Nowy Nadal wchodzi do gry

/ Jakub Karbownik , źródło: Własne/www.tennisworldusa.org, foto: AFP

Joan Nadal Vives to kolejny tenisista ze słynnego klanu z Majorki, który wkracza do rywalizacji na tenisowych kortach. 16-letni zawodnik to jeden z trzech synów Toniego Nadala, wieloletniego trenera byłego lidera rankingu ATP.

Gdy słyszymy nazwisko Nadal, od razu na myśl przychodzą dwa imiona – Rafael oraz Toni. To właśnie ten drugi doprowadził do licznych tytułów mistrzowskich jednego z najbardziej utytułowanych tenisistów w historii, 20-krotnego mistrza turniejów Wielkiego Szlema.

Mimo że drogi Toniego i Rafaela rozeszły się wraz z końcem sezonu 2017, to obchodzący w tym roku 60. urodziny trener nie odszedł na emeryturę. Obecnie trenuje swego syna Joana Nadala Vivesa. Kuzyn słynnego tenisisty ma za sobą dwa mecze w turniejach rangi ITF. W pierwszą niedzielę 2021 roku przegrał w meczu eliminacyjnym turnieju na Majorce. Jego pogromcą okazał się klasyfikowany na miejscu 1312 rankingu ATP Cuzey Kegirge. Wcześniej identyczny wynik uzyskał przeciwko Alejandro Sanchezowi Gonzalezowi.

Młodszy o dwie dekady Joan różni się od swego starszego kuzyna niemal pod każdym względem. Przede wszystkim jest praworęczny. A gra lewą ręką i wynikające z niej niespotykane rotacje, a także kąty uderzeń to jedna z najbardziej niebezpiecznych broni Rafy Nadala. Ponadto Joan Nadal Vives jest szczuplejszy niż jego bardziej znany członek rodziny.

Czy Joan pójdzie w ślady 20-krotnego mistrza Wielkiego Szlema tego nie wiadomo. Na pewno ma coś, co może mu pomóc nawiązać do wyników kuzyna. A mianowicie infrastrukturę w Akademii, w której trenuje na co dzień, doskonałego trenera oraz turnieje rozgrywane w Akademii swego bardziej utytułowanego kuzyna.

Zmarł Bob Brett. Żegnamy wielkiego trenera

/ Redakcja , źródło: własne, foto: Peter Figura

Początek 2021 roku przyniósł niezwykle smutną wiadomość dla tenisowego świata. We wtorek, w wieku 67 lat po ciężkiej chorobie zmarł jeden z najbardziej znanych i zasłużonych trenerów tenisowych – Australijczyk Bob Brett.

Brett zasłynął z tego, że w liczącej blisko pięć dekad karierze trenerskiej pracował z wieloma zwycięzcami turniejów wielkoszlemowych, takimi jak Boris Becker, Goran Ivanisevic, Johan Kriek, Peter McNamara i Paul McNamee. Miał również udział w sukcesach Mario Ancicia i Nicolasa Kiefera, to również jemu przypisuje się zasługi za rozwój Keia Nishikoriego na wczesnym etapie kariery. Pracował również z Tennis Canada, LTA, i reprezentacją Japonii w Pucharze Davisa.

Bob Brett karierę trenerską rozpoczął bardzo wcześnie, bo w wieku 20 lat. Pod okiem legendarnego trenera Harry’ego Hopmana szybko stał się jednym z jego najwierniejszych uczniów, przez wiele lat przekazując swoim zawodnikom to, z czego słynął Hopmann. W wywiadzie dla Tenisklubu Brett tak wspominał Hopmana: wyróżniało go z całą pewnością zwracanie uwagi na detale, całkowite poświęcenie się swojej pracy, znajomość historii naszego sportu, oraz znajomość wielkich graczy, z którymi miał okazję pracować”. Taki również był Bob Brett.  A do tego niezwykle serdeczny, uczynny, zawsze dzielący się swoimi doświadczeniami i mającym dla każdego czas. Nie tylko starał się przekazywać wiedzę, ale również próbował się czegoś nauczyć od każdego napotkanego na swojej drodze. Kiedy w sezonie 2002/2003 zakończył codzienną pracę podczas turniejów, wrócił na uniwersytet, aby ukończyć swoje studia MBA (Master of business Administration).

To właśnie dzięki Hopmanowi Bob Brett zaczął pracować z team Rossignol, którego pierwszy skład tworzyli Andres Gomes, Ricardo Ycaza oraz Raul Antonio Viver. Po sześciu miesiącach próby, będąc pod wrażeniem osiągniętych wyników, Rossignol zaproponował rozzbudowanie teamu (na wzór zespołów narciarskich). Team Rossignol stworzyli oprócz wcześniej wymienionych zawodników Johan Kriek, Fritz Buehning, Tim Mayotte, Tim Wilkonson, Jose-Luis Clerc, a później Mats Wilander, Guy Forget i Henrik Sundstrom.

