Jan Zieliński i Su-Wei Hsieh awansowali do drugiej rundy turnieju gry mieszanej podczas Wimbledonu. Mistrzowie Australian Open w tej specjalności pokonali w poniedziałek Hugo Nysa oraz Demi Schuurs.

Polak wraz z Monakijczykiem w parze wcześniej pożegnali się z rozgrywkami mikstowymi. Teraz stanęli po dwóch stronach siatki w mikście. Ich partnerkami były Su-Wei Hshieh, z którą Polak sięgał po tytuł w Melbourne, oraz Demi Schuurs, która wraz z Nysem osiągnęła ćwierćfinał ubiegłorocznego US Open. Była to druga w tym roku konfrontacja tych par. Wcześniej zmierzyli się w drugiej rundzie Austraalian Open, gdzie górą okazali się Zieliński i Hsieh.

Polsko-tajwański duet lepiej rozpoczął spotkanie. Rozstawieni z „siódemką” przełamali rywali do zera w czwartym gemie. Okazało się, że był to jedyny break point w całym secie. Zieliński i Hsieh mieli jednak problemy z pewnym zamknięciem partii. Podczas gema, w którym serwowali po zwycięstwo, Nys i Schuurs nie poddawali się. Oglądaliśmy długą grę na przewagi. Ostatecznie Polak i Tajwanka wykorzystali jednak trzeciego setbola.

Na początku drugiej odsłony meczu mógł powtórzyć się scenariusz sprzed kilkunastu minut. Monakijczyk i Holenderka wybronili się jednak przed utartą podania. Następnie inicjatywa należała do serwujących. Wszystko wskazywało na to, że o wygranej zadecyduje tie-break. Do dogrywki mogło jednak nie dojść. Nys i Schuurs mieli dwie okazje do zakończenia seta wynikiem 7:5. Zieliński i Hsieh obronili jednak dwa setbole, doprowadzając do rozgrywki do siedmiu punktów. W niej Polak i Tajwanka okazali się lepsi. Zwycięstwo 7-5 w tie-breaku zapewniło im triumf w całym spotkaniu.

Wyniki

Pierwsza runda miksta:

J. Zieliński, S.-W. Hsieh (Polska, Tajwan, 7) – H. Nys, D. Schuurs (Monako, Holandia) 6:3, 7:6(4)

Monika Stankiewicz poszła w ślady Tomasza Berkiety i awansowała do drugiej rundy rozgrywek juniorskich podczas tegorocznego Wimbledonu. W rozegranym na przestrzeni dwóch dni dwa dni meczu pierwszej fazy imprezy reprezentantka Polski pokonała Norweżkę Emily Sartz-Lunde.

Pierwszy set, którego byliśmy świadkami jeszcze w niedzielę, miał szalony przebieg. Tenisista z północy Europy prowadziła w nim już 4:1 z podwójnym przełamaniem. Polka po niestabilnym początku zaczęła jednak grać coraz lepiej. W kolejnych gemach to Stankiewicz dyktowała warunki gry. Dzięki temu odrobiła stratę dwóch breaków, nie musząc przy tym bronić się przed utratą podania. Sartz-Lunde nie potrafiła odnaleźć dyspozycji z początku partii. Reprezentantka Norwegii została przełamana po raz trzeci, co oznaczało zakończenie seta. Rozpędzona pięcioma wygranymi setami z rzędu Polka nie mogła jednak kontynuować świetnej passy. Po zakończeniu partii zawodniczki musiały zejść z kortu, a spotkanie dokończono następnego dnia.

Po powrocie do rywalizacji w poniedziałek pojedynek wciąż miał wyrównany przebieg. W drugim secie nie brakowało break pointów i przełamań. Sprowadzało to się jednak do tego, że zaraz po tym, gdy Polka odbierała serwis Norweżce, ta w kolejnym gemie rewanżowała się tym samym. Taką sytuację oglądaliśmy aż trzy razy. Brak potwierdzenia przełamań przez Stankiewicz doprowadził do tie-breaka. Rywalizacja w dogrywce była zacięta. Lepszą skutecznością popisała się jednak tenisistka zajmująca 25. pozycję w juniorskim rankingu. Stankiewicz zakończyła pojedynek w dwóch setach.

