Miesiąc: lipiec 2023

Kupowanie biletów na turniej tenisowy bywa loterią. Im większy turniej, tym wcześniej trzeba stanąć w (wirtualnej) kolejce. Przedsprzedaż wejściówek na tegoroczny Wimbledon zaczęła się w grudniu 2022, więc kto mógł wtedy zgadnąć, kto 4 lipca 2023 zagra w drugim meczu na Korcie Numer 1?

Umówmy się, że wtedy nikt, i zgódźmy się, że dziś nikt z tego powodu nie narzekał. O ile Ons Jabeur zapisała się w kronikach turnieju srebrnymi zgłoskami (złote zostawmy dla mistrzyń i mistrzów) i nawet dla okazjonalnych kibiców tenisa jest postacią nieanonimową, to poza Polską nazwisko Magdaleny Fręch znają jedynie najbardziej wyrobieni fani.

Jedna z Polski, druga z Tunezji, więc – żadnej nie urażając – publiczności w większości brytyjskiej było raczej wszystko jedno, która wygra. Można było nawet mieć nadzieję, że chęć świadkowania niespodziance przechyli szalę sympatii na stronę Fręch. Niestety Polka nie potrafiła przeciągnąć widowni na swoją stronę, bo zabrakło jej argumentów czysto sportowych. Kiedy zdobyła pierwszego gema w każdym z dwóch setów, obowiązek wspierania niefaworytki publiczność uznała za spełniony.

Nadzieję na niespodziankę dyskretnie wspierała wcale nie tak archiwalna statystyka. Otóż ostatnio finalistki sprzed roku jakoś sobie nie radziły. W 2022 Karolina Pliszkova odpadła w drugiej rundzie po porażce z Katie Boulter. Po zakończeniu kariery przez Johannę Kontę każde zwycięstwo reprezentantki Wielkiej Brytanii znów uchodzi za wydarzenie warte wzmianki nawet na pierwszych stronach gazet. Rok wcześniej Serena Williams, finalistka z 2019 (w 2020 turnieju nie było), skreczowała w pierwszej rundzie z powodu kontuzji.

Takiego zakończenia nikt sobie ani tym bardziej Jabeur oczywiście nie życzył. Wszyscy natomiast życzyli sobie pięknego meczu, a obie tenisistki te oczekiwania spełniły. Oklaskując efektowne wymiany, można było zadawać sobie pytanie, komu taki tenis – może nieco archaiczny i na pewno mocno nieprzystający do współczesnych standardów – mógł przeszkadzać. I można było sobie odpowiedzieć, że na przykład Nickowi Bollettieriemu i jego naśladowcom, którzy wmówili kolejnym generacjom grających, że na korcie liczy się tylko siła mięśni.

Tak, posiadacze biletów na „Jedynkę” wygrali dziś los na loterii. Nie dość, że obejrzeli kawał tenisa, jaki już rzadko kiedy można zobaczyć na własne oczy, to w ogóle coś obejrzeli. Prognoza pogody sprawdziła się bowiem co do joty – można było grać tylko pod dachem.

Magdalenę Fręch czekało bardzo trudne wyzwanie w pierwszej rundzie tegorocznego Wimbledonu. Rywalką Polki była Ons Jabeur. Rozstawiona z „szóstką” Tunezyjka nie pozwoliła na sprawienie niespodzianki i pokonała Polkę 6:3, 6:3.

Pomimo że Magdalena Fręch ma możliwości, aby walczyć z najlepszymi tenisistkami na świecie, przed meczem było jasne, że faworytką jest wyżej klasyfikowana Tunezyjka. Wystarczy tylko spojrzeć jej osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych. W ubiegłym roku Ons Jabeur dotarła do dwóch finałów — właśnie na Wimbledonie oraz na US Open. W starciu z Polką 28-latka udowodniła, że bardzo dobrze czuje się w Londynie.

Początek pierwszego seta był bardzo wyrównany i zapowiadał wyrównaną batalię. Obie tenisistki prezentowały bardzo ciekawe sekwencje zagrań, które były nie tylko efektywne, ale również efektowne. Niestety w piątym gemie doszło do przełamania. Taką stratę trudno odrobić, jeśli rywalka w gemach serwisowych gra niezwykle pewnie. Z tego względu Jabeur, po uzyskaniu w końcówce jeszcze jednego przełamania, zwyciężyła 6:3.

Druga partia od razu zaczęła się negatywnie dla Fręch, ponieważ po pełnym walki drugim gemie ponownie straciła swój serwis. Jabuer wyglądała na coraz bardziej rozpędzoną, ale nasza tenisistka nie zamierzała się łatwo poddawać. Po świetnym fragmencie gry Polki (i jednocześnie trochę gorszym Tunezyjki) stan w drugim secie wyrównał się i wynosił 3:3.