Największym sukcesem trenerskim Bretta była jednak z całą pewnością współpraca z Borisem Beckerem (od listopada 1987 do lutego 1981) i to mimo tego, iż wybór Beckera spotkał się ze sprzeciwem jego mentora Iona Tiriaca („A czego on może Cię nauczyć? Przecież nigdy nie grał w finale Wimbledonu”). Becker tak wspomina rolę Bretta w swojej karierze (w opublikowanej w 2004 autobiografii Gracz). „Brett był bardzo wymagający, i to było to czego bardzo potrzebowałam. Stawiał sprawę bardzo jasno, czego ode mnie oczekuje: dyscypliny, woli pracy i poświęcenia, siły woli i punktualności. Trzy godziny treningu rano, trzy po południu. To było niezwykle profesjonalne podejście. Ja miałam niecałe 20 lat, a on traktował mnie jak dorosłego”.

Bob Brett zawsze z najwyższym uznaniem mówił o swoich zawodnikach, nawet długo po zakończeniu z nimi współpracy. Podkreślał to, co było w nich najlepsze i czego się od nich nauczył. Zapytany o Borisa Beckera powiedział Tenisklubowi, że najbardziej imponowała mu zdolność Beckera do grania na najwyższym poziomie wtedy, kiedy miało to znaczenie. Ale wspominał również jak Becker pomagał młodszym i mniej utytułowanym zawodnikom. Gorana Ivanisevica zapamiętał natomiast z niezwykle ciężkiej pracy, lojalności i życzliwości. – To po prostu bardzo dobry człowiek – wspominał Bob Brett.

Ten niezwykle osobisty stosunek do swoich zawodników trwał mimo zakończenia z nimi współpracy. Bob Brett zawsze wspominał telefon od Ivanisevica, jaki tenisista wykonał przed finałem Wimbledonu w 2001 roku. „Goran miał dla mnie miejsce na korcie centralnym i chciał bym tam właśnie był”.

Nicolas Kiefer który pod okiem Bretta awansował na czwarte miejsce w rankingu ATP tak wspomina swojego trenera: Bob, mój trener i mentor, który pomógł mi osiągnąć tenisowe szczyty.  Prawdziwy przyjaciel, który był moim doradcą do samego końca. Rozmawialiśmy jeszcze niedawno, przed świętami Bożego Narodzenia, wspominając lata naszej współpracy na korcie… zwycięstwa w Halle i Taszkencie. Te wspomnienia wywołały u nas nawet łzy, ale to były łzy radości. Uwielbiałem go słuchać, tych historii o zawodnikach, których znał, o tym jak zmienia się nasz sport, i o Harym Hopmanie… Wtedy czułem się jak chłopiec, który słucha historii z innego świata.

Żegnaj Bob, będzie Cię bardzo brakować.

Peter Figura

Delray Beach. Hurkacz czeka na rywala

/ Jakub Karbownik , źródło: Własne/atptour.com, foto: AFP

Daniel Elahi Galan lub Andrej Martin, jeden z tych dwóch tenisistów powalczy z Hubertem Hurkaczem w meczu drugiej rundy turnieju ATP 250 w Delray Beach.

Floryda oraz Turcja to dwa miejsca, w których odbędą się pierwsze w sezonie turnieje głównego cyklu mężczyzn. W imprezie, która startuje za Oceanem zaprezentuje się najwyżej sklasyfikowany polski tenisista – Hubert Hurkacz. Pochodzący z Wrocławia zawodnik jest rozstawiony z numerem czwartym. W związku z tym występy zacznie od meczu drugiej rundy.

Rywala w meczu 1/8 finału dla Polaka wyłoni spotkanie między Danielem Elahi Galanem i Andrejem Martinem. W przypadku zwycięstwa wrocławianin może trafić na kogoś spośród czterech zawodników: Noah Rubin, Ivo Karlović, Pablo Andujar lub kwalifikant.

Nasz najlepszy singlista występuje w Delray Beach także w turnieju deblowym. W meczu pierwszej rundy wraz z Johnem Isnerem skrzyżują rakiety z Ryanem i Christianem Harrisonami.

Ranking Tenisklubu. Najlepsi tenisiści minionej dekady

/ Redakcja , źródło: własne, foto: AFP

Zaczęliśmy od sklasyfikowania najlepszych tenisistek ostatniej dekady, teraz pora na tenisistów. Z jednej strony był to wybór prostszy – od razu wiedzieliśmy, kto znajdzie sią na podium, a nawet kto zajmie pierwszych sześć miejsc, z drugiej strony – rozważaliśmy więcej kandydatur do obsadzenia ostatnich pozycji niż w przypadku kobiet. 

Tak jak w przypadku pań poruszaliśmy się w obrębie 12 nazwisk, tak w przypadku panów propozycji było więcej. Każdą z nich się dało w jakiś sposób obronić, natomiast nie każdą z nich dało się umieścić w rankingu. Bo skoro założyliśmy, że to będzie lista dziesięciu najlepszych, to nie było sensu bawić się w miejsca ex aueqo i na dziesiątej pozycji umiejscowić pięciu zawodników.

Tych, których wyróżniliśmy, zaraz zobaczycie i przeczytacie o nich więcej. Teraz czas na grupę… rezerwowych? To chyba złe słowo, nie kojarzące się najlepiej. W piłce nożnej rezerwowy może przez cały sezon nie podnieść z ławki, a tu mowa o prawdziwych kozakach, potrafiących wyczyniać cuda na korcie. Konkretnie o: Łukaszu Kubocie, Tomaszu Berdychu, Keiu Nishikorim, Daniile Miedwiediewie, Gaelu Monfilsie, Milosu Raoniciu, Johnie Inserze  i braciach Bryanach. Jak widzicie, przemocna ekipa. Za sprawą części nazwisk chcieliśmy wam przypomnieć, że tenis to także debel i specjalistów od tej dziedziny również bardzo wysoko cenimy.

