Miesiąc: lipiec 2024

Niespodzianki niestety nie było. Magda Linette walczyła przez długi czas jak równa z równą z Eliną Switoliną. W drugim secie obroniła nawet piłkę meczową, ostatecznie jednak musiała uznać wyższość przeciwniczki. Po raz trzeci w tym roku odpada w pierwszej rundzie turnieju wielkoszlemowego.

Już po losowaniu było wiadomo, że łatwo Magdzie nie będzie. Na start czekała na nią ubiegłoroczna półfinalistka Wimbledonu, Elina Switolina. Ukrainka nie błyszczy już taką formą, jak choćby w ubiegłym roku, wciąż jednak jest niewygodną rywalką o dużej sile ognia. Magda wyszła na spotkanie bez kompleksów, dobrze się broniła, potrafiła też skutecznie atakować. W pierwszym secie często wychodziła z opresji we własnych gemach serwisowych zaskakującym podaniem. W końcówce jednak nie dała rady.

Początek drugiego seta wskazywał, że spotkanie może już długo nie potrwać. Ukrainka szybko przełamała Magdę, wyszła na 3:1. Polka pokazała jednak charakter, wyrównała stan i doprowadziła do tie-breaka. Ten był prawdziwym rollercosterem. Magda prowadziła już 5:2, żeby po własnych błędach remisować. W końcówce Switolina miała nawet piłkę meczową, ostatecznie jednak to Polka rozstrzygnęła partię na swoją korzyść.

W trzecim secie Ukrainka korzystała z przerwy medycznej, sygnalizowała problem ze stopą, pod koniec wyglądała też na bardziej zmęczoną. Nawet jeśli faktycznie tak było, to od stanu 4:3 (obie miały wówczas na koncie po jednym przełamaniu) wygrała 8 z 9 punktów i zamknęła spotkanie po blisko dwóch godzinach walki.

Magda Linette nie może zaliczyć tegorocznych startów wielkoszlemowych do udanych. Po raz trzeci odpada w pierwszej rundzie. Postawiła się co prawda utytułowanej rywalce, choć to jednak chyba słabe pocieszenie.

Wyniki

Pierwsza runda singla:

Elina Switolina (Ukraina, 21) – Magda Linette (Polska) 7:5, 6:7(9), 6:3

Po co kobiety chodzą do fryzjera? W tym są dość zgodne: ile kobiet, tyle powodów. Jeszcze nie zdążyliśmy zapytać, a Coco Gauff już odpowiedziała: nowe lato, nowe nadzieje, nowy kolor. Mężczyzn, w większości daltonistów, nie ma co pytać, ale uwierzcie na słowo, że to miodowy blond.

Coco Gauff miała dobry powód, aby się przefarbować. Po raz pierwszy przyjechała na Wimbledon z tytułem wielkoszlemowym w cv. Zwycięstwo w zeszłorocznym US Open zmieniło zmieniło jej status zawodowy i kazało przedefiniować cele. Kto raz został mistrzem czy mistrzynią, już nie może się zadowalać pochlebnymi recenzjami po ładnej porażce w pierwszym tygodniu turnieju tej rangi.

Tak się złożyło, że najlepsze wspomnienia z Londynu Amerykanka wywiozła pięć lat temu. Będąc wtedy jednocześnie i debiutantką, i kwalifikantką, zapędziła się do czwartej rundy, pokonując po drodze Venus Williams, którą uważała i uważa za idolkę z czasów, kiedy stawiała w tenisie pierwsze kroki.

Tamtego wyniku do tej pory nie poprawiła. W 2020 roku Wimbledon przegrał z pandemią, w 2021 Gauff odpadła znów w czwartej rundzie, w 2022 w trzeciej, a w zeszłym nawet w pierwszej. Coś trzeba było zrobić, żeby zatrzeć te nienajlepsze wspomnienia. Albo jeszcze lepiej – zamalować.

Pomijając pierwsze cztery gemy, trudno było dziś dostrzec w grze Gauff słabości na tyle duże, by jej fani mogli poczuć choćby minimalny niepokój. Amerykanka pozwoliła wyszumieć się rumuńskiej kwalifikantce Ance Todoni, a potem każdy błąd lub brak zdecydowania rywalki młodszej o niecałe siedem miesięcy karała bezględnie.