Wydawało się, że pozytywne zakończenie (przynajmniej w tej partii) jest całkowicie realne. Wtedy jednak finalistka ubiegłorocznego Wimbledonu znów powróciła do swojego wysokiego poziomu i wygrała trzy gemy z rzędu. To właśnie one zapewniły jej zwycięstwo w całym meczu 6:3, 6:3 i awans do drugiej rundy turnieju.

Wyniki

Pierwsza runda gry pojedynczej kobiet:

Ons Jabeur (Tunezja, 6) – Magdalena Fręch (Polska) 6:3, 6:3

Wtorkowe zmagania na centralnym korcie Wimbledonu otworzył mecz Jeleny Rybakiny i Shelby Rogers. Obrończyni tytułu poprawiła się po przegranym pierwszym secie i awansowała do drugiej rundy.

Przed odbiciem pierwszej piłki starcie Kazaszki i Amerykanki zapowiadało się na bardziej wyrównane niż wskazywałyby rankingi obu zawodniczek (odpowiednio 3 i 49 miejsce w zestawieniu WTA). Za taką oceną przemawiał między innymi bilans ich bezpośrednich pojedynków, w którym Rybakina prowadziła tylko nieznacznie – 3-2.

Co ważne, trzy z ich pięciu starć odbyły się na trawie, a Shelby wygrała jedno z nich. Stało się to podczas zeszłorocznego turnieju Libema Open, a Jelena wywalczyła w tamtym meczu tylko sześć gemów. Wcześniejsze potyczki z 2021 roku, które miały miejsce w Berlinie i na Wimbledonie, padły jednak łupem Kazaszki.

Innym atutem Rogers mogła być jej umiejętność gry z najlepszymi tenisistkami świata. Choć reprezentantka USA nigdy nie osiągnęła nawet półfinału wielkoszlemowego i nie wygrała turnieju WTA, ma na koncie zwycięstwa nad Ashleigh Barty, Sereną Williams, Petrą Kvitową czy Simoną Halep.

Ważnym czynnikiem, potencjalnie utrudniającym poczynania turniejowej „trójki”, mogły być także jej ostatnie – przeciętne – starty. Rybakina rozegrała zaledwie dwa mecze na nawierzchni trawiastej i przyznawała, że wciąż odczuwa skutki infekcji, która wykluczyła ją z Rolanda Garrosa.

Pamiętając o tym fakcie, należy podkreślić, iż w tym roku Rogers również nie miała wielu okazji, by przywyknąć do trawy. 30-latka zaliczyła na tym podłożu tylko jeden mecz, w którym pokonała ją Camila Osorio.

Pierwszy gem spotkania przyniósł przełamanie podania Rybakiny. Kazaszka popełniała w nim proste błędy, a ponadto jej rywalka zagrała dwa dobre, głębokie returny. Chwilę potem Amerykanka pewnie obroniła serwis i powiększyła przewagę, osiągając wynik 2:0.

Okazja na odrobienie strat pojawiła się już w czwartym gemie, ale Jelena jej nie wykorzystała. W tej fazie meczu dominowały krótkie akcje, a obie panie starały się szybko zdobywać punkty. Nieco słabiej prezentowała się zawodniczka z Moskwy, która utrzymywała się w grze dzięki sile serwisu. Choć na początku seta wyżej klasyfikowana tenisistka trafiała pierwszym podaniem ze skutecznością lekko powyżej 50%, dopisała dwa gemy przy swoim podaniu.

Delikatne kłopoty pojawiły się za to u Rogers, ale ostatecznie udało jej się obronić i utrzymać korzystny rezultat 4:2. Kolejna próba serwisowa Shelby także wypadła pomyślnie, a to oznaczało, że do zamknięcia partii brakowało jej już bardzo niewiele. Jednocześnie tenisistka z Karoliny Południowej musiała zachować czujność. Rybakina coraz lepiej czytała jej serwis, a w omawianym gemie była w stanie zagrać dwa zwycięskie returny.

Mimo tego ożywienia w grze, Kazaszka nie zdołała zagrozić Rogers. Reprezentantka USA nie dała jej szans i pewnie zakończyła pierwszą partię wynikiem 6:4.

Pierwszym ważnym momentem drugiego seta był zacięty gem przy podaniu Rogers. Amerykanka popełniła w nim dwa podwójne błędy serwisowe, a Rybakina wyczuła swoją szansę i dołożyła do słabości przeciwniczki dobrą grę własną. Kombinacja ta przyniosła przełamanie, które chwilę potem zostało potwierdzone przez Jelenę w polu serwisowym.