W końcu jednak pora przejść do najlepszych z najlepszych. Zaczynajmy!

10. miejsce – Alexander Zverev

Tenisista broniący się zawartością gabloty. Spoglądamy na nią, a tam 13 trofeów, w tym kilka wyjątkowo cennych jak puchar za wygranie ATP Finals czy trzy trofea przywiezione z turniejów ATP Masters 1000. A przecież należy się spodziewać, że Alexander Zverev będzie miał jeszcze więcej do powiedzenia, kiedy na zasłużoną emeryturę odejdą Novak Dżoković, Rafael Nadal i Roger Federer.

Choć Zvereva wciąż mamy za tenisistę młodego, to należy pamiętać, że w cyklu ATP jest już od ładnych kilku lat. W 2015 roku zadebiutował w Wielkim Szlemie, a już rok później wygrał pierwszy turniej głównego cyklu. Minęło kolejnych kilkanaście miesięcy, a Zverev był już w pierwszej dziesiątce rankingu ATP. Mieliśmy więc do czynienia z nadzwyczaj prężnie rozwijającą się karierą. Zverev szybko dojrzał do wygrywania bardzo ważnych meczów. Federera czy Dominika Thiema pokonał jako nastolatek, Dżokovicia tuż po 20. urodzinach.

Z kolejnymi sukcesami rosła presja nakładana na Niemca podczas występów w Wielkich Szlemach. W nich Zverev grał albo słabo, albo przeciętnie. Ostatnio poprawił statystyki, ale wciąż nie rzucają one na kolana. Mówimy przecież o jednym z najlepszych tenisistów dekady, tymczasem Niemiec tylko czterokrotnie osiągał fazę ćwierćfinału. Będą jeszcze w tym rankingu tenisiści, którzy takie wyniki osiągali w ciągu jednego sezonu i potrafili je powtarzać niemal co roku. Przy okazji Wielkich Szlemów warto zatrzymać się przy zeszłorocznym US Open. Ileż to było narzekań, że Zverev gra przeciętnie, że nie trafił na żadnego z najmocniejszych rywali, aż w końcu dotarł do finału i dwie wygrane piłki dzieliły go od wielkiego zwycięstwa. Życzymy każdemu tenisiście, żeby grając poniżej swoich możliwości, osiągał tak znakomite rezultaty.

9. miejsce – David Ferrer

Był już Alexander Zverev, teraz pora na jego trenera. Oczywiście nie zmieniliśmy kryteriów i Davida Ferrera umieściliśmy w pierwszej dziesiątce ze względu na sukcesy na korcie, a nie w boksie trenerskim. To jedyny tenisista w naszym zestawieniu, który zakończył już karierę. Paradoksalnie to ten sam, po którym wydawało się, że może grać i biegać za piłką bez końca. Mając 37 lat, uznał jednak, że już mu tej gonitwy za pucharami, młodszymi rywalami i piłkami, najzwyczajniej w świecie starczy.

Warto odnotować, że Ferrer w drugą dekadę XXI wieku wchodził jako 28-letni tenisista. Znał smak turniejowych zwycięstw czy obecności w pierwszej dziesiątce rankingu, jednak to co najlepsze, miało dopiero nadejść. Hiszpan zadomowił się w elitarnym gronie dziesięciu najlepszych i wypadł z niego dopiero w maju 2016 roku. Musielibyśmy nie mieć serca, żeby go z tego domu wyrzucić, dlatego i u nas znalazł się na dziewiątej pozycji.

Wracając do sukcesów Ferrera z ostatnich dziesięciu lat, od razu na myśl przychodzi finał paryskiego Mastersa. Ileż nerwów kosztował polskich kibiców tamten mecz. Wydawało nam się, że Jerzy Janowicz może pokonać wówczas absolutnie każdego. Ferrer okazał się jednak nieznacznie lepszy i zdobył jedyny w karierze tytuł ATP Masters 1000. Siedem miesięcy później grał z kolei w jedynym finale Wielkiego Szlema. To był piękny czas dla hiszpańskiego wojownika.

8. miejsce – Marin Czilić

Jeden z zaledwie siedmiu tenisistów, którzy w minionej dekadzie wygrali imprezę wielkoszlemową. Wstrzelił się z mistrzowską formą akurat na ten turniej, w którym dopisało mu szczęście w losowaniu. Chociaż też nie przesadzajmy – to prawda, ominął Dżokovicia i Nadala, ale przecież bez straty seta pokonała Federera, Tomasza Berdycha i Keia Nishikoriego. W ten sposób sprawił jedną z największych niespodzianek w ostatnich dziesięciu latach. Później dwukrotnie był bliski powtórzenia sukcesu. W Wimbledonie i Australian Open przegrywał jednak w finale.

