Miesiąc: lipiec 2023

Carlos Alcaraz wierzy, że jego zwycięstwo nad Novakiem Dżokovićem zainspiruje nowe pokolenie do wejścia na wyższy poziom gry.

20-latek został trzecim najmłodszym tenisistą, który wygrał na londyńskich kortach i piątym zawodnikiem w Erze Open, który zdobył kilka tytułów wielkoszlemowych przed 21. rokiem życia. Pojedynek z siedmiokrotnym zwycięzcą Wimbledonu był swego rodzaju bitwą pokoleń, jednak jak mówi Hiszpan, w finale był skupiony głównie na sobie.

– Zrobiłem to głównie dla siebie, nie dla tenisowego pokolenia. To było wspaniałe. Pokonanie Novaka w najlepszej formie, zapisanie się w historii tego miejsca i bycie zawodnikiem, który wygrał z nim po 10 latach dominacji na tym korcie, to dla mnie niesamowite. To coś, czego nigdy nie zapomnę – powiedział podczas pomeczowej konferencji. – Myślę, że dla nowej generacji zawodników to również było ważne  zwycięstwo. To dało im wiarę, że też są w stanie z nim wygrać – dodał.

Wydaje się, że możliwości Alcaraza są nieograniczone, a jego przyszłość świetlana. Na ten moment jednak, hiszpański tenisista chce cieszyć się tym, co tu i teraz.

– W tym momencie jestem najszczęśliwszy na świecie. Pewnie w ciągu pięciu lat to się zmieni. Mam 20 lat, nie doświadczyłem wielu takich rzeczy więc cieszę się tą chwilą. Zwycięstwo nad Novakiem
i wygranie Wimbledonu to coś, o czym marzyłem od kiedy rozpocząłem przygodę z tenisem. To najważniejsze osiągnięcie w moim życiu – podkreślił.

Carlos Alcaraz ma na swoim koncie już sześć tytułów w tym sezonie. W ciągu ostatnich 40 lat, tyle samo lub więcej wygranych turniejów w ciągu jednego roku mieli tylko Andre Agassi w 1988 roku i Rafael Nadal w 2005 roku.

Novak Dżoković nie był w stanie zdobyć piątego z rzędu i ósmego w całej karierze tytułu na kortach Wimbledonu. Serb w meczu finałowym musiał uznać wyższość Carlosa Alcaraza. Wicelider rankingu ATP po spotkaniu opowiedział o swoich odczuciach oraz wrażeniach z gry z Hiszpanem.

Przed finałem z 20-latkiem z El Palmar Dżoković mógł poszczycić się serią 34 wygranych pojedynków z rzędu w Londynie. Jeszcze większe wrażenie robił fakt, iż  Serb od dziesięciu lat był niepokonany na korcie centralnym Wimbledonu. Po porażce z Alcarazem tenisista z Belgradu nie ukrywał rozczarowania i opowiedział o kluczowych momentach całej potyczki.

– Żałuję kilku sytuacji. Miałem swoje szanse. Mogłem lepiej zakończyć tie-break drugiego seta, ale zawiódł mnie bekhend. Potem mecz odwrócił się na jego stronę, a ja przez pewien czas nie byłem sobą. W trakcie czwartej partii udało mi się wrócić na właściwe tory i czułem, że nastąpił kolejny zwrot. Miałem break-pointa w decydującej odsłonie i rozgrywałem dobry punkt, ale było wietrznie, przez co ostatecznie nie mogłem zagrać smecza. Carlos zasługuje na wyrazy uznania za waleczność i pokazanie niesamowitych umiejętności w defensywie, które dały mu przełamanie w piątym secie.