– Czasem bywam wobec siebie zbyt krytyczna. Zwycięstwo do dwóch i jednego jest „czyste”. Nie trafiłam kilku uderzeń, które powinnam była trafić, ale przecież taki jest tenis: nie zawsze wszystko się udaje. Staram się koncentrować na wygrywaniu bez straty seta, więc dziś nie mam powodów do samokrytyki.

Podczas pomeczowej konferencji prasowej nikt nie drążył tematu miodowego blondu. Padło natomiast pytanie o krój sukienki. Uprzejmie, acz stanowczo Gauff zaprzeczyła sugestii, że wzorowała się na stroju Sereny Williams sprzed pięciu lat. Nikogo nie zamierza naśladować, ma swój styl i chce, by to był styl tak elegancki, jak tylko Wimblesdon wymaga i pozwala.

O stroju na bal mistrzów jeszcze nie czas myśleć. W razie potrzeby fryzurę wystarczy tylko nieco poprawić.

Magdalena Fręch została pierwszą Polką, która pożegnała się z Wimbledonem. Łodzianka przegrała w przeniesionym z wtorku meczu pierwszej rundy z Beatriz Haddad Maią. To trzecie zwycięstwo Brazylijki nad Polką.

Pierwotnie spotkanie miało zostać rozegrane drugiego dnia turnieju. Padający deszcz i związane z nim przesunięcia spowodowały jednak, że panie nie wyszły we wtorek na kort. Środowa konfrontacja również nie przebiegała płynnie. Od rana w Londynie panowała nieprzyjazna aura. Panie wreszcie wyszły po sporym opóźnieniu na arenę, lecz po rozegraniu zaledwie dwóch gemów musiały z powrotem udać się do szatni. Gdy jednak później powróciły na kort nr. 14, pogoda pozwoliła na rozegranie spotkania bez zakłóceń.

Leworęczna Brazylijka od początku sprawiała problemy reprezentantce naszego kraju. Haddad Maia z racji rozstawienia uważana była za faworytkę. Fręch już w trzecim gemie musiała bronić się przed stratą serwisu. Wówczas tenisistce urodzonej w Łodzi udało się wyjść z opresji, lecz rywalka nie odpuszczała. Zawodniczka z Ameryki Południowej imponowała znakomitymi returnami, które pozwoliły jej na wywalczenie kolejnych break pointów w siódmym gemie. Haddad Maia przełamała i ułatwiła sobie drogę do zwycięstwa w secie. Fręch jednak nie poddawała się. Reprezentantka Polski odebrała serwis rywalce, gdy ta podawała po wygraną. Niestety po okresie znakomitej gry przy returnie Polka nie mogła ustabilizować swojego tenisa w kolejnym gemie. Brazylijka wyszła wówczas na prowadzenie 40-0. Reprezentantka Polski w znakomitym stylu obroniła trzy break pointy, lecz po grze na przewagi lepsza okazałą się tenisistka urodzona w Sao Paulo. Po chwili Haddad Maia wykorzystała trzeciego setbola i przypieczętowała zwycięstwo w partii.

Kluczowe momenty drugiej odsłony meczu wydarzyły się w jej środkowej fazie. Fręch wyszła na prowadzenie 40-0 w szóstym gemie, w którym podawała jej rywalka. Oznaczało to trzy break pointy dla Polki. Reprezentantka Brazylii nie pozwoliła jej jednak zamienić żadnego z nich na przełamanie. W kolejnym gemie to Haddad Maia miała okazję do odebrania podania Łodziance. Sprawdziło się wówczas stare porzekadło, mówiące, że niewykorzystane okazje lubią się mścić. Fręch po niewykorzystanych szansach na przełamanie sama została przełamana. Brazylijka nie czekała z zakończeniem meczu przy swoim serwisie. Reprezentantka Polski nie zdołała przenieść na rywalkę presji podawania po zwycięstwo. Haddad Maia przy trzeciej okazji przełamała po raz drugi w secie, co zakończyło spotkanie.