Czilicia należy również docenić za zdobycie Pucharu Davisa. Wydatnie pomógł mu w tym Borna Czorić, ale chyba nie ma sensu kłócić się, kto ma większe zasługi w doprowadzeniu do tego sukcesu. Reprezentacja Chorwacji potrzebowała doskonałej dyspozycji jednego i drugiego, i tak to właśnie wyglądało. W tamtych rozgrywkach Czilić rozegrał sześć meczów, z czego pięć wygrał bez straty seta.

Triumf w Pucharze Davisa to ostatni spektakularny sukces Czilicia. Początkowo mówiło się, że końcówka sezonu 2018 kosztowała go mnóstwo sił, jednak czas mijał, a Chorwat nie wracał na właściwe tory. W ostatnich dwóch sezonach był cieniem samego siebie. Nie wykluczamy jednak, że wzniesie się jeszcze na wyżyny, bo mowa o 32-latku. Na sportową emeryturę raczej się jeszcze nie wybiera.

7. miejsce – Juan Martin del Potro

Gdybyśmy mieli wynagrodzić Argentyńczykowi wszystkie cierpienia, to umieścilibyśmy go znacznie wyżej. Wręcz niewiarygodne, jak kruchy potrafi być organizm zawodowego sportowca. Trudno się pogodzić, że w 2018 roku, zaraz po tym jak wrócił do ścisłej światowej czołówki, mimo przeziębienia i myśli o wycofaniu się z turnieju, wyszedł na mecz z Borną Czoriciem. Próba dobiegnięcia do skrótu Chorwata i… kolejna paskudna kontuzja. Od tego czasu Del Potro rozegrał jeszcze kilkanaście spotkań, ale to nie było już to, co za najlepszych czasów.

Oczywiście Del Potro tyle razy już wracał do gry po rozmaitych urazach, że i tym razem może się udać. Czas biegnie jednak nieubłaganie i Argentyńczyk ma już 32 lata. I tak jak Marin Czilić może sobie spokojnie patrzeć na upływający czas, bo na pewno czuje się tenisistą spełnionym, tak Juan Martin del Potro zdaje sobie sprawę, że umiejętności pozwalają mu wygrać wiele, wiele więcej.

Mimo to na jego koncie nie brakuje sukcesów. Największe to bodaj dwa medale olimpijskie. W Rio de Janeiro Argentyńczyk wywalczył srebro, a cztery lata wcześniej brąz. W tych turniejach rozgrywał pasjonujące pojedynki, które kibice do dziś mają w pamięci. Któż by ośmielił się zapomnieć o wyniku 17-19 w decydującym secie?

Gdybyśmy mieli jednak oceniać same wyniki, liczbę zwycięstw, to możliwe, że dla Del Potro zabrakłoby miejsca w pierwszej dziesiątce. Gdy był zdrowy i rywalizował z wymienionymi wcześniej tenisistami, najczęściej wygrywał. Nie mogliśmy więc go pominąć w tym zestawieniu.

6. miejsce – Dominic Thiem

Początkowo wydawało się, że Dominic Thiem będzie tylko wyczekiwać na osłabnięcie Rafaela Nadala, aż któregoś dnia zastąpi go na paryskim tronie. Hiszpan po dziś dzień trzyma się jednak bardzo dobrze. Na szczęście Thiem już nie czeka, tylko bierze sprawy (i puchary) w swoje ręce. Wszystko zmieniło się za sprawą zatrudnienia na stanowisku szkoleniowca Nicolasa Massu.

Thiem przeszedł imponującą przemianę ze specjalisty od gry na mączce w o wiele bardziej wszechstronnego tenisistę. Pasjonujące było śledzenie w ostatnich dwóch latach, jak z każdym miesiącem staje się coraz lepszym tenisistą. Wraz z jakością uderzeń rosła też pewność jego siebie, a taka mieszanka poprowadziła do zwycięstw w największych turniejach, z US Open na czele. Oczywiście nie będziemy rozpływać się nad grą Austriaka w nowojorskim finale, bo fajerwerków nie zastaliśmy, ale czy w tym przypadku ważniejsza nie była skuteczność? Trzy poprzednie finały Thiem przecież przegrał.

Jeśli mamy oceniać jednak całą karierę Austriaka, to trzeba skupić się na jego wyczynach na kortach ziemnych. W ostatnich latach rywalizuje jak równy z równym o pozycję numer dwa na tej nawierzchni z Novakiem Dżokoviciem. Wdrapał się niemal na sam szczyt, ale rok po roku z wierzchołka go strąca Rafael Nadal.

Thiem przede wszystkim imponuje w pojedynkach z najlepszymi. Z Federerem wygrał trzy ostatnie starcia, z Nadalem i Dżokoviciem trzy z czterech ostatnich.

5. miejsce – Stan Wawrinka

Była ,,Wielka trójka”, była ,,Wielka czwórka”, ale nigdy nie było ,,Wielkiej piątki”. Wawrinki nie dołączano do grona gigantów tenisa i chyba to z korzyścią dla niego. Pokazuje to bowiem, że będąc człowiekiem z krwi i kości wielokrotnie potrafił przeciwstawić się geniuszom dyscypliny, jednym z najlepszych tenisistów w historii.