Kolejne dwa gemy także padły łupem obrończyni tytułu. 24-latka poczuła się pewniej i wywierała na rywalkę dużą presję. Z drugiej strony można było wyczuć, że Rogers przygasła i przestała radzić sobie z dynamiką, jaką proponowała Kazaszka. Ostatecznie set skończył się wynikiem 6:1, a Rybakina wyglądała na faworytkę decydującej partii.

Ostatni set zaczął się od przełamania na korzyść turniejowej „trójki”. Jelena wygrała podanie rywalki do 15, a potem pewnie potwierdziła swoją przewagę. Dystans między zawodniczkami utrzymał się także po kolejnych czterech gemach. Rybakina znakomicie serwowała i pewnie prowadziła 4:2,

W końcowej fazie meczu Kazaszka jeszcze przyspieszyła i wywalczyła kolejnego „brejka”. Pozostało jej zatem zamknąć spotkanie przy własnym podaniu, co uczyniła bez kłopotów.

Rywalką Rybakiny w drugiej rundzie będzie zwyciężczyni pojedynku między Alize Cornet i Nao Hibino. Nie wiadomo jeszcze, kiedy nastąpi rozstrzygnięcie tej rywalizacji, bo plan gier drugiego dnia Wimbledonu został storpedowany przez intensywny deszcz.

Wyniki

Wimbledon (pierwsza runda kobiet):

J. Rybakina (Kazachstan, 3) – S. Rogers (USA) 4:6 6:1 6:2

Wiosną ubiegłego roku Daria Kasatkina udzieliła głośnego wywiadu, w którym nie tylko przyznała, że jest osobą homoseksualną, ale również oficjalnie potępiła rosyjską inwazję na Ukrainę. W ubiegłym tygodniu podczas turnieju w Eastbourne w rozmowie z Tomem Kershawem opowiedziała o konsekwencjach, które spotkały ją za tamtą szczerość.

Kasatkina obecnie jest jedną z najbardziej podziwianych rosyjskich tenisistek i jej wyniki na korcie nie mają z tym nic wspólnego. Postawę 26-latki urodzona w Toljatti podczas Roland Garros pochwaliła m.in. Elina Switolina. Podczas imprezy w Eastbourne jeden z ukraińskich kibiców podszedł to Kasatkiny. Poprosił o zdjęcie oraz docenił jej odwagę i zapytał czy może ją przytulić.

– Chcę bez wstydu móc patrzeć w lustro – wyjaśniła swoje postępowanie rosyjska tenisistka. – Jeśli bycie przyzwoitą osobą oznacza, że będę musiała poświęcić swój dom, to taki będzie mój wybór. Osoba, która mnie teraz przytula, znaczy dla mnie naprawdę dużo, ponieważ podjęłam duże ryzyko potępiają wojnę. Szczególnie, że moi rodzice wciąż tam są. Nie mogłam jednak milczeć i udawać, że wszystko jest dobrze.

Kasatkina w zeszłym roku tak jak reszta Rosjan i Białorusinów nie mogła wziąć udziału w Wimbledonie. W rozmowie z The Sunday Times opowiedziała, jakie uczucia towarzyszyły jej wtedy. – To było trudne, ale jestem wdzięczna, że mogłam wystąpić we wszystkich innych turniejach WTA. To przykre, bo czujesz się ukarany za coś, czego nie zrobiłeś. Osobiście sprzeciwiam się temu, co robi mój kraj, ale organizatorzy musieli wszystkich potraktować jednakowo.

Jedenasta rakieta świata zdradziła również, że od lutego nie była w domu i razem ze swoją dziewczyną łyżwiarką figurową Natalią Zabijako obecnie prowadzi koczowniczy tryb życia.