Przed naszą jedyną reprezentantką w rozgrywkach juniorek stoi teraz bardzo trudne zadanie. Jej kolejną rywalką będzie bowiem rozstawiona z „piątką” Hannah Klugman.

Wyniki

Pierwsza runda turnieju juniorek:

Monika Stankiewicz (Polska) – Emily Sartz-Lunde (Norwegia) 6:4, 7:6(5)

Niektórzy mawiają, że turniej wielkoszlemowy to dwa turnieje w jednym – pierwszy tydzień to coś w rodzaju eliminacji, a drugi to turniej właściwy. Dla Giovanniego Mpetshiego Perricarda Wimbledon 2024 był turniejem nawet potrójnym, bo do Francuz zaczynał od kwalifikacji w Roehampton.

Z Roehampton na Wimbledon dotarły skąpe wieści o młodzieńcu, który serwuje jak – nie przymierzając – John Isner albo Ivo Karlović. Czy on też dotrze na Wimbledon, nie było wiadomo do ostarniej chwili, bo przegrał w ostatniej rundzie i czekał na wieści. Dla Alejandro Davidovicha-Fokiny były złe, dla Mpetshiego Perricarda – znakomite: z powodu kontuzji Hiszpan wycofał się z turnieju głównego i tak zwolniło się miejsce dla Francuza, który w eliminacjach był rozstawiony z numerem 1.

203-centymetrowy wzrost pozwala serwować z piętra nieosiągalnego dla większości rywali. 105 asów w trzech, meczach w tym 51 w pierwszej rundzie, mogło zrobić wrażenie na kibicach, ale nie na Lorenzo Musettim. Włoch cierpliwie przeczekał pierwszą kanonadę, która wcale nie okazała się tak straszna, jak ją zapowiadano: 10 asów przez 123 minuty.

Ten mecz – nie pierwszy i nie ostatni – udowodnił, że tenis zaczyna się, ale nie kończy na serwisie. Emmanuela Planque’a – w przeszłości trenera m.in. Corentina Mouteta, Michaela Llodry, Fabrice’a Santoro czy Lucasa Pouille’a – czeka jeszcze mnóstwo pracy z Mpetshim Perricardem.

Tenisista, który przegrał ten mecz, kończy dziś 21 lat. Do tej pory zarobił niewiele ponad 600 tysięcy dolarów, teraz dostanie prawie połowę tej kwoty, więc będzie mógł wyprawić najbardziej wystawne urodziny w życiu. Na pewno zaprosi na nie Arthura Filsa, z którym od dawna się przyjaźni.

Emma Navarro wygrała amerykański pojedynek w Londynie i zagra w ćwierćfinale Wimbledonu. 23-latka pokonała – rozstawioną z numerem dwa – Coco Gauff, a obie panie mają już za sobą tradycyjne wywiady.

Mecz reprezentantek USA został dość mocno zdominowany przez Navarro. Mniej utytułowana z zawodniczek wygrała w dwóch setach, a w żadnym z nich nie musiała nawet rozgrywać tie-breaka.

Emma rozpoczęła spotkanie z dziennikarzami od podsumowania swojego świetnego występu, mówiąc:

– Czuje się naprawdę dobrze, pokazałam wiele dobrego tenisa. Pokonałam w tym turnieju już dwie mistrzynie wielkoszlemowe, więc z pewnością mój poziom był właściwy. Dziś na korcie czułam się naprawdę komfortowo, gra na tym wielkim stadionie mnie nie przeraziła. Zdobyłam już pewne doświadczenia takich sytuacji i to mi pomogło. Udało mi się wcielić w mecz godziny treningów i przejęłam kontrolę.

– Trener podpowiada mi bym traktowała każdy mecz, jak bezpośredni pojedynek, który jest rozstrzygający. Takim systemem grywa się w collage’u. Nie ma turniejów i rund, podczas których możesz nabrać rozpędu. To nastawienie pomogło mi spojrzeć na dzisiejsze spotkanie jak na samodzielną całość, a nie część czegoś większego. Moja wiara w siebie wykuwa się w trakcie zawodów. Zaczynam myśleć, że także ja mogę zajść daleko, bo przecież nic tego nie wyklucza.