W przypadku Wawrinki, odwrotnie niż chociażby u Thiema i między innymi stąd taka kolejność w rankingu, imponuje skuteczność w finałach największych imprez. Wygrał wszędzie poza Londynem, ale w pamięci chyba najbardziej zapadł pierwszy triumf, w Australian Open. Wawrinka zbliżał się wtedy do 29. urodzin, a jego największymi turniejowymi zwycięstwami pozostawały te z Indii i Maroka…

Magnus Norman wprowadził jednak Szwajcara na wyższy poziom. Nie podciągnął go o półkę wyżej, tylko ustawił na równi z największymi. Z tą różnicą, że Wawrinka nie wykazywał się równie wysoką regularnością co najlepsi. Podczas gdy Dżoković czy Nadal niemal w każdym turnieju grali bardzo dobrze, Wawrinka na ich poziom wkraczał dwa-trzy razy na przestrzeni roku. Zawsze stać go było jednak na to w kluczowych momentach. Stąd aż trzy wielkoszlemowe tytuły na koncie.

Podobnie jak w przypadku Czilicia, na pożegnania z Wawrinką jeszcze jest za wcześniej, natomiast wydaje się, że największe sukcesy już za nim. Najbardziej życzymy mu oczywiście zwycięstwa na Wimbledonie i skompletowania Wielkiego Szlema, ale ze względu na styl gry do tego sukcesu nigdy się jeszcze nie zbliżył.

4. miejsce – Andy Murray

Pierwszy brytyjski mistrz Wimbledonu od Freda Perry’ego i 1936 roku. Nie wykluczamy, że nawet gdyby Murray zakończył karierę po sezonie 2012, i tak znaleźlibyśmy dla niego miejsce w tym zestawieniu. Osiągnął w nim gigantyczne sukcesy przed własną publicznością, bo przecież niedługo po wspomnianym Wimbledonie wygrał jeszcze Igrzyska Olimpijskie. Niejako na dokładkę dołożył zwycięstwo w US Open. A co się będzie oszczędzał.

Wspominając te wyniki, można zachodzić w głowę, gdzie się wtedy podziali Federer, Nadal i Dżoković. Ale przecież oni byli, grali razem z Murray’em. Po prostu okazywali się słabsi. Murray’a nie możemy porównać obecnie do żadnego tenisisty. Może Thiem… ale to chyba wciąż nie jest ten sam, mistrzowski poziom. Austriak depcze najlepszym po piętach, a Szkot był w tym wszystkim bardziej bezczelny. Skradał im trofea jedno po drugim.

Oczywiście, nie należy się też za mocno rozpędzać. Pamiętamy chociażby finały Australian Open. Murray pięć razy grał w finale, ale na dobrą sprawę ani razu nie był bliski wygrania tej imprezy.

Kiedy Murray dokonał więcej, niż zdawało się, że może, jego kariera zaczęła wygasać przez problemy zdrowotne. Pech chciał, że niedługo po tym, jak zajął upragnioną pozycję lidera rankingu ATP, co było kolejnym ogromnym osiągnięciem.

Dziś nie wiadomo, czy bardziej cenić go za olbrzymie sukcesy na korcie, czy za wolę walki. Murray dokonał bowiem niemożliwego i po operacji biodra wrócił do rywalizacji. Mało tego, wygrał turniej w Antwerpii, co było niezwykle wzruszającym momentem dla niego samego, jak również milionów kibiców.

3. miejsce – Roger Federer

Miarą sukcesu jest liczba wrogów? Federer takie stwierdzenie może tylko obśmiać. Dwudziestokrotny(!) zwycięzca imprez wielkoszlemowych został niedawno wybrany na ulubionego tenisistę kibiców po raz osiemnasty(!) z rzędu. Czy trzeba coś jeszcze dodawać?

Gdybyśmy nie wiedzieli co to tenis, a o Rogerze Federerze powstałaby książka, pewnie uznalibyśmy go za bohatera fikcyjnego. Nie mieściłoby się w głowie, że ktoś taki naprawdę istnieje. Zawodnik, który z powodzeniem mógłby organizować treningi otwarte i w ten sposób zarabiać na życie. Zapełniałby hale na całym świecie bez problemu. Tyle tylko, że mamy jednocześnie do czynienia z osobą bardzo ambitną, która mimo tego, że zbliża się do 40. urodzin, wciąż ma ochotę rywalizować.

2. miejsce – Rafael Nadal

Jeśli w połowie dekady ktoś myślał, że nawracające u Rafy kontuzje kolan skrócą jego karierę i uniemożliwią mu kolejne sukcesy, to zdecydowanie był w błędzie. Jak tylko Hiszpan uporał się z największymi problemami zdrowotnymi, od razu powrócił na szczyt. Przede wszystkim znów zaczął bić wszelkie rekordy podczas ukochanego Rolanda Garrosa, a także zbliżył się do Federera w liczbie zwycięstw wielkoszlemowych ogółem.

W minionej dekadzie jeśli Nadal był zdrowy, to zwykle grał o najwyższe cele, a wpadki praktycznie mu się nie zdarzały. Łącznie w drugiej dekadzie XXI wieku zdobył 11 tytułów wielkoszlemowych. Tyle samo razy pokonał w omawianym czasie Novaka Dżokovicia. Problem w tym, że dwukrotnie częściej przegrywał z największym rywalem. Stąd drugie miejsce.

