi).

Jedni stali, inni rozsiedli się na kocach, prawie wszyscy, gdy trzeba było, skryli się pod parasolami i chyba nikt się nie skarżył, że mokro, chłodno i niewygodnie. Pewnie na trybunach Centralnego byłoby przyjemniej, ale i tak nie ma porównania z oglądaniem tenisa w kapciach i na kanapie. Wrócą – może nie jutro ani w niedzielę, ale w przyszłym roku na pewno. I na wszelki wypadek już zarejestrowali się na portalu myWimbledon. Zgłoszenia do loterii biletowej będą przyjmowane od połowy września.

* Dziękuję red. Radosławowi Nawrotowi za zwrócenie uwagi, iż Rufus nie jest żadnym sokołem ani jastrzębiem

Novak Dżoković wygrał 46. półfinał wielkoszlemowy w karierze. W piątkowym meczu o finał Wimbledonu reprezentant Serbii odniósł przekonujące zwycięstwo nad Jannikiem Sinnerem.

Przed rozpoczęciem spotkania forma Sinnera dla wielu sympatyków tenisa wciąż stała pod znakiem zapytania, mimo rozegranych przez niego już pięciu meczach na londyńskich kortach. W drodze do półfinału Włoch nie mierzył się bowiem z nikim z szeroko pojętej światowej czołówki – jego najwyżej notowanym rywalem był dopiero 79. w rankingu ATP Quentin Halys. Dżoković miał bardziej wymagającą drabinkę, która wiodła przez takie nazwiska jak Hubert Hurkacz, czy Andrej Rublow. Nie wiedzieliśmy więc, na co tak naprawdę stać Sinnera. Mecz z Serbem miał być dla niego prawdziwym sprawdzianem możliwości.

Tenisista pochodzący z północy Włoch rozpoczął pojedynek niezwykle pewnie – od wypracowania dwóch break pointów już w pierwszym gemie. Sinner nie wykorzystał jednak tych okazji, co momentalnie się na nim zemściło. Dżoković po chwili przełamał młodszego przeciwnika, torując tym samym drogę do wygrania seta. Sinner próbował później nawiązać walkę w gemach serwisowych Novaka, lecz nie zdołał odwrócić przebiegu partii.

Historia drugiej części meczu jest podobna – tym razem również o wyniku zaważyło szybkie przełamanie. Już w trzecim gemie Dżoković zdołał odebrać serwis rywalowi. Jannik miał później szanse do wyrównania. Reprezentant Włoch niejednokrotnie nawiązywał walkę z Serbem, zmuszał go do gry na przewagi i miał nawet jednego break pointa. Sinnerowi brakowało jednak skuteczności w decydujących momentach, nie potrafił postawić przysłowiowej kropki nad „i” w ważnych punktach, w których często to on miał przewagę. Novaka nie wybiła z rytmu również niecodzienna sytuacja, do której doszło w piątym gemie. W trakcie jednej z wymian sędzia przerwał grę i przyznał punkt Sinnerowi – była to kara dla Dżokovicia za zbyt głośny i późny okrzyk po oddaniu uderzenia. Doskonale wiemy, że takie sytuacje często tylko uskrzydlają Serba. Zawodnik z Półwyspu Bałkańskiego mimo trudności nie oddał serwisu i wyszedł na prowadzenie 2-0 w setach. „Nole” był więc w bardzo komfortowej sytuacji przed dalszą częścią meczu.

Trzeci set był zdecydowanie najbardziej zacięty i wyrównany, choć początek wskazywał na powtórkę z poprzednich partii. Już w trzecim gemie Novak wyszedł bowiem na prowadzenie 40-0 przy serwisie rywala. Dżoković ponownie stanął przed szansą na szybkie przełamanie. Sinner potrafił jednak wyjść z opresji (głównie za sprawą świetnego serwisu) i odwrócić losy tego gema. Później nie zobaczyliśmy już żadnego break pointa. To sprawiło, że zwycięzcę musiał wskazać tie-break. Lepiej rozpoczął go Sinner, który jako pierwszy wygrał punkt przy podaniu przeciwnika. Od tego momentu błyszczał już tylko Dżoković. Reprezentant Włoch ponownie nie mógł kończyć ważnych piłek oraz popełniał podwójne błędy serwisowe. To sprawiło, że Novak wygrał kolejnego wielkoszlemowego tie-breaka z rzędu i zakończył spotkanie.