Serb był również pod wielkim wrażeniem tego, w jaki sposób jego rywal prezentował się na nawierzchni, na której miał najmniejsze doświadczenie. – Zaskoczył wszystkich tym, jak szybko zaadaptował swój tenis do gry na trawie w tym roku. Na pewno dużo mu pomógł turniej w Queen’s. Był tam bliski porażki w pierwszej rundzie, ale zaczął nabierać pewności i wygrywać kolejne mecze z dobrymi zawodnikami. Jego slajsy, podcięte returny i gra przy siatce były imponujące. Nie spodziewałem się, że będzie prezentował się tak dobrze na tej nawierzchni w tym sezonie. Udowodnił, że bez wątpienia jest najlepszym graczem na świecie i zasługuje na bycie w miejscu, w którym teraz się znajduje – powiedział.

36-latek z Belgradu odniósł się też do porównań Alcaraza do graczy „Wielkiej Trójki” i nie szczędził komplementów pod jego adresem. – Przez ostatni rok mówiło się, że jego gra zawiera pewne elementy stylu Federera, Nadala oraz mojego. Zgodziłbym się z tym. Szczerze mówiąc, nigdy nie grałem z kimś takim. Posiada to, co najlepsze z każdego z tych trzech tenisowych światów. Federer i Nadal mieli swoje atuty i słabości. Carlos z kolei jest tenisistą kompletnym. Ma wielkie umiejętności adaptacji, które są kluczem do długiej i owocnej kariery na każdej nawierzchni.

Na koniec Dżoković dodał, że chętnie zmierzy się z Alcarazem ponownie w Nowym Jorku. – Mam nadzieję, że zagramy także podczas US Open. Uważam, że to dobre dla całej dyscypliny, jeśli dwaj najwyżej notowani gracze spotykają się w takim pięciosetowym, dramatycznym pojedynku – oznajmił.

W finale Wimbledonu Carlos Alcaraz pokonał w pięciu setach Novaka Dżokovicia. Triumf pozwolił 20-latkowi z El Palmar pewniej zasiąść na pierwszym miejscu rankingu ATP.

Dzięki sukcesowi na kortach All England Clubu przewaga Hiszpana nad Serbem wzrosła do ponad ośmiuset punktów. Za plecami tej dwójki umocnił się Daniił Miedwiediew. Rosjanin, który w Londynie dotarł do półfinału, ma obecnie na koncie 6520 „oczek”, czyli o ponad 1500 więcej od czwartego w zestawieniu najlepszych Caspera Ruuda.

Pozostali zawodnicy pierwszej dziesiątki także zachowali swoje poprzednie lokaty, a na miejscach od jedenastego do dwudziestego zmiany były kosmetyczne. Jedna z nich dotyczyła Huberta Hurkacza. Po wyprzedzeniu Alexa de Minaura Polak awansował o jedną pozycję i jest 17.

Bardziej imponujące ruchy w górę klasyfikacji miały miejsce w jej dalszych rejonach. Na 31 miejscu plasuje się w tym tygodniu ćwierćfinalista Wimbledonu Christopher Eubanks. Amerykanin dopisał do swego konta 328 punktów i – w porównaniu z poprzednim rankingiem – zyskał dwanaście pozycji. W pierwszej pięćdziesiątce znalazł się także Roman Safiulin. 25-latek, który również osiągnął najlepszą ósemkę londyńskiego turnieju, jest 43, co oznacza awans aż o 49 lokat.

Swoje notowania solidnie poprawili także 54 Marton Fucsovics (13 miejsc w górę) oraz Daniel Elahi Galan. Kolumbijczyk jest w tym tygodniu 56, a to oznacza skok aż o 29 lokat. Awans ten wynika z dobrego występu na Wimbledonie, gdzie zawodnik z Ameryki Południowej wygrał trzy spotkania.

Inni reprezentanci Polski nadal zajmują miejsca w trzeciej i czwartej setce rankingu. Tym razem Daniel Michalski jest 271, a Kacper Żuk 298. Niedaleko za nim znajduje się zaś Maks Kaśnikowski, który obecnie plasuje się na 303 pozycji.

Wimbledoński turniej zakończył się finałem debla kobiet. Po obydwu stronach siatki stanęły utytułowane deblistki – z jednej weteranki Su-wei Hsieh i Barbora Strycova, a z drugiej Storm Hunter i Elise Mertens. Górą ostatecznie był te pierwsze.