1. miejsce – Novak Dżoković

To była jego dekada. Serb wygrał w ciągu ostatnich 10 lat 16 z 39 turniejów wielkoszlemowych. W kolejnych ośmiu grał w finale. Parokrotnie imponował wielomiesięczną dominacją, będąc niepokonanym na przestrzeni kilkudziesięciu spotkań. Kryzysowy był dla niego rok 2017, głównie przez urazy i pochopne decyzje personalne Serba, ale zażegnał go wygrywając później trzy imprezy wielkoszlemowe z rzędu. Ponadto kończy to dziesięciolecie jako lider rankingu ATP.

Autorzy: Szymon Adamski i Szymon Frąckiewicz

 

Marcus Daniell chce, by ATP Tour stał się bardziej eko

/ Szymon Frąckiewicz , źródło: Tennisnet.com, foto: AFP

Nowozelandzki deblista Marcus Daniell dołączył do Komisji Zawodniczej ATP. Mający 32 lata zawodnik w rozmowie ze swoją rodzimą telewizją TVNZ przyznał, że jednym z jego priorytetów będzie… ochrona środowiska.

Marcus Daniell będzie jednym z dwóch deblistów (obok Bruno Soaresa) w nowym składzie Komisji Zawodniczej. Nowozelandczyk ma przede wszystkim reprezentować interesy specjalistów od gry podwójnej. Jednakże planuje też wykorzystać swoją pozycję, by zwrócić uwagę na inne ważne jego zdaniem kwestie.

Zajmujący 45. miejsce w rankingu tenisista za spory problem uważa nieekologiczność touru. „Jesteśmy dość brudnym cyklem” – powiedział w rozmowie z TVNZ. „Nie chodzi mi o to jak organizowane są turnieje. Raczej o to, że na większość z nich udajemy się samolotem. I oczywistym jest, że latanie ma duży wpływ na środowisko. To będzie poważna kwestia, którą będę chciał poruszyć podczas mojej kadencji” – kontynuował.

ATP Cup. Polacy nie wystąpią w drugiej edycji; znane są składy

/ Szymon Frąckiewicz , źródło: Twitter, własne, foto: AFP

W poniedziałek pojawiła się informacja na temat tego jakie nacje wezmą udział w drugiej edycji ATP Cup. Niestety, ze względu na okrojoną formę tegorocznej edycji, tym razem zabrakło w jedynej drużynowej imprezie organizowanej w ramach głównego cyklu miejsca dla Biało-Czerwonych.

Pierwsza edycja ATP Cup – drużynowego turnieju organizowanego przez męską federację – odbyła się przed rokiem i została pozytywnie przyjęta przez kibiców. Na kortach w Perth, Melbourne i Brisbane rywalizowały 24 reprezentacje narodowe, w tym Polska.

Biało-Czerwoni reprezentowani przez Huberta Hurkacza, Łukasza Kubota, Kamila Majchrzaka i Kacpra Żuka odpadli z rozgrywek po fazie grupowej. Pokazali się jednak z całkiem dobrej strony. Dużo pochwał zebrał Kacper Żuk. Najmłodszy z naszych reprezentantów zastąpił kontuzjowanego po meczu z Argentyną Majchrzaka i w debiucie na tym poziomie nie speszył się. Nawiązał wyrównaną walkę z samym Marinem Cziliciem i pokonał Dennisa Novaka.

Żuk był w ubiegłym roku w Australii jednym z wielu mniej znanych zawodników, którym nowy format pozwolił na występy przed znacznie szerszą niż zwykle publicznością. Niestety w tym roku z powodu pandemii zawody będą bardziej hermetyczne. Zarówno pod względem liczby uczestników, jak i miejsca rozgrywania turnieju.

Rywalizacja odbędzie się w dniach 1-5 lutego na kortach Melbourne Park, a o zwycięstwo zawalczy tylko 12 zespołów. Tytułu będą bronić Serbowie, a na czele ich reprezentacji znów stanie Novak Dżoković. Inne gwiazdy największego formatu również zamierzają wziąć udział w rywalizacji. Kibice mogą szykować się na występy Rafaela Nadala, Dominica Thiema, Daniiła Miedwiediewa, Stefanosa Tsitsipasa czy Saschy Zvereva.

Wciąż jednak na występ dla swojej reprezentacji będą mogli liczyć znacznie mniej znani tenisiści. Wśród nich są Austriak Tristan-Samuel Weissborn, czy Japończyk Toshihide Matsui. Najwięcej niewiadomych kryje w sobie chyba jednak kadra Grecji, w której Stefanosa Tsitsipasa wesprą Michail Pervolakis, Markos Kalovelonis i brat szóstej rakiety świata Petros. Ogółem w gronie zespołów, które 20 stycznia zostaną podzielone na cztery grupy znalazły się: Serbia, Hiszpania, Austria, Rosja, Grecja, Niemcy, Argentyna, Włochy, Japonia, Francja, Kanada i Australia.