Wyniki

Półfinał singla:

Novak Dżoković (Serbia, 2) – Jannik Sinner (Włochy, 8) 6:3, 6:4, 7:6(4)

Ons Jabeur pokonała Arynę Sabalenkę i drugi raz w karierze zagra w finale Wimbledonu. Podczas pomeczowej konferencji prasowej 28-latka podzieliła się z mediami i kibicami odczuciami związanymi z tym sukcesem.

Półfinałowy mecz Białorusinki i Tunezyjki był niezwykle zacięty, a zawodniczka z Afryki udanie dogoniła w nim rywalkę. Ostatecznie trzeci set zakończył się wynikiem 6:3, a to oznaczało, że Ons dostanie kolejną szansę zdobycia mistrzostwa na kortach All England Clubu. W zeszłym roku w meczu o najważniejsze trofeum w Londynie Arabka uległa Jelenie Rybakinie, a tym razem jej przeciwniczką będzie Czeszka Marketa Vondrouszová.

W rozmowie z dziennikarzami Jabeur podkreśliła, jak wiele kosztowało ją osiągnięcie tego rezultatu. Tenisistka przekazała:

– Pracuję nad sobą jak wariatka. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak wiele robię. Zawsze jest coś, co można poprawić. Jestem dla siebie bardzo wymagająca i ciągle chcę się doskonalić. Bywam przy tym niecierpliwa, ale wiem, że to niewłaściwe.

Czynnikiem, który pomagał Ons zyskać więcej spokoju, były przerwy spowodowane urazami. W przeszłości zawodniczka często borykała się z kłopotami zdrowotnymi, ale potrafiła wyciągnąć z nich cenną lekcję:

– Może to właśnie przez kontuzje nieco zwolniłam, uczyłam się cierpliwości i akceptowania zdarzeń, które nie są ode mnie zależne. Wiem, jak ważne jest mentalne przygotowanie w sporcie i nadal pracuję nad tym aspektem mojej kariery. Robię to właściwie od zawsze, bo uważam, że odpowiednie podejście może ci pomóc, nawet gdy nie jesteś w pełni formy fizycznej. Sądzę, iż właśnie ten mechanizm zadziałał w moich dwóch ostatnich meczach.

– Teraz mam tylko jeden cel i angażuję się w niego w stu procentach. Mam nadzieję, że przejdę do historii nie tylko dla Tunezji, ale i dla całej Afryki – podsumowała Jabeur.

Ons Jabeur wygrała łącznie cztery turnieje rangi WTA. Tenisistka ma w dorobku także dwa przegrane finały wielkoszlemowe. Poza Wimbledonem udało jej się także zagrać w końcowym meczu imprezy w Nowym Jorku z 2022 roku, gdzie lepsza okazała się Iga Świątek.

Agnieszka Radwańska i Na Li rozegrały drugi mecz w turnieju legend na kortach All England Club. Para polsko-chińska w czwartek musiała uznać wyższość Danieli Hantuchovej i Laury Robson.

W pierwszej partii krakowianka i jej partnerka z 1:4 zbliżyły się na 3:4, ale po chwili ponownie nie były w stanie utrzymać podania i rywalki objęły prowadzenie w meczu.

W drugiej odsłonie spotkania przewaga Słowaczki i Brytyjki była jeszcze wyraźniejsza. Reprezentantka gospodarzy i jej partnerka odskoczyły na 4:1, ale tym razem z podwójnym przełamaniem. Wypracowaną przewagę utrzymały już do końca i po 62 minutach mogły cieszyć się ze zwycięstwa.