– Przy tym reżimie, który mamy, powrót do domu nie byłby dla mnie bezpieczny. Osoba homoseksualna, która potępiła wojnę w tym momencie nie mam szans, żeby wrócić. Nie żałuje jednak nawet w 1%. Gdy wojna się zaczęła i wszystko zmieniło się w piekło, poczułam się przytłoczona i powiedziałam sobie, mam to gdzieś, nie chcę się już dłużej ukrywać. Chciałam określić moje stanowisko wobec wojny i mojej seksualności. To nie było łatwe, bo pochodzę z kraju, w którym bycie homoseksualnym nie jest akceptowane. Miałam jednak uczucie jakbym nosiła worek kamieni na plecach i musiałam się go w końcu pozbyć. Spotkało mnie kilka konsekwencji, ale ja martwiłam się tylko o swoich rodziców. Na szczęście wszystko jest z nimi ok. Są ze mnie dumni. Teraz jestem dużo szczęśliwsza, ale nie ukrywam, że nie jest mi łatwo z tym ciągłym podróżowaniem i byciem poza domem. Zdecydowałam się na to, tylko dlatego, że kocham tenis. Gdybym robiła to tylko dla pieniędzy, nie miało to by sensu. Pomaga mi to, że mam wsparcie i miłość bliskich, bo w tym momencie nie wiem, gdzie jest mój dom – powiedziała ze smutkiem Rosjanka, która równocześnie przyznała, że kiedyś nie doceniała tego, że może wrócić do siebie. – Zawsze chciałam wyjechać i żyć za granicą. Dopiero gdy coś stracić, to zaczynasz rozumieć, jak tego potrzebowałeś. Potrafię odróżnić rządzących od samego kraju. Najgorsze jest to, że nawet jak wojna się skończy, to nie wiadomo co będzie dalej w Rosji. Nie wiem czy będę mogła wrócić. Bycie sobą nie było łatwym wyborem – zakończyła dziesiąta rakieta świata.

Daria Kasatkina w pierwszej rundzie Wimbledonu pokonała Caroline Dolehide. Teraz zmierzy się z Jodie Burrage.

W poniedziałek rozegrane zostały pierwsze spotkania tegorocznej edycji londyńskiej imprezy w turnieju pań. Udanie rywalizacje zainaugurowały Jessica Pegula, Caroline Garcia oraz Elina Switolina, która pokonała Venus Williams. Dużą niespodziankę sprawiła Sofia Kenin, która wyeliminowała Coco Gauff.

Spotkanie lepiej rozpoczęła wracająca do formy mistrzyni Australian Open z 2020 roku, która odebrała podanie młodszej rodaczce już w trzecim gemie. Jak się później okazało, to wystarczył jej to do zwycięstwa w pierwszym secie. W drugiej partii Kenin wyrównała z 0:3 na 3:3, ale w końcówce decydującego „breaka” zdobyła turniejowa „siódemka”, która wyrównała stan rywalizacji. Decydującą odsłonę meczu starsza z Amerykanek rozpoczęła od przełamania. Gauff w czwartym gemie miał trzy okazje, żeby odrobić stratę, ale żadnej nie wykorzystała. W siódmym gemie niżej sklasyfikowana z tenisistek po raz kolejny odebrała podanie rywalce, a chwilę później wykorzystała atut własnego podania i przy pierwszej piłce meczowej zakończyła spotkanie po trochę ponad dwóch godzinach gry.

– Wiedziałam, że po trzech meczach wygranych w kwalifikacjach ona na pewno będzie miała dużo pewności siebie. Ona w przeszłości udowodniła, że jest bardzo dobra tenisistką, a takie osoby zawsze mogą wrócić na swój najwyższy poziom. Ona wciąż jest młodą zawodniczką i jeśli będzie grała tak jak dzisiaj, to szybko odbuduje rankingu. Wydaje mi się, że za mało nakładałam na nią presji. Byłam zbyt pasywna, a ona potrafi agresywnie zagrać, szczególnie z backhandowej strony – wyjaśniła po meczu przyczyny porażki Gauff.

W poniedziałek spore zainteresowanie kibiców z pewności wzbudzało starcie Eliny Switoliny z Venus Williams. Amerykanka dobrze rozpoczęła spotkanie i jako pierwsza zdobyła „breaka”. Niestety przy wyniku 2:0 poślizgnęła się i upadła na kort. Musiała skorzystać z pomocy medycznej. Wróciła na kort, ale było widać, że ma problemy z poruszaniem się. Ukrainka z 0:2 wyszła na 4:2 i utrzymała przewagę przełamanie już do końca seta. W drugiej odsłonie meczu reprezentantka naszych wschodnich sąsiadów od początku miała inicjatywę. Williams do końca próbowała walczyć i z 1:5 zbliżyła się na 3:5, ale rywalka na więcej już jej nie pozwoliła.

– W tym momencie na pewno nie jest mi do śmiechu – przyznała po meczu siedmiokrotna mistrzyni wielkoszlemowa. – Czułam, że przyjechałam tu w naprawdę dobrej formie i świetnie zaczęłam ten mecz. To jest naprawdę trudne, bo miałam już tyle kontuzji i nie było mnie w tourze przez naprawdę długi czas. Na pewno nie chciałam upaść w ten sposób, ale w tej sytuacji nie mogłam nie zrobić. Po prostu ruszyłam do piłki. Takie rzeczy trudno jest przetrawić psychicznie i fizycznie.