Navarro skomentowała także zachowania Coco Gauff, po której było widać frustrację i bezradność:

– To na pewno buduje pewność siebie, bo oznacza, że twój plan na dany mecz działa. Gdy gram, staram się skupić na sobie, ale takie nerwowe gesty rywalki mogą dodać energii i jeszcze wzmocnić moją dominację na korcie.

Zwyciężczyni omówiła także elementy taktyczne, które dały jej przewagę:

– Chciałam często atakować jej forhend, a ona miała podobny pomysł na mnie. Stąd w naszych wymianach dominowało właśnie to uderzenie. To było jak gra w kotka i myszkę – chodziło o to, kto pierwszy wyłamie się ze schematu. Lubię mecze, w których strategia odgrywa ważną rolę. Wtedy tenis trochę zmienia się w partię szachów. Miłe doświadczenie. Ponadto byłam agresywna przy jej drugim podaniu, by nie czuła się pewnie. W wymianach chciałam pozostać blisko linii i zabrać jej czas na reakcję – podkreśliła ćwierćfinalistka.

Wynik i przebieg rywalizacji skomentowała także Coco Gauff. Mistrzyni US Open 2023 stwierdziła:

– Było ciężko, a ona grała dobrze. W pierwszym secie mogłam lepiej pójść za ciosem, ale się nie udało. Wiem, co ona potrafi, a dziś mocno trzymała się linii końcowej. Do tego często zmieniała tempo, stosując slajsa. Była gotowa na moje uderzenia i oddawała na moją stronę trudne piłki. Dobrze radziła sobie także z moim drugim podaniem.

– Czułam, że mój plan na spotkanie nie działa, więc poprosiłam trenerów o pomoc. Zwykle tego nie robię, ale byłam nieco bezradna. Jestem w stanie sama reagować na wydarzenia na korcie, ale dziś było mi ciężko także pod względem mentalnym i potrzebowałam wskazówek. Nie potrafiłam robić rzeczy, które sobie założyłam, ale to ona mnie do tego zmusiła swoją dobrą postawą. Oczywiście powinnam była podnieść swój poziom, ale nie byłam w stanie – podsumowała turniejowa „dwójka”.

Rywalką Emmy Navarro w ćwierćfinale Wimbledonu będzie Jasmine Paolini.

Donna Vekić i Emma Navarro uzupełniły grono ćwierćfinalistek Wimbledonu w dolnej połówce turniejowej drabinki. Chorwatka uporała się w trzech setach z Paulą Badosą. Z kolei Amerykanka pokonała swą wyżej notowaną rodaczkę Coco Gauff – dla obu pań będzie to debiut na tym etapie rywalizacji na londyńskiej trawie.

Jasmine Paolini po bardzo dobrym występie na paryskiej mączce, finał, równie doskonale prezentuje się w stolicy Anglii na zielonej nawierzchni. Rozstawiona z „siódemką” Włoszka jest najwyżej rozstawioną tenisistką, która powalczy o półfinał w dolnej połówce drabinki. Jej przeciwniczką będzie Donna Vekić.

Pogoda sprawiła, że spotkanie Chorwatki z Paulą Badosą było wielokrotnie przerywane. Lepiej tą sytuację zniosła zawodniczka z Osijeka. To ona wygrała partię otwarcia, dwukrotnie przełamując serwis rywalki. W drugiej odsłonie sytuacja zmieniła się o 180 stopni i to Hiszpanka dominowała na korcie, oddając przeciwniczce jedynie gema. Decydującą część meczu lepiej rozpoczęła Vekić, bo od prowadzenia 2:0. Niestety po chwili straciła przewagę. Decydującym okazał się dziesiąty gem. W nim Badosa drugi raz w tej części pojedynku straciła atut własnego serwisu, a to oznaczało koniec spotkania.

Po tym jak w sobotę z imprezą na londyńskiej trawie pożegnała się Iga Świątek, najwyżej rozstawioną zawodniczką pozostającą w grze była Coco Gauff. Jednak również i Amerykanka nie wystąpi w drugim tygodniu imprezy. W ostatnim niedzielnym meczu czwartej rundy zawodniczka z Atlanty musiała uznać wyższość rodaczki – Emmy Navarro.

W pierwszym secie to tenisistka z Nowego Jorku jako pierwsza przegrała swego gema serwisowego. Jednak zdołała odrobić stratę, a następnie wyjść na prowadzenie 5:4, którego już nie oddała do końca seta. W drugiej odsłonie turniejowa „dwójka” ponownie straciła swój serwis i 1:4, a następnie 3:5, aby po dziewiątym gemie pożegnać się z londyńską publicznością.