Barbora Strycova postanowiła niedawno wznowić na parę miesięcy zakończoną przed dwoma laty karierę. I była to znakomita decyzja Czeszki. W Wimbledonie stworzyła parę z tą, z którą niegdyś osiągała największe sukcesy – Su-wei Hsieh. Tajwanka również niedawno wróciła po długiej nieobecności na kortach i zdążyła już wygrać tegoroczny Roland Garros u boku Chinki Xinyu Wang. Strycova i Hsieh niespodziewanie dotarły razem do finału przy Church Road i mogły powtórzyć sukces z 2019 roku, kiedy razem tu wygrały. Dla Czeszki był to jedyny wielkoszlemowy tytuł, ale Tajwanka w 2013 wygrała Wimbledon i Roland Garros w 2014 u boku Chinki Shuai Peng i w 2021 Wimbledon w duecie z Belgijką Elise Mertens.

Ta dziś stanęła po drugiej stronie siatki. Dążyła do czwartego mistrzowskiego tytułu. W parze z Białorusinką Aryną Sabalenką wygrała w 2019 US Open i w 2021 Australian Open. Przed rokiem też grała o tytuł przy Church Road, ale od niej i Chinki Shuai Zhang lepsze były Czeszki Barbora Krejczikova i Katerzina Siniakova. Jedynie towarzysząca tu Mertens Storm Hunter nie miała jeszcze okazji grać w deblowym finale, ale za to ma na swoim koncie tytuł wielkoszlemowy w mikście, zdobyty na ostatnim US Open u boku swojego rodaka Johna Peersa.

Hunter i Mertens solidnie zaczęły ten mecz, przełamując już w pierwszym gemie. I choć po kilkunastu minutach przewagę straciły, to w pierwszej fazie meczu raczej to one miały inicjatywę. W siódmym gemie znów zdobył przewagę breaka, ale natychmiast rywalki ją odrobiły. I był to kluczowy moment tego spotkania. Od tej pory to Hsieh i Strycova prezentowały się lepiej. Miały trzy piłki setowe na 6:4 i choć ich nie wykorzystały to udało im się zakończyć tę partię dwa gemy później, po kolejnych trzech setbolach.

Początek drugiej części meczu toczony był pod dyktando Hsieh i Strycovej, które prowadziły już 4:1. Rywalki złapały drugi oddech i doprowadziły do remisu, ale po chwili Tajwanka i Czeszka znów przejęły inicjatywę. Wygrały seta 6:4, wykorzystując drugiego meczbola. Dzięki temu Strycova może czuć się ostatecznie spełniona przed kolejnym zawieszeniem rakiety na ścianie.

Wyniki

Su-wei Hsieh, Barbora Strycova (Tajwan, Czechy) – Storm Hunter, Elise Mertens (Australia, Belgia) 7:5, 6:4

Z Londynu Artur Rolak

W Wielkiej Brytanii rządzi Karol III, po tutejszemu Charles. Na tronie wimbledońskim, nie bez oporu dotychczasowego władcy, który na Korcie Centralnym przegrał pierwszy raz od 10 lat, zasiadł Karol bez numeru. Carlos Alcaraz wykręcił numer, który Novak Dźoković zapomni nieprędko.

Skrót TRH dla obcokrajowców może być nieco mylący. Internetowe ściągawki podsuwają terminy fizyczne, mechaniczne, medyczne i nawet obyczajowe, a słownik czesko-polski (wczorajszy triumf Markety Vondrouszovej zachęca do nauki języka sąsiadów) uważa, że trh to po prostu rynek, czyli targ. W kręgach pałacowych TRH oznacza Their Royal Highnesses – Ich Królewskie Wysokości (nie mylić z Jej lub Jego Królewską Mością, tytułem zarezerwowanym dla monarchini lub monarchy).