Elina Switlona zmierzy się teraz z Elise Mertens, która w dwóch setach pokonała Viktorię Hruncakovą.

Miejsce w drugiej rundzie Wimbledonu zapewniły sobie także Jessica Pegula, Caroline Garcia, Daria Kasatkina, Weronika Kudermetowa, Belinda Bencic, Wiktoria Azarenka, Petra Martić oraz Marie Bouzkova.

Oprócz Coco Gauff z turniejem pożegnały się również rozstawione Ludmiła Samsonowa, Qinwen Zheng oraz Mayar Sherif.

Kolejne rywalki znają już Iga Świątek i Magda Linette. Liderka światowego rankingu zmierzy się teraz z Sarą Sorribes Tormo, która oddała tylko cztery gemy Martinie Trevisan. Z kolei poznanianka zagra z Barborą Strycovą. Doświadczona Czeszka tylko w drugim secie miała problemy z pokonaniem Maryny Zanevskiej.

Wyniki

Pierwsza runda singla

Jessica Pegula (USA, 4) – Lauren Davis (USA) 6:2, 6:7(8), 6:3

Caroline Garcia (Francja, 5) – Katie Volynets (USA) 6:4, 6:3

Sofia Kenin (USA, Q) – Coco Gauff (USA, 7) 6:4, 4:6, 6:2

Daria Kasatkina (11) – Caroline Dolehide (USA) 6:1, 6:4

Weronika Kudermetowa (12) – Kaia Kanepi (Estonia) 7:6(4), 6:4

Belinda Bencić (Szwajcaria, 14) – Katie Swan (Wielka Brytania, WC) 7:5, 6:2

Ana Bogdan (Rumunia) – Ludmiła Samsonowa (15) 7:6(1), 7:6(4)

Wiktoria Azarenka (19) – Yue Yuan (Chiny, Q) 6:4, 5:7, 6:4

Katerina Siniakova (Czechy) – Qinwen Zheng (Chiny, 24) 6:3, 7:5

Elise Mertens (Belgia, 28) – Viktoria Hruncakova (Słowacja, Q) 7:6(2), 6:2

Petra Martić (Chorwacja, 30) – Linda Fruhvirtova (Czechy) 7:5, 6:7(5), 4:1 i krecz

Rebeca Masarova (Hiszpania) – Mayar Sherif (Egipt, 31) 7:5, 3:6, 7:6(6)

Marie Bouzkova (Czechy, 32) – Simona Waltet (Szwajcaria, Q) 6:1, 6:4

Cristina Bucsa (Hiszpania) – Kamilla Rachimowa 6:3, 4:6, 7:6(9)

Alycia Parks (USA) – Anna-Lena Friedsam (Niemcy) 6:4, 6:3

Nadia Podoroska (Argentyna) – Tereza Martincova (Czechy) 3:6, 7:6(5), 6:4

Diane Parry (Francja) – Harriet Dart (Wielka Brytania, WC) 6:7(4), 6:0, 6:4

Łesia Curenko (Ukraina) – Claire Liu (USA) 6:3, 3:6, 6:4

Leylah Fernandez (Kanada) – Kateryna Baindl (Ukraina) 6:4, 4:6, 6:4

Marketa Vondrousova (Czechy) – Peyton Stearns (USA) 6:2, 7:5

Xinyu Wang (Chiny) – Storm Hunter (Australia, Q) 6:3, 6:1

Jodie Burrage (Wielka Brytania, WC) – Caty McNally (USA) 6:1, 6:3

Elina Switolina (Ukraina, WC) – Venus Williams (USA, WC) 6:4, 6:3

Barbora Strycova (Czechy) – Maryna Zanievska (Belgia) 6:1, 7:5

Sara Sorribes Tormo (Hiszpania) – Martina Trevisan (Włochy) 6:3, 6:1

Novak Djoković podczas konferencji prasowej przed rozpoczęciem Wimbledonu, został zapytany co sądzi o potencjalnej współpracy ATP z Arabią Saudyjską. W ostatnim czasie coraz głośniej mówi się o chęci inwestycji kraju Bliskiego Wschodu w tenisa, podobnie jak w przypadku golfa czy boksu. 