Kolejną rywalką tenisistki rozstawionej z „dwudziestką” będzie Camila Osorio

Wyniki

Pierwsza runda singla:

Beatriz Haddad Maia (Brazylia, 20) – Magdalena Fręch (Polska) 7:5, 6:3

Iga Świątek udanie rozpoczęła tegoroczny Wimbledon. Polka pokonała Sofię Kenin bez straty seta i ma już za sobą udział w konferencji prasowej.

Pierwsza przeciwniczka liderki rankingu w trzecim turnieju wielkoszlemowym w tym roku nie była łatwa, ale Iga triumfowała pewnie. Na spotkaniu z dziennikarzami nasza reprezentantka podsumowała swój występ następująco:

– Po przerwie od oficjalnych zmagań czułam się nieco sztywna, ale cieszę się, że jestem w drugiej rundzie i będę mogła znów zagrać. Po zmianie nawierzchni pierwsze mecze zawsze są lekko niekomfortowe i trzeba to zaakceptować. Czuję jednak, że z każdym rokiem poprawiam się na trawie, a proces adaptacji jest nieco szybszy. Można więc powiedzieć, że czuję się na tych kortach coraz lepiej, ale to nie znaczy, że będzie łatwo. To turniej wielkoszlemowy i trzeba być gotowym do rywalizacji.

– Czy wymagające losowanie w pierwszych rundach pomaga? Trudno powiedzieć. W większości turniejów mam na początku wolny los, a pierwsze dwie rundy zwykle mają raczej kontrolowany przebieg. W Wielkim Szlemie musisz być gotowy od razu. Do każdego meczu podchodzę z pełnym profesjonalizmem, ale czasem po prostu czuję, że będę miała przewagę. Tu jest inaczej, można zagrać z mistrzynią albo zawodniczką z dużym potencjałem już na otwarcie. Bywa zatem ciężko, ale za to zyskuje się odporność na stresowe sytuacje. Jeśli już na początku turnieju są trudne momenty, łatwiej zareagować na kolejne, które pojawią się na przykład w półfinale. By się tam znaleźć, trzeba jednak wygrać pierwsze mecze.

Kolejne pytanie dotyczyło tego, z jakimi osobami ze świata tenisa Iga chciałaby spotkać się na kolacji. Raszynianka stwierdziła:

– Na pewno Steffi Graf. Chciałabym z nią porozmawiać i podzielić się doświadczeniami. Jej silna mentalność mnie inspiruje. Poza tym może Maria Szarapowa. Nie miałam okazji lepiej jej poznać, bo skończyła karierę sportową, zanim przebiłam się do czołówki. Uważam, że ona wie, jak prowadzić interesy poza kortem i zna się na biznesie, więc można wziąć z niej przykład. Trzecią byłaby Serena Williams.

Z wywiadu dowiedzieliśmy się też, co Świątek będzie robić w czasie wolnym od meczów:

– Na czas turnieju zamieszkałam w okolicy, a tu nie ma zbyt wielu ekscytujących zajęć. Od ponad roku nieco zmieniam moją rutynę i staram się częściej wychodzić, ale tutaj jest mnóstwo fanów tenisa, więc wszyscy mnie poznają. Lubię mieć spokój, gdy nie gram. Być może wybiorę się na spacer, bo poza oglądaniem tenisa i restauracjami nie ma tu wielu sposobów na spędzenie wolnego czasu. Wiecie już, że lubię naturę, więc mam nadzieję na wyjście do parku. Oby pogoda była dobra – podsumowała.

W drugiej rundzie Wimbledonu rywalką Igi Świątek będzie doświadczona Chorwatka Petra Martić.

Iga Świątek wróciła do pracy. Pierwsza płatna dniówka trwała 79 minut i nie dała odpowiedzi na najważniejsze pytanie dręczące polskich kibiców tenisa – czy, po czterech tytułach mistrzyni Roland Garros i pięciu wielkoszlemowych w ogóle, jest już gotowa wygrać także Wimbledon?