Otóż dziś TRH Książę i Księżna Walii oraz Książę George i Księżniczka Charlotte byli uprzejmi przybyć na Wimbledon. Księżna Catherine, dla ludu wciąż Kate, jest patronką All England Lawn Tennis Clubu, więc podczas turnieju miewa rozliczne obowiązki. Dziś, jak zwykle, spotkała się z delegacjami trzech środowisk. W grupie drugiej, złożonej z wolontariuszy mundurowych, była posterunkowa Erica Williams ze swą partnerką Stellą. Stella jest springer spanielką, również ma stopień posterunkowej, ale już żadnej szansy na awans. To był jej ostatni dzień służby – jutro będzie policyjną emerytką.

W rodzinie królewskiej na emeryturę się nie odchodzi, w rodzinie królewskiej awansuje się dopiero wtedy, gdy zwolni się stołek. Przepraszam – tron. Zwolnił się niedawno, a że rodzina długowieczna, to Książę William musi uzbroić się w cierpliwość, zanim przejmie etat po ojcu.

O pokoleniowej zmianie warty w środowisku tenisowym zaczęto mówić długo przed koronacją Charlesa III. Władza Rogera Federera nad Wimbledonem została ostatecznie obalona dwa lata temu przez Huberta Hurkacza. Rafaelem Nadalem od dawna zajmują się głównie nadworni medycy, więc sztandary starej gwardii samotnie niesie Novak Dźoković. O Murrayu można wspomnieć już tylko przez grzeczność, bo Andy Waleczne Serce nie zdołał trwale rozbić szwajcarsko-hiszpańsko-serbskiego triumwiratu.

Carlos Alcaraz urodził się w maju 2003. Od tamtego czasu The Championships miały tylko czterech zwycięzców, a różnica wieku między tegorocznymi finalistami jest największa od 48 lat nie tylko na Wimbledonie, ale w ogóle w Wielkim Szlemie.

Droga z szatni dla równiejszych (mniej równi przebierają się w Pawilonie Aorangi) do wejścia na Kort Centralny zajmuje około 150 sekund. To mnóstwo czasu dla myśli, które nachodzą kogoś, kto kroczy nią na swój pierwszy finał Wimbledonu. Dopadły i Alcaraza. Zanim się zorientował, co jest grane, było już po pierwszej partii.

Gdyby o wyborze nowego władcy miała decydować wolna elekcja, to – chociaż nie przez aklamację – publiczność wybrałaby Hiszpana i dała to odczuć obu tenisistom. Zanim Serb się zorientował, że rywal przestał się go bać, było już po trzecim secie.

A po piątym? Dżoković, w przeciwieństwie do Stelli, wprawdzie na emeryturę jeszcze się nie wybiera, ale z prawdopodobieństwem ocierającym się o pewność można powiedzieć, że byliśmy dziś świadkami końca dynastii 35-latków.

Carlos Alcaraz po trwającej cztery godziny i 42 minuty pięciosetowej walce pokonał Novaka Dżokovicia w finale tegorocznej edycji Wimbledonu. To pierwszy tytuł Hiszpana zdobyty w Londynie i drugi w imprezach wielkoszlemowych. Niedzielna wygrana pozwoli mu także na pozostanie na fotelu lidera rankingu ATP.

Pojedynek Dżokovicia z Alcarazem uznawany był przez wielu obserwatorów za finał marzeń. Po obu stronach siatki stanęli dwaj obecnie najlepsi zawodnicy na świecie i zarazem przedstawiciele dwóch różnych tenisowych generacji. Oprócz samego tytułu stawką spotkania było także pierwsze miejsce w rankingu ATP. Za faworyta uchodził zdecydowanie bardziej doświadczony i posiadający większy dorobek na nawierzchni trawiastej belgradczyk, lecz jego młodszy oponent pokazał w ostatnich tygodniach, iż zrobił duży postęp w grze na tym podłożu.