Arabia Saudyjska obecnie nie jest gospodarzem żadnego turnieju tenisowego, jednak kilkukrotnie organizowano tam turnieje pokazowe, między innymi Diriyah Tennis Cup pod koniec ubiegłego roku. Nieoficjalnie mówi się o planach przeniesienia tam Next Gen Finals, który przez ostatnie sześć lat odbywał się w Mediolanie. Podobne plany ma również WTA, o czym mówiła niedawno Billie Jean King podczas celebracji 50. rocznicy powstania tej organizacji. Wiele osób uważa ten pomysł za kontrowersyjny w związku z powszechnym łamaniem praw człowieka w tym państwie.

Poproszony o komentarz przez jednego z dziennikarzy, Djoković zostawia tą decyzję władzom tenisowym. – Myślę, że szefowie ATP i WTA mogliby lepiej odpowiedzieć na pytanie co jest strategicznie korzystniejsze dla tenisa – podkreśla serbski tenisista. Jego zdaniem, ten ruch był przewidywalny.

– Osobiście uważam, że rozpoczęcie takich negocjacji czy rozmów dotyczących tenisa były tylko kwestią czasu. To miało miejsce już w prawie wszystkich globalnych sportach, może poza koszykówką. Widzimy co dzieje się w piłce nożnej w ciągu ostatnich kilku lat, gwiazdy udają się tam za pieniędzmi. Wiemy, że Formuła 1, golf i inne sporty też już tam są.

Serb dodaje, że może być to dobra okazja do rozwoju tenisa. – Myślę, że jako indywidualny sport najbliżej nam właśnie do golfa. Możemy uczyć się na jego przykładzie, zarówno pozytywnych, jak i negatywnych rzeczy, i spróbować stworzyć takie porozumienie, które będzie chroniło tradycję i historię tego sportu, ale także stwarzało szansę na prawidłowy rozwój – zakończył.

Novak Djoković rozpoczął właśnie walkę o ósmy tytuł Wimledonu. W najbliższą środę, zmierzy się w drugiej rundzie turnieju z Australijczykiem, Jordanem Thompsonem.

Novak Dżoković pokonał Pedro Cachina w meczu pierwszej rundy Wimbledonu. Tym samym były lider rankingu rozpoczął marsz po 24. tytuł wielkoszlemowy. W drugiej rundzie jest również jego rywal z finałowego spotkania Roland Garros 2023.

Zwieńczeniem tegorocznego sezonu na kortach ziemnych był paryskim turniej wielkoszlemowy w którym zmierzyli się Novak Dżoković i Casper Ruud. Górą był Serb, który tym samym sięgnął po 23. tytuł mistrzowski w najważniejszych imprezach sezonu. W poniedziałek tenisista z Belgradu rozpoczął rywalizację w Londynie. Zgodnie z tradycją jako obrońca tytułu zainaugurował on rywalizację na korcie centralnym.

Jego rywalem był Argentyńczyk Pedro Cachin. Były najlepszy tenisista świata wywiązał się z roli bez zarzutów. Nie tracąc seta zapewnił sobie miejsce w drugiej rundzie. W osiągnięciu celu nie przeszkodziła nawet ponad godzinna przerwa, którą spowodowały opady deszczu. – Pod względem historii i tradycji nie ma lepszego miejsca niż Wimbledon. Staram się nie brać za pewnik żadnego meczu rozegranego tutaj. To, że tu jestem, to wspaniałe uczucie – skomentował wygraną Serb, który na londyńskiej trawie jest niepokonany od 2182 dni. Ostatnim zawodnikiem, który znalazł sposób na siedmiokrotnego mistrza imprezy był w 2017 roku Tomasz Berdych w meczu ćwierćfinałowym. Kolejnym rywalem tenisisty, który ma najwięcej wygranych spotkań na Wimbledonie spośród wciąż aktywnych tenisistów będzie Jordan Thompson. Australijczyk przegrywał już 0:2 w setach, ale zdołał odrobić straty i z Serbem powalczy o wyrównanie swego najlepszego wyniku na londyńskich kortach. Przed dwoma laty grał w trzeciej rundzie.

Premierowy mecz w tegorocznej edycji Wimbledonu wygrał również Casper Ruud. Norweg, który ostatni mecz na zawodowych kortach rozegrał w Paryżu, w meczu pierwszej rundy brytyjskiego turnieju stanęło na przeciwko Laurenta Lokoliego. Co prawda przegrał seta, ale ostatecznie zdołał zapewnić sobie miejsce w kolejnej rundzie.

Awans w poniedziałek wywalczył także David Goffin. Pierwotnie rywalem Belga miał być Nick Kyrgios. Jednak Australijczyk w ostatniej chwili wycofał się z rywalizacji. W jego miejsce wszedł „Szczęśliwy przegrany” z eliminacji – Fabian Marozsan. Jednak Węgier, który w tym roku pokonał między innymi Carlosa Alcaraza, nie sprawił niespodzianki i uległ w czterech setach Belgowi.