Agnieszka Radwańska i Na Li straciły już szansę na wyjście z grupy, ale czeka je jeszcze mecz z Carą Black i Caroline Wozniacki. W zeszłym roku Polka również nie znalazła sposobu na Robson i Hantuchova. Razem z Jeleną Janković przegrały wtedy ze Słowaczką i Brytyjką mecz decydujący o pierwszy miejscu w grupie i awansie do finału.

Wyniki

Turniej legend – debel kobiet

D. Hantuchova, L. Robson (Słowacja, Wlk. Brytania) – N. Li, A. Radwańska (Chiny, Polska) 6:3 6:2

Czwartek nie był udanym dniem dla Tomasza Berkiety. Polski półfinalista juniorskiego Australian Open 2023 jednego dnia dwukrotnie wychodził na korty Wimbledonu. Najpierw by rywalizować o 1/2 finału singla, a następnie by rywalizować o awans do półfinału gry deblowej. Niestety oba spotkania zakończyły się porażką tenisisty pochodzącego z Warszawy.

Po rywalizacji o awans do finału imprezy na Antypodach i porażce na otwarcie zmagań w Paryżu, Tomasz Berkieta wystartował w trzecim w tym roku turnieju Wielkiego Szlema. W meczu 1/4 finału rywalem rozstawionego z numerem piętnastym tenisisty był rozstawiony z numerem piątym Jarosław Demin. Obie partie pojedynku były niezwykle zacięte. W pierwszym secie nie miało miejsca żadne przełamanie. Losy tej części meczu rozstrzygnął tie-break, którego na swą korzyść rozstrzygnął rywal Polaka. W drugiej odsłonie warszawianin stracił swe podanie w szóstym gemie i rywal prowadził już 4:2. Jednak nie utrzymał prowadzenia do końca seta. nasz reprezentant odrobił stratę podania i ponownie panowie musieli rozegrać tie-breaka. W nim ponownie górą był Demin i to on awansował do półfinału.

Po odpoczynku Tomasz Berkieta i jego deblowy partner Henry Searle wyszli by walczyć o awans do półfinału debla. O losach pierwszego seta rozstrzygnął szósty gem, gdy rywale „naszego” duetu wyszli na prowadzenie 4:2, aby trzy gemy później zamknąć tę część meczu. W drugiej odsłonie Berkieta i Searle ponownie raz nie utrzymali swego serwisu i ostatecznie pożegnali się z rywalizacją.

Wyniki

Ćwierćfinał gry pojedynczej juniorów:

Jarosław Demin (5) – Tomasz Berkieta (Polska, 15) 7:6(5), 7:6(6)

Ćwierćfinał gry podwójnej juniorów:

J. Fonseca, J.C. Prado Angelo (Brazylia, Boliwia, 2) – T. Berkieta, H. Searle (Polska, Wielka Brytania, 8) 6:3, 6:4

W czwartek poznaliśmy pierwszych mistrzów tegorocznego Wimbledonu. Do rozstrzygnięcia meczu decydującego o tym, kto zdobędzie tytuł w grze mieszanej, potrzeba było trzech setów.

Finał miksta odbył się na korcie centralnym zaraz po tym, gdy zakończyły się półfinały singla pań. Na głównej arenie kibice mogli zobaczyć czwórkę specjalistów od gry podwójnej, a szczególne wrażenie musiał robić dorobek Mate Pavicia. Chorwat, który wystąpił razem z Ludmiłą Kiczenok, wygrał 35 tytułów w deblu mężczyzn (w tym trzy wielkoszlemowe) oraz dwa mistrzostwa wielkoszlemowe w grze mieszanej.

Drugą najbardziej utytułowaną osobą spośród finalistów była Yifan Xu. Chinka dotarła do dwóch finałów wielkoszlemowych w deblu pań oraz wygrała dwa turnieje WTA 1000 w tej konkurencji. Zawodniczka, której partnerem był Belg Joran Vliegen, łącznie ma na koncie trzynaście tytułów rangi WTA.