Panowie mierzyli się ze sobą po raz trzeci. W poprzednich dwóch meczach podzielili się wygranymi. Znacznie ważniejsze i mogące mieć psychologiczne znaczenie dla losów niedzielnej rywalizacji zwycięstwo, odniósł jednak Serb. To on, przed miesiącem, pokonał Hiszpana w półfinale Rolanda Garrosa. Dokonał tego po potyczce, w której 20-latek od trzeciego seta nie był w stanie rywalizować na najwyższym poziomie z powodu skurczów mięśni.

Tym razem ta historia się nie powtórzyła i przez grubo ponad cztery godziny mogliśmy obserwować fascynujące widowisko z niewiadomą, co do jego triumfatora niemal do samego końca. Premierowa odsłona upłynęła pod znakiem bezsprzecznej dominacji Dżokovicia. Co prawda już w pierwszym gemie musiał bronić break-pointa, ale były to jego jedyne problemy w tej części gry. Zagrożenie oddalił serwisem, a następnie zaczął budować swoją przewagę. Po zmianie stron korzystał z błędów Alcaraza i zdobył przełamanie.

Dalsze bronienie swoich podań nie stanowiło dla niego kłopotu, przez co nie dawał młodszemu rywalowi okazji do zniwelowania deficytu. Serb popisywał się też dobrymi returnami, grał znakomicie pod względem taktycznym i był niemal bezbłędny w wymianach z głębi kortu. Hiszpan wydawał się być bezradny i w czwartym gemie ponownie stracił serwis. Wygrana własnego podania udała mu się dopiero przy wyniku 0:5 i była to jego jedyna zdobycz w tej partii. Chwilę później obrońca tytułu „na sucho” zakończył całego seta.

Druga część gry była już znacznie bardziej wyrównana. Alcaraz zaczął demonstrować lepszy poziom gry, a z kolei Dżoković obniżył nieco swoją dyspozycję. Lider rankingu ponownie w pierwszym gemie serwisowym rywala miał okazje na przełamanie i tym razem ją wykorzystał. Na swoje nieszczęście nie był jednak w stanie potwierdzić go obroną podania i doszło do błyskawicznego odrobienia straty przez Serba.

Nie zdeprymowało to „Carlitosa”, który dalej był groźny przy returnach. W piątym gemie wypracował sobie kolejnego break-pointa, lecz po długiej wymianie punkt padł łupem Serba. W następnym minutach serwujący nie byli już zagrożeni i zwycięzcę tej odsłony musiał wskazać tie-break. Dżoković rozpoczął go od prowadzenia 3:0, ale Alcaraz szybko doprowadził do remisu.

Jako pierwszy piłkę setową miał 36-latek z Belgradu, lecz nie wykorzystał jej, popełniając prosty błąd z bekhendu. Kolejna wymiana zakończyła się identycznie i to Hiszpan stanął przed szansą zakończenia partii. Skorzystał z niej w najlepszy z możliwych sposobów i zwycięskim, bekhendowym returnem wyrównał stan meczu. Tym samym dobiegła też końca seria piętnastu wygranych rozgrywek tie-breakowych z rzędu przez Dżokovicia w imprezach wielkoszlemowych.

W trzeciej partii Alcaraz poszedł za ciosem, a Dżoković nie potrafił wrócić do gry z początku pojedynku. Doszło też do powtórki sytuacji z poprzednich odsłon. 20-latek z El Palmar otrzymał szansę na przełamanie już przy pierwszej sposobności, a kolejna bekhendowa pomyłka Serba zamieniła ją na punkt. Siedmiokrotny mistrz turnieju mógł odrobić stratę w czwartym gemie, ale Hiszpan obronił dwa break-pointy i utrzymał przewagę.

Gem piąty z kolei zapisał się bez wątpienia w historii całej imprezy. Panowie zaliczyli w nim aż 13 równowag i rozgrywali go przez 26 minut. Ostatecznie zwycięsko wyszedł z niego młodszy z finalistów, który ostatni punkt wygrał po forhendowej pomyłce oponenta. Po tej iście maratońskiej batalii Alcaraz nie miał już trudności z doprowadzeniem seta do pomyślnego dla siebie zakończenia. Dżoković również nie wykazywał już większej determinacji, by walczyć o powrót do partii i po jego kolejnej stracie podania dobiegła ona końca.