Wyniki

Czwarta runda:

Emma Navarro (USA, 19) – Coco Gauff (USA, 2) 6:4, 6:3

Donna Vekić (Chorwacja) – Paula Badosa (Hiszpania) 6:2, 1:6, 6:4

Artur Rolak, Wimbledon 

Telewidzowie nie powinni regulować odbiorników, a kibice oglądający mecz na trybunach Kortu Centralnego lub na The Hill przecierać oczu ze zdumienia. Między Emmą Raducanu a Lulu Sun nie zdarzyło się nic nieprzewidywalnego.

Widzom przed telewizorami mogło się wydawać, że mimo biograficznych podobieństw kontrast – w zależności od tego, na którą tenisistkę spojrzała kamera – był zbyt duży. Raducanu jest córką Chinki i Rumuna, urodziła się w Kanadzie, a mieszka w Wielkiej Brytanii i ten kraj reprezentuje. Sun ma za rodziców Chinkę i Chorwata (którzy się rozwiedli), dorastała w Szanghaju i Szwajcarii (tam mieszka), studiowała w USA, a gra dla Nowej Zelandii. Sport jest najlepszym nauczycielem geografii.

Raducanu dostała „dziką kartę”. Musiała ją dostać, bo od zwycięstwa w US Open 2021 jest pupilką tutejszych mediów i publiczności oraz sponsorów także spoza Wielkiej Brytanii. Sun, sklasyfikowana w rankingu WTA o 12 miejsc wyżej, musiała przebijać się przez eliminacje, bo Nowa Zelandia to antypody światowego tenisa kobiecego (ostatnią tenisistką z Nowej Zelandii, która osiągnęła czwartą rundę Wimbledonu, była w 1959 roku Ruia Morrison, Maoryska, której trzy lata temu królowa Elżbieta II jeszcze zdążyła nadać tytuł szlachecki).

Podpowiedź, jak może wyglądać ten mecz, dała kamera odprowadzająca zawodniczki z szatni na kort. Sun szła skupiona, jakby powtarzała sobie ostatnią lekcję taktyki przerobioną z trenerem Vladimirem Platinikiem ze Słowacji. Raducanu rozglądała się na boki, jakby szukała kamery, która najkorzystniej pokaże światu jej uśmiech. Na Nicka Cavadaya spojrzała dopiero wtedy, gdy przegapiła trzy gemy, a w efekcie pierwszego seta. Ciekawe, że nawet oficjalna strona WTA nie podaje, kto jest trenerem Brytyjki, bo już nie nadąża za zmianami.

Każdemu sportowcowi należy współczuć, gdy doznaje kontuzji. Są jednak takie kontuzje, które sportowcy sami prowokują. Trudno oprzeć się wrażeniu, że Raducanu nie jest przygotowana fizycznie tak dobrze, jak by mogła i powinna. Za czas spędzony na czerwonym dywanie zamiast na korcie i siłowni organizm wcześniej czy później wystawia rachunek. Dzisiejszy może nie był wyjątkowo wysoki, bo pozwolił Brytyjce dokończyć mecz mimo pomocy medycznej, lecz wygrany set to raczej dar od jeszcze bardzo niedoświadczonej rywalki.

Publiczność lojalnie, acz taktownie wspierała Raducanu aż do końca pojedynku. Brytyjskie media mogą teraz rywalizować w kategorii najciekawszego tytułu, bo nazwisko nowozelandzkiej zwyciężczyni daje ogromne pole do popisu. Podpowiadam: „Kort wschodzącej Sun”.

Daniił Miedwiediew i Tommy Paul awansowali do najlepszej ósemki Wimbledonu. Grigor Dimitrow przedwcześnie zakończył spotkanie z Rosjaninem z powodu kontuzji kolana, a Tommy Paul pokonał w trzech setach Roberto Bautistę Aguta.