Ten ostatni zespół wystąpi dzięki dzikiej karcie dla gospodarzy turnieju. Kanadyjczycy miejsce w stawce zawdzięczają natomiast niedyspozycji Rogera Federera, przez którą Szwajcaria wypadła z grona najlepszych ekip. Tymczasem Japonia zagra dzięki temu, że Kei Nishikori miał prawo skorzystać z „zamrożonego” rankingu. Więcej szczegółów na temat tego kto wystąpi w ATP Cup można znaleźć w załączonym Tweecie Michała Samulskiego:

ATP Cup będzie rozgrywane równolegle z dwoma imprezami rangi 250. Odbędą się one na tych samych kortach w ramach rozgrzewki przed Australian Open. Wynika to oczywiście z komplikacji jakie spowodowała trwająca pandemia. Zawodnicy spoza Australii zameldują się w Meblourne już w styczniu. Na miejscu czeka ich jednak obowiązkowa kwarantanna.

Abu Zabi. Trudne losowanie Pliszkovej, Piter zagra w eliminacjach

/ Szymon Adamski , źródło: , foto:

Zawody WTA 500 w Abu Zabi zainaugurują zmagania tenisistek w 2021 roku.  Udział w nich wezmą cztery zawodniczki z czołowej dziesiątki rankingu: Sofia Kenin, Elina Switolina, Karolina Pliszkova i Aryna Sabałenka. Z kolei Katarzyna Piter spróbuje przedostać się do turnieju głównego przez eliminacje.

Zanim rozpocznie się rywalizacja w turnieju głównym, odbędą się dwustopniowe kwalifikacje. Wystartuje w nich Katarzyna Piter, jedyna reprezentantka Polski, która poleciała na turniej do Abu Zabi. Pierwszą rywalką poznanianki będzie Włoszka Jessica Pieri. Pojedynek rozpocznie się we wtorek około godziny 9 polskiego czasu. Zwyciężczyni w meczu o awans spotka się z lepszą z pary Anna Bondar – Jana Sizikowa.

Pierwsze mecze turnieju głównego odbędą się dzień później. Tenisistki poznały już swoje rywalki. Los nie sprzyjał rozstawionej z numerem trzy Karolinie Pliszkovej. Czeszka trafiła na Soranę Cirsteę, która trzy tygodnie temu wygrała turniej ITF 100 w Dubaju. Na dodatek Pliszkova przegrała z nią ostatnie starcie w październiku 2017 roku.

Utytułowana Czeszka trafiła do dolnej połowy drabinki razem z Eliną Switoliną, turniejową ,,dwójką”. Ukrainka rozpocznie zmagania w nowym sezonie od spotkania z Jessicą Pegulą z USA.

W górnej połowie drabinki najwyżej rozstawione są Sofia Kenin i Aryna Sabałenka. Szykująca się do obrony tytułu w Australian Open Amerykanka zmierzy się z kwalifikantką, natomiast Białorusinka powalczy z Poloną Hercog.

W turnieju głównym wystartują w sumie 64 zawodniczki. Choć na starcie nie brakuje zawodniczek z pierwszej dziesiątki rankingu WTA, to obsada wcale nie rzuca na kolana. Kwalifikacje ominęła chociażby Jamie Loeb, sklasyfikowana w połowie trzeciej setki rankingu.

Zwyciężczynię poznamy w środę 13 stycznia. Do wygrania jest 470 punktów i blisko 70 tysięcy dolarów. Z gry o tę stawkę w ostatniej chwili wycofała się Amanda Anisimova, tłumacząc tę decyzję przeziębieniem.

Top Five Management rezygnuje ze współpracy z Sofią Kenin

/ Natalia Kupsik , źródło: własne/www.topfivemanagement.net/www.lovetennis.com/, foto: AFP

Sofia Kenin nie będzie już dłużej podopieczną Menadżerskiej Agencji Sportowej Top Five Management. Powodem końca tej trwającej niespełna rok współpracy mają być okoliczności związane z najbliższym otoczeniem Amerykanki.

Czwarta aktualnie tenisistka rankingu WTA pod skrzydła Top Five Management trafiła krótko po sensacyjnym zwycięstwie w ubiegłorocznym Australian Open. To wtedy kierowanie swoją karierą Sofia Kenin powierzyć postanowiła agencji, z której usług do dziś korzysta wiele jej koleżanek z kortu. Wśród nich znajdują się między innymi Elina Switolina, Dajana Jastremska, Anastazja Pawluczenkowa czy Ons Jabeur.

Śledząc odnotowane przez Amerykankę w minionych miesiącach dokonania, trudno było oprzeć się wrażeniu, że decyzja o nawiązaniu z nią współpracy dla Top Five Mangament okazała się prawdziwym strzałem w dziesiątkę. Ostatniego dnia minionego roku za pośrednictwem mediów społecznościowych agencja poinformowała jednak o nieprzedłużeniu zawartej z tegoroczną finalistką Roland Garros umowy. Bardzo nietypowe wydają się przy tym powody tak podjętych kroków.

– Ze względu na występujące po stronie środowiska zawodniczki trudności Top Five Management postanowiło nie kontynuować współpracy z Sofią Kenin – możemy przeczytać na Twitterze agencji – Po dołączeniu do Top Five Management amerykańska wschodząca gwiazda w sezonie 2020 na swoim koncie zapisała wybitne występy, w tym w szczególności zwycięstwo w Australian Open i awans do finału French Open. Top Five Management życzy Sofii w przyszłości wszystkiego dobrego.

Sofia Kenin oraz jej team dotychczas nie odnieśli się do opisywanej sytuacji. Już niedługo 22-latka zainauguruje natomiast tenisowy sezon 2021. Po raz pierwszy w tym roku na światowych kortach pojawi się podczas turnieju w  Abu Zabi.