Na początku czwartego seta, zgodnie z „tradycją” tego spotkania, Hiszpan znów miał break-pointy, ale tym razem ich nie wykorzystał. Zemściło to się na nim już niedługo potem, bo Dżoković zaczął nawiązywać do wcześniejszego okresu lepszej gry. Returnami ponownie sprawiał przeciwnikowi więcej problemów, czego efektem były jego okazje na przełamanie. Przy trzeciej z nich Alcaraz zagrał nieskutecznego półwoleja i to on znalazł się w pozycji goniącego wynik.

„Nole” ograniczył liczbę niewymuszonych błędów i wyraźnie poprawił też swoje podanie, co pozwoliło mu na utrzymywanie bezpiecznej przewagi. Dodatkowo, gdy prowadził 5:3, słabego gema, zakończonego podwójnym błędem serwisowym rozegrał Alcaraz. Stało się więc jasne, że po czterech latach przerwy, triumfatora Wimbledonu wyłoni walka na pełnym dystansie pięciu setów.

Decydującą rozgrywkę Dżoković, jak wszystkie poprzednie, zaczął od konieczności bronienia break-pointa. Ta sztuka mu się udała, a już w kolejnym gemie miał okazję na przełamanie po swojej stronie. Alcaraz popisał się jednak niesamowitą grą w defensywie, a Serb posłał w siatkę piłkę zagraną z forhendu z powietrza. Dramaturgia cały czas narastała i w trzecim gemie Hiszpan znów stanął przed szansą wyjścia na prowadzenie.

Obaj finaliści ponownie rozegrali wtedy niesamowitą wymianę, którą wygrywającym bekhendem po linii zakończył reprezentant Hiszpanii. Tuż po niej Dżoković zniszczył swoją rakietę, uderzając ją o słupek podtrzymujący siatkę, za co otrzymał ostrzeżenie. W następnych minutach serwujący pewnie i bez większego zagrożenia wygrywali kolejne gemy. 20-latek wzorowo wytrzymał także presję przy stanie 5:4, kiedy podawał po zwycięstwo w całym pojedynku i mógł cieszyć się z pierwszego triumfu w Londynie.

Tym samym Alcaraz może wstawić do gabloty swój drugi tytuł wielkoszlemowy w karierze. Został też trzecim Hiszpanem – po Manolo Santanie i Rafaelu Nadalu – który triumfował w tej imprezie. Pokonanie Dżokovicia oznacza również, że pozostanie na pierwszym miejscu w najnowszym notowaniu rankingu ATP. Była to także pierwsza porażka Serba na korcie centralnym Wimbledonu od 10 lat i finału z Andy Murrayem.

Wyniki

Finał gry pojedynczej:

Carlos Alcaraz (Hiszpania, 1) – Novak Dżoković (Serbia, 2) 1:6, 7:6(6), 6:1, 3:6, 6:4

Neal Skupski i Wesley Koolhof pokonali Marcela Granollersa i Horacio Zeballosa w finale rywalizacji deblowej Wimbledonu. Tym samym brytyjsko-holenderski duet dokonał coś czego nie zdołali zrobić w zeszłorocznym meczu o tytuł na kortach Flushing Meadows.