Pechowo dzisiaj zakończyły się mecze na Korcie nr 1. Najpierw spotkania nie dokończyła Madison Keys, tym razem z kortu w pierwszym secie musiał zejść Grigor Dimitrow. Bułgar dobrze rozpoczął pojedynek i objął prowadzenie 3:0 z faworyzowanym Miedwiediewem, ale Rosjanin odrobił straty. W szóstym gemie półfinalista tego turnieju z 2014 roku poślizgnął się, co mocno odbiło się na jego dyspozycji. Dimitrow ponownie stracił podanie, a chwile później skorzystał z przerwy medycznej. Niestety długo nie oglądaliśmy go w akcji, ponieważ podczas dziewiątego gema, skreczował z powodu kontuzji kolana.

W ćwierćfinale Miedwiediew zagra z najwyżej rozstawionym Jannikiem Sinnerem. Będzie to dwunaste starcie pomiędzy zawodnikami, ale pierwsze na trawie. Rosjanin prowadzi 6-5, ale to Włoch wygrał ostatnie pięć pojedynków.

Tommy Paul zanotował życiowy wynik w Londynie. Na Korcie nr 2 Amerykanin wygrał z Roberto Bautistą Agutem 6:2, 7:6(3), 6:2. Zwycięstwo nie było ani przez moment zagrożone. Pierwszą partię wygrał 6:2, dwukrotnie przełamując rywala. Drugi set zakończył się tie-breakiem, gdzie Paul od stanu 3:3 wygrał cztery punkty z rzędu. W trzecim secie przełamał Hiszpana już w trzecim gemie wygrywającym skrótem. Później pokusił się o kolejne przełamanie, a asem serwisowym zakończył to spotkanie. Paul zaserwował 11 asów i wykorzystał pięć z siedmiu okazji na przełamanie.

Dla 13. rakiety świata to drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał w karierze. Poprzednio dokonał tego podczas Australian Open 2023, kiedy dotarł do półfinału. O awans do najlepszej czwórki zagra z broniącym tytułu, Carlosem Alcarazem. Bilans jest remisowy (2-2), a większość pojedynków kończyła się na pełnym dystansie.

Wyniki

IV runda singla:

Daniił Miedwiediew (5) – Grigor Dimitrow (Bułgaria, 10) – 5:3 i krecz Dimitrowa

Tommy Paul (USA, 12) – Roberto Bautista Agut (Hiszpania) – 6:2, 7:6(3), 6:2

Amelia Paszun (AZS Poznań) i Szymon Małecki (KS Promień Opalenica) zdobyli w niedzielę tytuły w Mistrzostwach Polski Juniorów (U18) odbywających się na kortach Gdańskiej Akademii Tenisowej. W grze podwójnej zwyciężyli: Anna Kmiecik i Maja Pawelska (KS Górnik Bytom) oraz Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań) i Leon Zaorski (Gdańska Akademia Tenisowa), a w mikście Kinga Wahl-Maniecka (KS Górnik Bytom) i Jan Wygona (KS Grzegórzecki Kraków).

W finale singla Paszun pokonała 7:6 (7-5), 6:3 Magdalenę Baniak (Beskidzki Klub Tenisowy Advantage Bielsko-Biała). Na najniższym stopniu podium w Gdańsku stanęły Sara Husar (KT Kubala Ustroń) oraz Inka Wawrzkiewicz (Sopot Tenis Klub).

Mistrzowie i finaliści MPJ w singlu otrzymali od Polskiego Związku Tenisowego vouchery na kwotę odpowiednio 3000 złotych i 1500 zł do wykorzystanie na sfinansowanie startów w zagranicznych turniejach rangi ITF Junior.

Paszun wróci do Poznania z dwoma medalami, ale drugi jest w kolorze srebrnym, ponieważ dotarła do finału w grze podwójnej razem z Dominiką Podhajecką (GKT Smecz Górzyca). W nim musiały uznać wyższość zawodniczek KS Górnik Bytom – Anny Kmiecik i Mai Pawelskiej, którym uległy 3:6, 4:6.

W deblu swój drugi brąz w tegorocznych MPJ zdobyła Husar startując razem z Niką Hurkacz (COME-ON TENNIS CLUB Wrocław). Taki sam wynik uzyskały Victoria Kapcia (GAT Gdańsk) z Barbarą Kostecką (UKT Winner Kraków).

Drugi niedzielny finał nie był tak zacięty jak w przypadku juniorek, a Małecki wygrał w nim 6:3, 6:2 z Jakubem Januchowskim (CKT Grodzisk Mazowiecki). Trzecie miejsce w Gdańsku zajęli Marcin Andrzejczak (MKT Łódź) i Kacper Knitter (SKT Promasters Szczecin).