Antalya. Żuk zagra w turnieju głównym. Pech Drzewieckiego i Walkowa

/ Szymon Adamski , źródło: własne, foto: PZT

Tenisiści z pierwszej setki rankingu ATP nie kwapią się do gry w Antalyi, a to stwarza szansę dla niżej notowanych. W turnieju głównego cyklu zadebiutuje Kacper Żuk. W grze podwójnej mieli natomiast wystąpić Karol Drzewiecki i Szymon Walków, lecz jeden z naszych reprezentantów się rozchorował. 

Kacper Żuk zagrał w zeszłym roku w ATP Cup, gdzie miał okazję rywalizować z czołowymi zawodnikami, jednak są to rozgrywki drużynowe. Nadchodzący występ w Antalyi można więc nazwać debiutem, ponieważ w takich okolicznościach tenisista z Nowego Dworu Mazowieckiego nie miał jeszcze okazji rywalizować. Wydawało się, że rozpocznie zmagania od eliminacji, jednak wyżej notowani tenisiści wycofywali się jeden po drugim, aż w końcu znalazło się miejsce dla Żuka w turnieju głównym. Z wyjazdu do Turcji zrezygnowali m.in. Borna Czorić, Jannik Sinner czy Benoit Paire.

Przyczyną rezygnacji jest najczęściej obawa o kontakt z osobą zakażoną koronawirusem. W takim przypadku tenisiści musieliby się udać na 10-dniową kwarantannę. To pokrzyżowałoby ich plany dotyczące gry w Australian Open, a to właśnie zawody w Melbourne stanowią dla większości priorytet.

Żuk takiego problemu nie miał, ponieważ ranking 262 jest niewystarczający do gry w eliminacjach Wielkiego Szlema, a jednocześnie na tyle wysoki, by móc zagrać w turnieju głównym w Antalyi. Podobnie sprawa wyglądała w przypadku deblistów Szymona Walkowa i Karola Drzewieckiego. Oni również skorzystali na rezygnacji wyżej notowanych rywali, jednak do Turcji nie pojadą. Dziennikarz Michał Pochopień przekazał na Twitterze, że Drzewieckiego dopadło przeziębienie.

Pierwsze mecze turnieju głównego w Antayli odbędą się 7 stycznia. Będą one inaugurować męskie rozgrywki w głównym cyklu w sezonie 2021.

Diego Schwartzman: Nie mogę marzyć o wielkoszlemowym tytule

/ Natalia Kupsik , źródło: własne/www.tennisworldusa.org, foto: AFP

Diego Schwartzman ma za sobą bardzo udany, zakończony w światowej czołówce sezon. Argentyńczyk podsumował niedawno swoje ubiegłoroczne występy i opowiedział krótko o planach na najbliższą przyszłość.

Choć naznaczony piętnem pandemii rok pod wieloma względami był bardzo wymagający, z czysto sportowego punktu widzenia Diego Schwartzman wspominać może go z uśmiechem na ustach. To w tym czasie 28-latek na swoim koncie zapisał tenisowe sukcesy, których nie udało mu się zanotować nigdy wcześniej. Najlepszy aktualnie argentyński zawodnik przyznaje, że jest zadowolony z poczynionych na przestrzeni minionych miesięcy postępów, ale przed sobą kreśli już kolejne, ważne dla niego cele.

– Zasiliłem czołową dziesiątkę zestawienia i na wysokim poziomie zaprezentowałem się w Roland Garros oraz w Rzymie. Osiągnąłem kilka finałów, a jedyne czego mi zabrakło to turniejowy tytuł. Muszę poprawić moje występy w finałowych meczach – analizował Argentyńczyk – W 2021 roku chciałbym utrzymać poziom z poprzednich kilku lat, grać stabilnie, pewnie i czynić regularne postępy. (…) Jeśli chodzi o występy w Wielkich Szlemach, poza US Open osiągnąłem już pewien stabilny poziom. Chciałbym utrzymać go w najbliższych latach i dochodzić tam do rund odpowiadających mojej rankingowej pozycji . Nie mogę marzyć o wielkoszlemowym tytule, ale będę starał się wygrywać na największej scenie tyle meczów, ile tylko się da – dodał.

Na liście planów Diego Schwartzmana szczególne miejsce zajęło także dążenie do lepszego niż dotychczas zaprezentowania się w prestiżowym ATP Finals. Co ciekawe Argentyńczyk pewne związane ze swoją grą nadzieje wiąże również z szybkim powrotem do zdrowia Rogera Federera.

– Podczas ATP Finals najlepsi zawodnicy sezonu mierzą się w warunkach i na nawierzchni, których nie lubię. W Londynie przegrałem wszystkie trzy spotkania, mimo że w części z nich zaprezentowałem dobry tenis. Moim celem na przyszły rok jest utrzymanie się w czołowej dziesiątce i zapewnienie sobie kolejnego występu w ATP Finals. Mam nadzieję, że w Turynie zagram już lepiej – zapowiedział Schwartzman – W 2021 roku chcę też po raz pierwszy pokonać Rogera Federera. Liczę więc na to, że nigdy nie przejdzie on na emeryturę i będę miał na to szansę – podsumował.