W 2017 Neal Skupski po raz pierwszy wystąpił w 1/4 finału debla imprezy wielkoszlemowej. Jego partnerem był brat Ken. Panowie w meczu o półfinał musieli uznać wyższość Łukasza Kubota i Marcelo Melo. Kilka dni później Polak i Brazylijczyk świętowali triumf na londyńskiej trawie. Równo sześć lat od tamtych wydarzeń po pierwszy w karierze deblowy tytuł wielkoszlemowy sięgnął Neal, a u jego boku wystąpił Wesley Koolhof,

Losy obu odsłon miały podobny przebieg. W obu przypadkach zadecydowało jedno przełamanie uzyskane przez tenisistów rozstawionych z numerem pierwszym. W premierowej odsłonie returnujący wygrali siódmego gema, a w drugim secie kluczowy był gem na 3:2. Koolhof i Skupski byli tego dnia o wiele lepszym duetem – ich przeciwnicy mieli zaledwie jednego break pointa na przestrzeni całego meczu. W obu partiach brytyjsko-holenderki duet nie oddał wypracowanej przewagi i po godzinie i osiemnastu minutach gry mógł świętować tytuł deblowy.

Wyniki

Finał debla:

W. Koolhof, N. Skupski (Holandia, Wielka Brytania, 1) – M. Granollers, H. Zeballos (Hiszpania, Argentyna, 15) 6:4, 6:4

Jeszcze trochę, a o Markecie Vondrouszovej zaczęto by mówić, że na drugie imię ma Wice. Przegrała w finale Roland Garros 2019, a dwa lata później zdobyła srebrny medal olimpijski. Powód był oczywiście inny, ale ślub okazał się lekarstwem i na kłopoty zdrowotne, i na porażki w finałach. W przedzień pierwszej rocznicy zamążpójścia pani Szimkova została mistrzynią Wimbledonu.

Mistrzynią, to chyba nie podlega negocjacjom, całkowicie niespodziewaną. Nie przewidział tego ani system komputerowy WTA – Czeszka jest pierwszą zwyciężczynią turnieju, która nie została rozstawiona. Nie brała tego pod uwagę także publiczność, która od półfinału zgodnie opowiadała się za jej rywalką. Dwa dni temu trzymała stronę Eliny Switoliny – nie tylko supermamy, ale też ambasadorki sprawy ukraińskiej, której Brytyjczycy kibicują równie mocno jak my.

Dziś rywalką Vondrouszovej – trzymajmy się nazwiska panieńskiego, bo pod takim występuje – była Ons Jabeur, finalistka sprzed roku. Kobieta zawsze uśmiechnięta, lubiąca wszystkich i przez wszystkich lubiana, trochę na wyrost została okrzyknięta pierwszą mistrzynią Wielkiego Szlema urodzoną i w kraju arabskim, i w Afryce, co nie zawsze oznacza to samo.

Wimbledon jest nie tylko dla oczu, Wimbledon jest także dla uszu. Godzinę przed meczem na trybunach można usłyszeć każde słowo wypowiedziane przez osobę zajmującą miejsce kilka, a nawet kilkanaście krzesełek obok. Z czasem wyraźne rozmowy zlewają się w szmer i odzywają się korki od szampana.

I nagle zapada cisza, ale mierzona w ułamkach sekund. Przerywa ją pojawienie się w drzwiach tenisistek. Jak za naciśnięciem guzika przez reżysera widowiska widownia eksploduje owacją. Wszyscy biją brawo, a niektórzy uznają za konieczne, aby coś krzyknąć. Gdy już zacznie się rozgrzewka, odgłosy trybun powoli zanikają, a po „Love-all, play!” słychać już tylko pierwsze uderzenie piłki.

Siłę dopingu, gdy sympatia widzów jest rozłożona tak nierównomiernie, można zmierzyć na ucho, żaden skomplikowany przyrząd nie jest potrzebny. Punkt dla Vondrouszovej – oklaski owszem, ale raczej kurtuazyjne, bo inaczej przecież nie wypada. Punkt dla Jabeur – owacje tym większe, im sytuacja Tunezyjki trudniejsza. Do tego jakieś westchnienia, jęki zawodu lub okrzyki radości. Im bliżej końca meczu, tym mniej okrzyków i więcej jęków.

Na koniec nagroda dla obu tenisistek. Marketa Vondrouszova-Szimkova raz jeszcze wsłuchała się w głos trybun. Oddały jej to, czego początkowo trochę żałowały.