Najlepsi w grze podwójnej okazali się Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań) i Leon Zaorski (Gdańska Akademia Tenisowa), zwyciężając w finale Jana Kluczyńskiego (Legia Warszawa) i Małeckiego 7:6 (7-1), 6:3.

Brązowe krążki przypadły duetom Marcin Dójczyński (MKT Łódź) i Jan Wygona (KS Grzegórzecki Kraków) oraz Andrzejczak-Januchowski.

Wygona w parze z Kingą Wahl-Maniecką (KS Górnik Bytom) zdobył tytuł w grze mieszanej, pokonując w decydującym meczu Nadię Affelt (Pro Tenis Toruń) i Hrynkiewicza 6:4, 1:6, 11-9.

Partnerem Głównym PZT w Tenisie Młodzieżowym PGE – Polska Grupa Energetyczna. Natomiast Mistrzostwa Polski U18 w Gdańsku współfinansowali Ministerstwo Sportu i Turystyki oraz Polski Związek Tenisowy.

Wyniki

Finały MPJ (U18, Gdańsk):

gra pojedyncza juniorek

Amelia Paszun (AZS Poznań) – Magdalena Baniak (BKT Advantage Bielsko-Biała) 7:6 (7-5), 6:3

gra pojedyncza juniorów

Szymon Małecki (KS Promień Opalenica) – Jakub Januchowski (CKT Grodzisk Maz.) 6:3, 6:2

gra podwójna juniorek

Anna Kmiecik, Maja Pawelska (KS Górnik Bytom) – Amelia Paszun (AZS Poznań), Dominika Podhajecka (GKT Smecz Górzyca) 6:3, 6:4

gra podwójna juniorów

Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań), Leon Zaorski (Gdańska Akademia Tenisowa) – Jan Kluczyński (Legia Warszawa), Szymon Małecki (KS Promień Opalenica) 7:6 (7-1), 6:3

gra mieszana

Kinga Wahl-Maniecka (KS Górnik Bytom), Jan Wygona (KS Grzegórzecki Kraków) – Nadia Affelt (Pro Tenis Toruń), Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań) 6:4, 1:6, 11-9

Komplet medalistów Mistrzostw Polski Juniorów (U18, Gdańsk)

singiel juniorek

1. Amelia Paszun (AZS Poznań)

2. Magdalena Baniak (BKT Advantage Bielsko-Biała)

3. Sara Husar (KT Kubala Ustroń)

3. Inka Wawrzkiewicz (Sopot Tenis Klub)

singiel juniorów

1. Szymon Małecki (KS Promień Opalenica)

2. Jakub Januchowski (CKT Grodzisk Maz.)

3. Marcin Andrzejczak (MKT Łódź)

3. Kacper Knitter (SKT PROMASTERS Szczecin)

gra podwójna juniorek

1. Anna Kmiecik, Maja Pawelska (obie KS Górnik Bytom)

2. Amelia Paszun (AZS Poznań), Dominika Podhajecka (GKT Smecz Górzyca)

3. Victoria Kapcia (Gdańska Akademia Tenisowa), Barbara Kostecka (UKT Winner Kraków)

3. Nika Hurkacz (COME-ON TENNIS CLUB Wrocław), Sara Husar (KT Kubala Ustroń)

gra podwójna juniorów

1. Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań), Leon Zaorski (Gdańska Akademia Tenisowa)