Wyniki

Pierwsza runda:

Novak Dżoković (Serbia, 1) – Pedro Cachin (Argentyna) 6:3, 6:3, 7:6(4)

Casper Ruud (Norwegia, 4) – Laurent Lokoli (Francja) 6:1, 5:7, 6:4, 6:3

Andriej Rublow (7) – Max Purcell (Australia) 6:3, 7:5, 6:4

Jannik Sinner (Włochy, 8) – Juan Manuel Cerundolo (Argentyna) 6:2, 6:2, 6:2

Michael Mmoh (USA, LL) – Felix Auger-Aliassime (Kanada, 11) 7:6(4), 6:7(4), 7:6(4), 6:4

Lorenzo Musetti (Włochy, 14) – Juan Pablo Varillas (Peru) 6:3, 6:1, 7:5

David Goffin (Belgia, WC) – David Marozsan (Węgry, LL) 6:2, 5:7, 6:2, 6:0

Alexander Bublik (Kazachstan, 23) – Mackenzie McDonald (USA) 6:7(3), 6:4, 6:4, 6:4

Daniel Elahi Galan (Kolumbia) – Yoshihito Nishioka (Japonia, 24) 6:3, 6:3, 6:3

Corentin Moutet (Francja) – Richard Gasquet (Francja) 6:3, 7:5, 7:5

Maximilian Marterer (Niemcy, Q) – Borna Gojo (Chorwacja) 7:5, 6:7(8), 6:3, 6:4

Mikael Ymer (Szwecja) – Alex Molczan (Słowacja) 6:3, 6:3, 6:4

Tomas Barrios Vera (Chile, Q) – Sebastian Baez (Argentyna) 7:6(3), 3:6, 6:3, 7:6(2)

Asłan Karacew – Lucas van Assche (Francja) 6:7(4), 6:4, 6:2, 6:4

Diego Schwartzman (Argentyna) – Miomir Kecmanović (Serbia) 6:0, 6:3, 6:4

Oscar Otte (Niemcy) – Dominic Koepfer (Niemcy) 7:5, 6:3, 7:6(9)

Jordan Thompson (Australia) – Brandon Nakashima (USA) 2:6, 2:6, 6:4, 7:6(4), 6:3

Aleksandar Vukić (Australia) – Daniel Altmaier (Niemcy) 6:3, 7:6(1), 3:6, 7:5

J.J. Wolf (USA) – Enzo Couacaud (Francja) 7:5, 6:3, 7:6(4)

Liam Broady (Wielka Brytania) – Constant Lestienne (Francja) 6:1, 6:3, 7:5

Jaume Munar (Hiszpania) – John Isner (USA) 4:6, 6:3, 6:4, 6:4

Jan Choinski (Wielka Brytania) – Dusan Lajović (Serbia) 5:7, 7:6(4), 6:2, 6:2

Emil Rusuuvuori (Finlandia) – Stan Wawrinka (Szwajcaria) 7:5, 7:5, 6:4

Magdalena Fręch jest ostatnią reprezentantką Polski, która nie rozegrała jeszcze meczu pierwszej rundy podczas tegorocznego Wimbledonu. Ponieważ łodzianka trafiła do dolnej połówki drabinki, jej spotkanie zaplanowano na wtorek. Rywalizację rozpocznie na drugim co do ważności korcie.

Poniedziałek był niezwykle udanym dniem dla biało-czerwonych na londyńskich kortach. Zarówno Iga Świątek oraz Magda Linette wśród pań jak i Hubert Hurkacz u panów wygrali swe mecze i zameldowali się w drugiej rundzie. We wtorek spróbuje dołączyć do nich Magdalena Fręch.

Łodzianka przed rokiem zadebiutowała w drabince turnieju głównego na kortach przy Church Road. Odpadła po meczu trzeciej rundy, w którym jej rywalką była Simona Halep, która ostatecznie dotarła do 1/2 finału. Tym razem Fręch stanie na przeciwko innej czołowej tenisistki świata – Ons Jabeur.

Spotkanie między Polką i Tunezyjką odbędzie się na korcie numer jeden, jako drugie spotkanie od godziny 14:00 polskiego czasu. Poprzedzi je pojedynek między Carlosem Alcarazem i Jeremym Chardym. Tym samym polscy kibice mogą się spodziewać, że nasza trzecia singlistka do rywalizacji przystąpi około godziny 16:00.