Marketa Vondrousova pokonała Ons Jabeur w finale rywalizacji pań na kortach Wimbledonu. Dla Czeszki był to drugi finał wielkoszlemowy i sięgnęła po premierowy tytuł w jednej z najważniejszych imprez sezonu.

W 2019 roku tenisistka zza naszej południowej granicy osiągnęła największy sukces w karierze. Doszła do finału na kortach Rolanda Garrosa. Jednak w meczu o tytuł musiała uznać wyższość Ashleigh Barty. Nieco ponad cztery lata później Czeszka powtórzyła osiągnięcie z Paryża, a nawet je poprawiła. Sposobu na nią w sobotnim finale nie znalazła Ons Jabeur.

Spotkanie lepiej rozpoczęło się dla Tunezyjki, która prowadziła 2:0 w partii otwarcia i miała szanse na wynik 3:0. Zawodniczka z Sokolova odrobiła jednak stratę przełamania, a następnie doprowadziła do remisu. Po chwili na tablicy wyników co prawda pojawił się z wynik 4:2 dla Jabeur, ale od tego momentu turniejowa „szóstka” nie wygrała już gema i pierwszą odsłonę spotkania zamknęła zwycięsko Vondrousova.

Druga odsłona rozpoczęła się w sposób podobny co pierwsze. Co prawda pierwszego gema i to przy podaniu rywalki wygrała Vondrousova. Jednak po chwili Jabeur prowadziła już 3:1. Jednak tak jak w partii otwarcia, tak samo w drugim secie nie zdołała utrzymać przewagi i pozwoliła rywalce doprowadzić do wyrównania. Jabeur zdołała co prawda wygrać jeszcze gema, ale dwa kolejne powędrowały na konto Czeszki i to ona została czwartą reprezentantką swego kraju z tytułem mistrzowskim na kortach Wimbledonu. Wcześniej ta sztuka udała się Janie Novotnej w 1997 roku i w 2011 oraz 2014 Petrze Kvitovej.

Wyniki

Finał:

Marketa Vondrousova (Czechy) – Ons Jabeur (Tunezja, 6) 6:4, 6:4

Emma Raducanu nie rozegrała podczas tegorocznej edycji Wimbledonu ani jednego spotkania na kortach Wimbledonu. Mimo to Brytyjka może się pochwalić sowitą wypłatą jaką otrzymała od swych sponsorów.

W tym roku odbyła się 136. edycja najstarszej imprezy wielkoszlemowej. Najwięcej powodów do radości kibicom gospodarzy przyniosła Katie Boulter. Trzecia rakieta Wielkiej Brytanii w rankingu WTA rywalizację zakończyła po meczu trzeciej rundy. To sprawiło, że jej konto zasiliła kwota 131 tysięcy funtów. Jednak to wcale nie sklasyfikowana na 89. pozycji w zestawieniu najlepszych tenisistek świata zawodniczka zarobiła najwięcej spośród gospodyń rywalizacji.

Emma Raducanu to sensacyjna zwyciężczyni US Open 2021. W tym roku urodzona w Toronto zawodniczka nie pojawiła się w drabince wimbledońskiej imprezy. A to za sprawą rekonwalescencji jaką przechodzi po przebytych operacjach. Mimo to niespełna 21-letnia tenisistka nie ma powodu do zmartwień, bo sponsorzy wypłacili jej łączną gratyfikacje w wysokości około 381 tysięcy funtów.

– Emma otrzymała astronomiczną rekompensatę od swoich sponsorów po tym, jak opuściła Wimbledon. Emma otrzymała w sumie 500 000 dolarów, mimo że nie grała. Co za szaleństwo! – przekazuje informacje portalu tennisworldusa.org

Wśród sponsorów Emmy Raducanu są między innymi: Nike, Wilson, Tiffany & Co, Dior, Evian, British Airways, Sports Direct, Vodafone, Porsche i HSBC. Z tytułu umów tenisistka z Wysp Brytyjskich otrzymuje 10 milionów euro.