Taki rozkład sił sprawiał, że w pojedynku trudno było wskazać wyraźnych faworytów. Kiczenok i Pavić byli rozstawieni z numerem „siedem” i wcześniej stracili w zawodach dwa sety. Ich przeciwnicy oddali swym wcześniejszym rywalom o jedną partię więcej, a w drodze do finału wyeliminowali między innymi turniejowe „dwójki” – Neala Skupskiego i Desirae Krawczyk.

Pierwsze sześć gemów starcia o tytuł powędrowało na konto serwujących. Obie pary były zagrożone stratą podania, ale ostatecznie udało im się obronić break-pointy i uniknąć przełamania.

Równowaga między duetami nie utrzymała się jednak do końca seta. Przy stanie 3:3 swojego podania nie utrzymała Chinka, a wpływ na ten stan rzeczy miały między innymi dobre returny i solidna postawa w wymianach Ludmiły Kiczenok. Chwilę potem zawodniczka z Dniepru dobrze spisała się podczas drugiej próby serwisowej, a to oznaczało, że ona i Pavić potrzebowali do zamknięcia partii już tylko jednego gema. Chorwat pewnie wygrał swoje podanie, czym znacznie przybliżył siebie i Kiczenok do końcowego sukcesu.

Pierwszy break-point w drugiej partii pojawił się przy serwisie Xu. Duży błąd przy tym ważnym punkcie popełnił jednak Pavić, a jego wolejowa pomyłka dała Belgowi i Chince szansę na odwrócenie przebiegu gema. Para obroniła się, ale nie zdołała zaskoczyć podającej potem Kiczenok. Na tablicy widniał zatem rezultat 2:2.

Wygrane serwisy mężczyzn oznaczały, że pod presją ponownie znalazła się tenisistka z Azji. Tym razem 34-latka nie miała jednak kłopotów i pewnie obroniła podanie. Podobnie solidna okazała się Ukrainka, więc wiadomo było, że drugi set będzie miał inny przebieg niż partia otwarcia. Prowadzący 5:4 Xu i Vliegen rozegrali niezłego gema przy serwisie Pavicia, ale nie zdołali go przełamać i zamknąć partii.

Fakt, że – niedługo później – swój serwis wygrała Xu, stawiał pod ścianą Ludmiłę Kiczenok. 30-latka musiała utrzymać podanie, by dać swojej parze tie-break. Misja ta została wykonana, a decydująca wymiana zakończyła się znakomitym wolejem Pavicia.

W trzynastym gemie nie brakowało widowiskowych punktów. Po długiej walce wynikiem 11-9 triumfowali Vliegen i Xu, a kluczowy był znakomity return Belga. Chorwat i Ukrainka mogli zaś żałować podwójnego błędu, jaki tenisista z Bałkanów popełnił na początku tie-breaka. W końcowym rozrachunku okazał się on bowiem kosztowną pomyłką.

Zmęczenie zawodników nie wpłynęło znacząco na to, jak przebiegała pierwsza faza decydującej partii. Ponownie dominowali w niej serwujący, a po sześciu gemach między duetami był remis 3:3. W gemie siódmym rywale byli blisko złamania oporu Kiczenok, ale Ukrainka zdołała obronić podanie. Sztuki tej nie udało się dokonać Xu, a to oznaczało, że ona i Vliegen byli o włos od porażki. Pavić i Kiczenok nie zmarnowali zdobytej przewagi i zamknęli mecz przy podaniu Chorwata. Końcowy triumf z pewnością był szczególnie słodki dla Ludmiły, dla której było to pierwsze w karierze mistrzostwo wielkoszlemowe.

Wyniki

Wimbledon (finał gry mieszanej):

M. Pavić (Chorwacja, 7) / L. Kiczenok (Ukraina, 7) – J. Vliegen (Belgia) / Y. Xu (Chiny) 6:4 6:7 (9) 6:3