Odpowiedzi udzielone na Korcie Numer 1 w ogólnym zarysie są optymistyczne. Internetowi eksperci od wszystkiego już zdążyli trochę polamentować, jak trudne losowanie miała/ma Świątek. Sofia Kenin w pierwszej rundzie! Mistrzyni Australian Open! – przypominali jedni. Nigdy nie przegrała w pierwszej rundzie Wimbledonu! – dodawali inni.

Amerykanka okazała się na londyńskiej trawie równie bezbronna jak w finale Roland Garros 2020 i pierwszej rundzie Australian Open 2024. Także w trzecim pojedynku nie znalazła sposobu, aby opuścić zastęp tenisistek, które jeszcze nigdy nie urwały Polce seta.

Jeśli coś mogło budzić nie tyle niepokój, co wątpliwości, była forma Świątek. Forma do gry na tej konkretnej nawierzchni, bo o mączce i Roland Garros trzeba na razie zapomnieć i dobrze byłoby do niej nie wracać aż do 13 lipca. Przesądnym dziękujemy…

– Po trzech intensywnych turniejach wygrałam w Paryżu, ale w kolejnych trzech nie wzięłam udziału w żadnym turnieju i nie wiem, na co mnie naprawdę stać. Sama chciałam się wreszcie o tym przekonać, bo treningi to nie to samo, co mecz. Czuję się na trawie coraz bardziej komfortowo, ale trudno porównywać zeszłoroczny ćwierćfinał z dzisiejszą pierwszą rundą – odpowiedziała na pytanie o postęp w zawieraniu przyjaźni z tą specyficzną nawierzchnią.

Z polskiej perspektywy to i podobne były pytaniami dnia. Ze światowej – sprawami jeszcze na tyle nieistotnymi, że na pierwszą pomeczową konferencję prasową liderki rankingu WTA i już najbardziej utytułowanej tenisistki spośród wszystkich uczestniczek tego turnieju przyszło zaledwie kilkunastu dziennikarzy, w tym połowa z Polski. Frekwencja na trybunach też nie zachwyciła. Nie była może tak wstydliwa jak na Roland Garros, ale odbiegała od wimbledońskich standardów przyjętych dla spotkań dwóch mistrzyń wielkoszlemowych.

Dobrze, że pierwszy dzień roboczy nie wymagał nadgodzin, a konwencjonalne uwagi w stylu „Pierwszy mecz po przerwie zawsze jest trudny, a szczególnie po zmianie nawierzchni” i „Jestem zadowolona z awansu do drugiej rundy” da się rzetelnie uzasadnić.

Iga Świątek z tegoroczną edycją Wimbledonu przywitała się dwusetowym zwycięstwem nad Sofią Kenin. Polka pokonała Amerykankę 6:3, 6:4. Liderka światowego rankingu w drugiej rundzie zagra z Petrą Martić.

Wyniki

Pierwsza runda singla:

Iga Świątek (Polska, 1) – Sofia Kenin (USA) 6:3, 6:4

Hubert Hurkacz udanie rozpoczął tegoroczny Wimbledon dla polskich tenisistów. Siódmy tenisista świata pokonał po czterosetowym meczu Radu Albota i awansował do drugiej rundy turnieju. 

Przeciwnikiem Wrocławianina był Mołdawianin zajmujący obecnie 144. miejsce w rankingu ATP. W głównej drabince znalazł się dzięki kwalifikacjom. W tym roku Albot wygrał zaledwie dwa mecze w głównym cyklu. To stawiało Polaka rozstawionego z „siódemką” w roli zdecydowanego faworyta. Co ciekawe, tenisista z kraju ze stolicą w Kiszyniowie wygrał oba dotychczasowe pojedynki przeciwko Hurkaczowi. Ich ostatnia konfrontacja miała jednak miejsce pod koniec 2020 roku. Reprezentant naszego kraju poczynił od tamtego momentu duży postęp w grze.