2. Jan Kluczyński (Legia Warszawa), Szymon Małecki (KS Promień Opalenica)

3. Marcin Dójczyński (MKT Łódź), Jan Wygona (KS Grzegórzecki Kraków)

3. Marcin Andrzejczak (MKT Łódź), Jakub Januchowski (CKT Grodzisk Maz.)

gra mieszana

1. Kinga Wahl-Maniecka (KS Górnik Bytom), Jan Wygona (KS Grzegórzecki Kraków)

2. Nadia Affelt (Pro Tenis Toruń), Jakub Hrynkiewicz (AZS Poznań)

3. Inka Wawrzkiewicz (Sopot Tenis Klub), Tadeusz Michałowski (KS Górnik Bytom)

3. Maria Wojtaszczyk (MKT Łódź), Kacper Czyrek (BKT Advantage Bielsko-Biała)

W rumuńskim challengerze rangi 75 aż trzech polskich deblistów zaprezentowało się z imponującą formą, docierając do półfinału turnieju. Duet Karola Drzewieckiego i Piotra Matuszewskiego po zaciętych meczach wywalczył awans do finałowego spotkania. Niestety, tym razem minimalnie lepsza okazała się para hiszpańsko-amerykańska, Javier Barranco Cosano i Nicolas Moreno De Alboran, którzy sięgnęli po trofeum, zwyciężając z wynikiem 3:6, 6:1, 17-15.

Z kortów Wimbledonu przenosimy się na chwilę do Rumunii, gdzie swoje zmagania toczyli polscy zawodnicy. Podobnie jak w Londynie, również w Braszowie deszcz pokrzyżował plany gier, przez co Polacy musieli rozgrywać swoje półfinałowe mecze z opóźnieniem. Karol Drzewiecki w parze z Piotrem Matuszewskim oraz Szymon Walków w duecie z Alexandru Jecanem stoczyli najpierw swoje półfinałowe spotkania. Niedługo później stało się jasne, że polski duet po raz drugi tego dnia wyjdzie na kort w niedzielnym finale.

Udany półfinał Drzewieckiego i Matuszewskiego

Jako pierwsi na kort w niedzielę wyszli Karol Drzewiecki i Piotr Matuszewski. Po przeciwnej stronie siatki stanęła szwedzko-duńska para rozstawiona z numerem trzecim – Simon Freund i Johannes Ingildsen. Polacy rewelacyjnie rozpoczęli swoją premierową partię, sprawując całkowitą kontrolę nad pierwszym setem. Do końca tej części spotkania rywale nie mieli szans na popis – przeciwnicy zdołali wygrać tylko dwa gemy.

Druga partia zaczęła się już bardziej wyrównanie. Na początku drugiego seta Drzewiecki i Matuszewski przełamali rywali, ale chwilę później Szwed z Duńczykiem wyrównał wynik do 3:3. Wkrótce polska para ponownie przełamali przeciwników i zbudowali bezpieczny dystans 5:3. Po chwili Polaków dzielił tylko jeden gem od wygranej, a jak się okazało, była to czysta formalność. Po ponad godzinie polscy zawodnicy mogli cieszyć się z awansu do finału.

Rywale polsko-rumuńskiej pary okazali się lepsi

Pierwsza partia półfinałowego spotkania była na początku wyrównaną walką. W połowie pierwszego seta para polsko-rumuńska nie wykorzystała szansy na przełamanie serwisu rywali, co zemściło się kilka minut później, gdy Hiszpan z Amerykaninem wykorzystali break-pointa, wychodząc na prowadzenie 4:2. Z czasem dominacja pary hiszpańsko-amerykańskiej rosła, a ostatecznie pierwszy set zakończył się wynikiem 6:4 na ich korzyść.

Druga część spotkania rozpoczęła się od gemu i od razu break-pointa dla rywali. Później sytuacja Polaka i Rumuna nie uległa poprawie, a drugi set stał się popisem jednostronnej dominacji Hiszpana i Amerykanina. Od samego początku meczu przeciwnicy dyktowali warunki, nie dając Szymonowi Walkowi i Alexandrowi Jecanemu żadnych szans na zaprezentowanie swoich umiejętności. Ostatecznie polsko-rumuński duet zdobył tylko jednego gema, a zwycięstwo i awans do finału turnieju przypadły parze hiszpańsko-amerykańskiej.

Dobry pierwszy set Polaków

Finałowe spotkanie rozpoczęła para Polaków. Już od pierwszych wymian było wiadomo, że możemy spodziewać się zaciętej walki o każdy punkt, a o końcowym wyniku na korcie zadecydują detale. Już w piątym gemie rywale stanęli przed szansą na pierwsze przełamanie, jednak Polakom udało się wyrównać wynik i utrzymać swój gem serwisowy. Wkrótce potem rywale zaczęli popełniać błędy przy podaniu, co Polacy dobrze wykorzystali. Kilka minut później polski duet był o krok od wygranej w pierwszym secie, prowadząc 5:2. Po 32 minutach koncertowej gry zakończyli pierwszą partię swoim gemem wygranym do zera, ustalając końcowy wynik na 6:3.