Po ostatnim tygodniu rozgrywek w ścisłej czołówce męskiego rankingu nie doszło do żadnych zmian. Najnowsze notowanie najlepszych tenisistów jest jednak wyjątkowe dla dwóch polskich nastolatków, którzy osiągnęli swoje rekordowe pozycje.

Z racji tego, że w poprzednim tygodniu większość czołowych zawodników skupiła się na przedwimbledońskich treningach i meczach pokazowych, w pierwszej dziesiątce nie doszło do żadnych przetasowań. Liderem ciągle jest Carlos Alcaraz, a tuż za nim znajdują się Novak Dżoković i Danił Miedwiediew. Najwyżej klasyfikowanym graczem, który zaliczył awans był Tommy Paul. Finalista imprezy z Eastbourne przesunął się z 17. na 15. pozycję. Numerem 18 na świecie pozostał Hubert Hurkacz.

Największy skok rankingowy w najlepszej setce był z kolei udziałem Christophera Eubanksa. Amerykanin, który wygrał na Majorce swój premierowy tytuł w karierze, awansował aż o 34 lokaty i plasuje się obecnie na 43 miejscu. W czołowej pięćdziesiątce zadebiutował też Gregoire Barrere. Półfinał w Eastbourne pozwolił Francuzowi na znalezienie się na 49. pozycji. Coraz bliżej przebicia tej samej bariery i dokonania tego jako pierwszy Chińczyk w historii jest za to Zhizhen Zhang. 26-latek z Szanghaju jest bowiem teraz 52.

Poniedziałkowe zestawienie przyniosło również dobre informacje dla młodych reprezentantów Polski. Po ćwierćfinale challengera w Modenie Maks Kaśnikowski przesunął się o 19 „oczek” do góry i zajmując 290. miejsce, zaliczy swój debiutancki tydzień w Top 300 rankingu. Jeszcze większym awansem, bo o 82 pozycje, może pochwalić się Martyn Pawelski. 18-latek z Gliwic, dzięki triumfowi w turnieju ITF w Netanji, znalazł się 469. lokacie.

Na odpowiedź na nadtytułowe pytanie trzeba poczekać dwanaście do trzynastu dni, kiedy zostaną rozegrane najważniejsze finały The Championships 2023. Za punkt odniesienia – proszę wybaczyć prywatę – przyjąłem rok 1992, czyli mój pierwszy Wimbledon. Ten jest trzydziesty, więc chciałoby się wreszcie napisać coś, czego do tej pory nie było okazji.

Kilka, może kilkanaście dni temu w sieci pojawił się tytuł sugerujący może nie konflikt, ale przynajmniej różnicę zdań między Igą Świątek a Tomaszem Wiktorowskim. Tytuł, takie czasy, został obficie podlany tonem sensacji, bo dziś okazało się, że liderka rankingu WTA i jej trener mówią jednym głosem, choć z innych pozycji.

Owa różnica zdań miała sprowadzać się do umiejętności gry na trawie. Świątek, już po meczu z Lin Zhu, przyznała, że do gorącego uczucia do tej nawierzchni droga jeszcze daleka, ale nie wykluczyła, że przyjdzie czas, kiedy ją wreszcie pokocha.

Nie zawsze, jak zauważył Wiktorowski, musi to być miłość od pierwszego wejrzenia. Niektóre tenisistki, jak na przykład Agnieszka Radwańska, stawiają pierwsze dwa czy trzy kroki i już czują się na trawie komfortowo. Inne potrzebują więcej czasu, aby poznać specyfikę tej odmiany tenisa. Oczywiście wiele z nich nigdy nie zdąży, jednak najlepsza aktualnie singlistka świata ma wystarczająco dużo narzędzi i z pewnością wcześniej czy później tę trawę oswoi.

Pozostaje właśnie pytanie – wcześniej czy później? Patrząc na jej zeszłoroczny występ na Wimbledonie, można było zwątpić, czy w ogóle. Dzisiejszy mecz z Zhu, spośród nierozstawionych sklasyfikowaną najwyższej (WTA 34), pokazał, że nauka nie idzie w las. Świątek zwróciła uwagę na dwa elementy, nad którymi ostatnio pracowała, a Wiktorowski nazwał je po imieniu. Od strony fizycznej jest to konieczność uderzania piłki odbijającej się niżej niż na pozostałych nawierzchniach, a od mentalnej świadomość, że na kort nie wychodzi się po to, aby grać ładnie, lecz skutecznie. Żaden wstyd wygrać brzydko.

Brzydko wygrać Wimbledon, byłoby naprawdę pięknie. Świątek z Wiktorowskim niechaj robią swoje, a my ćwiczmy się w cnocie cierpliwości. Może się przydać.