Od początku wiedzieliśmy, że największą bronią Albota będzie defensywa. Mołdawianin niejednokrotnie wyczyniał prawdziwe tenisowe cuda z linii końcowej. Ataki Polaka musiały być więc przemyślane, ponieważ ruszając do przodu Hubert narażał się na kontrę przeciwnika. Oglądaliśmy dużo długich akcji, które często nie mają miejsca w meczach z udziałem Hurkacza. Panowie od początku skutecznie utrzymywali serwis. Podanie było dużym sprzymierzeńcem Polka w pierwszym secie. Pomagało mu z łatwością odrabiać straty w gemach. Ponadto dobrze funkcjonował forhend zawodnika z Dolnego Śląska. Uważany za faworyta reprezentant naszego kraju nie mógł jednak wypracować szans na przełamanie. Wydawało się, że set nieuchronnie zmierza w stronę tie-breaka. Nieoczekiwanie jednak w jedenastym gemie to Albot stanął przed pierwszymi break pointami w meczu.

Mołdawianin wykorzystał moment słabszej dyspozycji rywala i przełamał. Gra w kolejnym gemie została przerwana na około 7 minut z powodu deszczu, który zaczynał padać. Sytuacja nie była jednak na tyle ciężka, aby tenisiści musieli opuścić kort i po chwili oczekiwania wrócili do rywalizacji. Przerwa nie wybiła Albota z rytmu. Kwalifikant dołożył gema przy własnym podaniu i sensacyjnie wyszedł na prowadzenie w meczu.

W drugiej partii warunki atmosferyczne były o wiele gorsze. Przy stanie 1:1, 40-40 tenisiści zeszli z areny i powrócili na nią po około godzinie. Hurkacz wybronił w tym gemie trzy break pointy dla przeciwnika. Później set miał szybki przebieg. Panowie, podobnie jak we wcześniejszej odsłonie meczu, ponownie pewnie przechodzili przez własne gemy serwisowe. Z czasem jednak w grze Albota widoczna była coraz większa nerwowość. Szczególnie dał o tym znać dziewiąty gem, w którym reprezentant Mołdawii musiał bronić się przed przegraniem partii. Hurkacz wypracował wówczas pierwsze okazje do przełamania w meczu. Ze względu na kolejność serwowania były one równoznaczne z setbolami. Polak wykorzystał pierwszego z nich i wyrównał stan rywalizacji.

𝗚𝗲𝗺, 𝗦𝗲𝘁…

𝗛𝘂𝗯𝗲𝗿𝘁 𝗛𝘂𝗿𝗸𝗮𝗰𝘇 wygrywa i wyrównuje stan rywalizacji 🙌

Transmisja w Polsacie Sport 1, PS Premium 1 📺 oraz na Polsat Box Go 📲#Wimbledon pic.twitter.com/AKdcgTeSY2

— Polsat Sport (@polsatsport) July 2, 2024

Półfinalista tego turnieju sprzed trzech lat był wyraźnie „na fali” począwszy od końcówki drugiej partii. Wyraźnie lepiej funkcjonował jego return. Dzięki temu już na początku trzeciego seta wywalczył break pointy. Hurkacz szybko odebrał serwis Albotowi. Niestety Polak nie cieszył się długo z przewagi. Po serii czterech wygranych gemów z rzędu przez naszego reprezentanta Mołdawianin błyskawicznie przełamał powrotnie Huberta. Tenisista z drugiej setki rankingu imponował orientacją na korcie. Często dobiegał do niezwykle wymagających piłek, odwracając losy wymian. Po momencie słabszej gry Hubert wyniósł jednak swój tenis ponownie na wyższy poziom, dzięki czemu ponownie przełamał Albota. Mołdawianin obronił później dwa setbole, lecz przy trzeciej okazji lepszy okazał się serwujący Polak.

Na początku czwartej partii ponownie plany zawodnikom pokrzyżował deszcz. Po około kwadransie oczekiwania nie podjęto jednak decyzji o zejściu z kortu i kontynuowano grę. Set układał się pod dyktando Hurkacza. Polak przełamał w piątym gemie, przybliżając się do triumfu w meczu. Następnie Wrocławianin pilnował przewagi przełamania i tym razem nie pozwolił rywalowi na ponowne szybkie odrobienie strat. W ostatnim gemie nie pozostawił nic przypadkowi. Dzięki znakomitym serwisom bez problemu zamknął mecz i przypieczętował awans do drugiej rundy imprezy.