Sytuacja w drugim secie diametralnie się odwróciła. Seria niepowodzeń rozpoczęła się od niebezpiecznej sytuacji 40-15 przy serwisie Polaków w drugim gemie. Choć parze udało się doprowadzić do równowagi, ostatecznie pierwsze przełamanie padło łupem ich przeciwników. Chwilę później na horyzoncie pojawił się kolejny break-point, a Barranco Cosano i Moreno De Alboran objęli prowadzenie 4:0. Polacy popełniali coraz więcej błędów, a piłka coraz częściej zatrzymywała się na siatce. Wkrótce wygrana rywali w drugim secie stała się faktem, co oznaczało, że o ostatecznym zwycięstwie zadecyduje match tie-break.

Niewiele zabrakło

Początek dogrywki nie układał się po myśli biało-czerwonych. Podwójny błąd serwisowy Drzewieckiego dał prowadzenie 3-1 ich rywalom. Następnie dobra seria winnerów dla przeciwników powiększyła przewagę do 6-3. Wydawało się, że Polacy są na straconej pozycji, ale wtedy nastąpił zwrot akcji. Hiszpańsko-amerykańska para zaczęła popełniać błędy przy serwisie, co pozwoliło Polakom odrobić straty i doprowadzić do wyniku 9-8. W dalszej części dogrywki walka toczyła się naprzemiennie z przewagą jednego punktu. Żadna z par nie potrafiła wypracować sobie bezpiecznej przewagi. Zacięty pojedynek trwał aż do stanu 17-15, kiedy to Hiszpan z Amerykanem wywalczyli dwa punkty przewagi, zapewniając sobie tym samym zwycięstwo.

Mimo porażki w finale, występ Drzewieckiego i Matuszewskiego należy uznać za udany. Polaków czeka teraz krótki odpoczynek, a następnie powrót do rywalizacji na międzynarodowych kortach.

Wyniki

Półfinały gry podwójnej:

K. Drzewiecki, P. Matuszewski (Polska, 2) – S. Freund, J. Ingildsen (Szwecja, Dania, 3) 6:2, 6:4

J. Barranco Cosano, N. Moreno De Alboran (Hiszpania, USA) – A. Jecan, S. Walków (Rumunia, Polska, 4) 6:4, 6:1

Finał gry podwójnej:

J. Barranco Cosano, N. Moreno De Alboran (Hiszpania, USA) – K. Drzewiecki, P. Matuszewski (Polska, 2) 3:6, 6:1, 17-15

Maja Chwalińska pokonała Oksanę Selechmetową 6:3, 6:2 w finale turnieju rangi ITF z pulą nagród 60 tysięcy dolarów, który w tym tygodniu był rozgrywany w Montpellier. Dla polskiej tenisistki to szósty tytuł mistrzowski na zawodowych kortach. Zdobyte punkty rankingowe dadzą naszej zawodniczce cenny awans w rankingu WTA.

Oczy niemal całego tenisowego świata są skierowane na Londyn, gdzie najlepsze tenisistki świata rywalizują o wielkoszlemowy triumf. Jednak nie tylko w stolicy Anglii rozgrywane sa w tym tygodniu turnieje. Do Francji w poszukiwaniu turniejowych punktów udała się Maja Chwalińska. I występ piąta rakieta naszego kraju kończy w najlepszy z możliwych sposobów – wygrywając całą imprezę.

W niedzielnym finale Polka w dwóch setac uporała się z Oksaną Selechmetową, która do imprezy dostała się dzięki „dzikiej karcie”. Jest to szósty w karierze, a pierwszy od 2022 roku tytuł mistrzowski Mai Chwalińskiej. Przed ponad dwoma laty tenisistka z Dąbrowej Górniczej świętowała triumf na kortach w Pradze.

Za wygraną imprezę 23-latka otrzyma tyle punktów rankingowych, który pozwoli jej na powrót do top 200 zestawienia najlepszych zawodniczek świata. Dzięki temu Polka może być pewna udziału w eliminacjach ostatniej w sezonie lewy Wielkiego Szlema – US Open.

Wyniki

Finał:

Maja Chwalińska (Polska) – Oksana Selechmetowa (WC) 6:3, 6:2