Hubert lepiej wytrzymał spotkanie pierwszej rundy pod względem fizycznym. Choć jego rywal miewał przebłyski świetnej gry, Polak lepiej przechodził przez trudy ponad dwuipółgodzinnego spotkania, zwłaszcza w ostatnim secie. Ponadto na jego korzyść działały przerwy w grze spowodowane deszczem. Miejmy nadzieję, że w kolejnym spotkaniu Wrocławianin zaprezentuje się jeszcze lepiej i zaprezentuję swój najlepszy tenis. Poprzeczka będzie bowiem wywieszona wyżej.

Wyniki

Pierwsza runda singla:

Hubert Hurkacz (Polska, 7) – Radu Albot (Mołdawia, Q) 5:7, 6:4, 6:3, 6:4

Drugi dzień turnieju głównego na kortach Wimbledonu będzie pełen meczów z udziałem polskich tenisistów. W akcji zobaczymy aż czworo naszych reprezentantów. Zapraszamy do zapoznania się z harmonogramem ich występów.

Swoistą sztafetę pojedynków, w których zobaczymy naszych zawodników, rozpocznie Hubert Hurkacz. O godzinie dwunastej siódmy zawodnik rankingu otworzy cykl spotkań na korcie numer trzy, a jego rywalem będzie Radu Albot. Co ciekawe, ich jedyny wcześniejszy mecz na poziomie ATP Tour wygrał Mołdawianin, który triumfował w 2020 roku w Paryżu. Doświadczony Radu był lepszy także w turnieju niższej rangi w Shenzhen w 2017 roku.

Kolejne emocje, związane z Biało-Czerwonymi, nadejdą nieco później. Sesję na korcie numer jeden zamknie szlagierowe starcie Igi Świątek z Sofią Kenin. Wcześniej tenisistki grały ze sobą dwa razy i oba mecze wygrała obecna liderka rankingu. Zanim obie mistrzynie wielkoszlemowe wyjdą na arenę, zaprezentują się na niej Jelena Rybakina z Eleną Gabrielą Ruse oraz Alexander Zverev i Roberto Carballes Baena.

Ostatnia na kort numer 18 wyjdzie Magda Linette. Rywalką poznanianki będzie Elina Switolina, a pojedynek nie rozpocznie się przed 18:30.

Równie wymagającą rywalkę wylosowała Magdalena Fręch. Nasza zawodniczka zmierzy się z Beatriz Haddad Maią, czyli turniejową „dwudziestką”. Rywalizację zaplanowano na korcie numer 14, a poprzedzą ją aż trzy spotkania, rozgrywane od godziny dwunastej.

Rozpoczęła się 137. edycja legendarnego Wimbledonu. Pierwszego dnia rozgrywek na najsłynniejszych kortach trawiastych świata zaprezentowali się panowie, którzy trafili do górnej części drabinki turniejowej. Oczy wszystkich fanów tenisa były zwrócone na faworytów do końcowego triumfu.

Gry na korcie centralnym zainaugurował Carlos Alcaraz – obrońca tytułu. O meczu Hiszpana z Markiem Lajalem można przeczytać w korespondencji prosto z Londynu. Drogę po drugi wielkoszlemowy triumf w karierze rozpoczął w poniedziałek także Jannik Sinner. Lider światowego rankingu zmierzył się ze swoim imiennikiem z Niemiec, Yannickiem Hanfmannem. Pierwsze dwa sety, zgodnie z przewidywaniami, upłynęły pod dyktando Włocha. W trzeciej partii górą okazał się jednak gracz zza naszej zachodniej granicy. Po dłuższej niż zazwyczaj przerwie między odsłonami spotkania, spowodowanej zamykaniem dachu, Sinner ponownie wziął sprawy w swoje ręce. Zwycięzca tegorocznego Austarlian Open bez problemów zakończył pojedynek i awansował do drugiej rundy. W niej czeka go niezwykle ciekawie zapowiadające się starcie z rodakiem, Matteo Merrettinim.

Problemów z przejściem pierwszej fazy imprezy nie mieli również inni wysoko rozstawieni tenisiści. Daniił Miedwiediew i Grigor Dimitrow przeszli przez poniedziałkowe mecze suchą stopą, nie tracąc ani jednego seta. Swój najlepszy wynik na Wimbledonie wyrównał również Casper Ruud. Norweg, który jest specjalistą od gry na mączce, nie przepada za londyńskim turniejem. Do tej pory nie mógł się przebić przez drugą rundę na Wimbledonie. W tym roku stanie przed taką okazją. Jego kolejnym rywalem będzie natomiast inny rasowy „ziemniak” – Fabio Fognini. Włoch, który w przeszłości otwarcie mówił o tym, że nie cierpi grać na trawie, wygrał z Lucą van Assche. Na usprawiedliwienie Francuza można zaznaczyć, że do turnieju wszedł jako „szczęśliwy przegrany”.

Poniedziałek był również dniem spektakularnych powrotów. Takiego dokonał m.in. Frances Tiafoe. Amerykanin po raz pierwszy w karierze wygrał mecz przegrywając 0-2 w setach. Podobnej sztuki dokonał Aleksander Bublik w meczu z Jakubem Mensikiem. Aż trzy mecze zakończyły się tie-breakiem piątego seta. W najbardziej dramatycznym z nich Lloyd Harris pokonał Alexa Michelsena. Reprezentant Republiki Południowej Afryki wygrał dopiero po grze na przewagi w dogrywce decydującej partii.

Za burtą turnieju znaleźli się pierwsi rozstawieni gracze. Z wimbledońskimi kortami pożegnali się tenisiści z Ameryki Południowej: Sebastian Baez, Nicolas Jarry oraz Mariano Navone. Nie udało się niestety zakończyć wszystkich męskich meczów zaplanowanych na poniedziałek. Mecz Bena Sheltona z Mattią Belluccim został przerwany przy stanie 2-1 w setach dla reprezentanta Włoch. Powodem byłą zapadająca ciemność. Panowie zakończą więc pojedynek we wtorek.

Wyniki

Pierwsza runda singla:

Jannik Sinner (Włochy, 1) – Yannick Hanfmann (Niemcy) 6:3, 6:4, 3:6, 6:3

Daniił Miedwiediew (5) – Aleksandar Kovacevic (USA) 6:3, 6:4, 6:2

Casper Ruud (Norwegia, 8) – Alex Bolt (Australia, Q) – do dopisania

Grigor Domitrow (Bułgaria, 10) – Dusan Lajović (Serbia) 6:3, 6:4, 7:5

Tommy PAul (USA, 12) – Pedro Martinez (Hiszpania) 6:2, 6:1, 4:6, 6:3

Ugo Humbert (Francja, 16) – Aleksander Szewczenko (Kazachstan) 6:1, 4:6, 7:6(2), 6(3):7, 6:1

Brandon Nakashima (USA) – Sebastian Baez (Argentyna, 18) 6:2, 6:3, 6:4

Denis Shapovalov (Kanada) – Nicolas Jarry (Chile, 19) 6:1, 7:5, 6:4

Aleksander Bublik (Kazachstan, 23) – Jakub Mensik (Czechy) 4:6, 6(2):7, 6:4, 6:4, 6:2

Tallon Griekspoor (Holandia, 27) – Daniel Elahi Galan (Kolumbia, LL) 7:6(3), 6:3, 6:4

Frances Tiafoe (USA, 29) – Matteo Arnaldi (Włochy) 6(5):7, 2:6, 6:1, 6:3, 6:3

Lorenzo Sonego (Włochy) – Mariano Navone (Argentyna, 31) 6:4, 7:6(2), 6:4

Zhizhen Zhang (Chiny, 32) – Maxime Janvier 7:6(4), 6:3, 6:2

Juncheng Shang (Chiny) – Cristian Garin (Chile) 7:5, 6:4, 6:4

Fabio Fognini (Włochy) – Luca van Assche (Francja, LL) 6:1, 6:3, 7:5

Jan-Lennard Struff (Niemcy) – Fabian Marozsan (Węgry) 6:4, 6(4):7, 6:2, 6:3

Borna Cocić (Chorwacja) – Felipe Meligeni Alves (Brazylia, Q)6:3, 7:6(2), 6:3

Jordan Thompson (Australia) – Paweł Kotow 5:7, 5:7, 6:4, 6:4, 6:4

Matteo Berrettini (Włochy) – Marton Fucsovics (Węgry) 7:6(3), 6:2, 3:6, 6:1

Stan Wawrinka (Szwajcaria) – Charles Broom (Wielka Brytania, WC) 6:3, 7:5, 6:4

Gael Monfils (Francja) – Adrian Mannarino (Francja) 6:4, 3:6, 7:5, 6:4

Alexandre Muller (Francja) – Hugo Gaston (Francja, Q) 6:4, 7:6(2), 7:6(5)

Daniel Altmaier (Niemcy) – Arthur Fery (Wielka Brytania, WC) 4:6, 7:6(6), 1:6, 6:3, 6:1

Lloyd Harris (RPA, Q) – Alex Michelsen (USA) 3:6, 4:6, 7:6(5), 6:2, 7:6(9)

Arthur Cazaux (Francja) – Zizou Bergs (Belgia, Q) 6:1, 6:4, 6(2):7, 6(4):7, 7:6(8)

Aleksandar Vukic (Australia) – Sebastian Ofner (Austria) 6(9)7, 6:4, 6:4, 3:6, 7:6(8)

Botic Van De Zandschulp (Holandia) – Liam Broady (Wielka Brytania, WC) 6:2, 4:6, 6:3, 6:2

Roberto Bautista Agut (Hiszpania) – Maximilian Marterer (Niemcy) 6:5, 6:1, 6:4

Otto Virtanen (Finlandia, Q) – Max Purcell (Australia) 6:3, 6:2, 6:2

Miomir Kecmanović (Serbia)- Sumit Nagal (Indie) 6:2, 3:6, 6:3, 6:4

W kolarstwie prawie każdy etap, poza jazdą na czas, zaczyna się dwa razy. Najpierw jest start honorowy – peleton żegna się z miastem A i leniwie rusza do miasta B. To dobra okazja do wręczania pamiątek lub świętowania jubileuszy. Dopiero po starcie ostrym zaczyna się prawdziwe ściganie.

Z naszej perspektywy tak samo wygląda tegoroczny Wimbledon. Turniej zaczął się dziś, ale program pierwszego dnia studiowaliśmy bez wypieków na twarzy, bo Polacy jedynie trenowali. W oczekiwaniu na jutrzejsze mecze Igi Świątek i spółki można było dostojnie przejść się po wszystkich kortach.

Tę wędrówkę wypadało zacząć od Kortu Centralnego, aby pokłonić się tradycji. Zgodnie z wieloletnim zwyczajem przywilej „rozpakowania” turnieju należy do obrońcy tytułu (jutro przejdzie na obrończynię). Od roku było więc wiadomo, że w roli głównej wystąpi Carlos Alcaraz. Los dał mu do pary Marka Lajala.

Nazwisko Estończyka jest palindromem – wprost i wspak czyta się identycznie. Sam Mark Lajal jest z kolei anonimem, niczego mu nie ujmując. Na Wimbledon trafił przez Roehampton, gdzie przebijał się przez eliminacje. Na pewno poprawi 269. miejsce w rankingu singlowym ATP, ale czy pozostanie anonimem, czy da się poznać kibicom tenisa poza własnym krajem – zgadnąć raczej łatwo.

Ma 21 lat i mnóstwo fantazji. Czy fryzurę przygotował specjalnie z myślą o Wimbledonie, zgadnąć trudno. W każdym razie jego blond włosy wyglądały z daleka jak korona liści ananasa, zupełnie jak zwieńczenie pucharu dla zwycięzcy singla. Na pewno mogła się podobać jego gra, całkiem sprawnie przystosowana do tutejszej nawierzchni. Przede wszystkim jednak Mark Lajal nie przestraszył się ani wielkiego rywala, ani wielkości stadionu, na którym przyszło mu grać pierwszy raz w karierze.

Dopóki Carlosowi Alcarazowi śpieszyło się jak na starcie honorowym, czyli przez dwa sety, kibice spragnieni niespodzianki mogli się jakoś łudzić. Gdy Hiszpan ruszył ostro, wyścig skończył się za pierwszym zakrętem.